មនុស្សស្លាប់ធ្វើបុណ្យ៧ថ្ងៃរួច ហេតុអ្វីត្រូវធ្វើបុណ្យ១០០ថ្ងៃទៀត
តាមប្រពៃណីខ្មែរយើង នៅពេលដែលមានអ្នកស្លាប់គេតែងតែធ្វើពិធីបុណ្យសព ដោយការស្លាប់ដោយជំងឺដែលព្យាបាលពុំជា ជំងឺចាស់ជរា គេតែងយកមកធ្វើបុណ្យនៅផ្ទះ រីឯស្លាប់ដោយចងក លង់ទឹក រន្ទះបាញ់ គ្រោះថ្នាក់ផ្សេងៗជាដើម គេហៅថាសា្លប់ដោយ”អកាលមរណៈ ឬខ្មោចតៃហោង ដែលភាគច្រើនគេយកទៅបុណ្យនៅវត្ត។
ការដែលធ្វើបុណ្យតាមប្រពៃណីខ្មែរយើង ក៏ចែកចេញជា២ គឺបុណ្យ៧ថ្ងៃ ១០០ថ្ងៃ ឬមួយខួប។
ការពិធីបុណ្យ៧ថ្ងៃ គេមានជំនឿថាអ្នកដែលស្លាប់ទៅព្រលឹងដែលបានចាកចេញពីខ្លួនទៅហើយនោះ ចេះតែធ្វើដំណើរជាធម្មតាមិនទាន់ដឹងថាខ្លួនស្លាប់ទេ រហូតដល់បានរយៈពេល៧ថ្ងៃ ព្រលឹងក៏បានដើរមកដល់ផ្ទះ ក៏ដឹងខ្លួនថាស្លាប់ហើយកយំសោកស្តាយស្រណោះរួបរាងកាយដែលហើមរលេះរលួយ ឬបូជាទៅជាធាតុហើយនោះ។
ដោយឡែកពិធីបុណ្យខួប១០០ថ្ងៃ គេមានជំនឿថាអ្នកដែលស្លាប់ទៅតែងតែទៅកាន់ស្ថានយមរាជ ដើម្បីកាត់ទោសពីអំពើទាំងឡាយដែលខ្លួនបានសាងនូវអំពើផ្សេងៗ។ លុះបាន១០០ថ្ងៃយមរាជបានសំរេចថាទៅសោយសុខ ឬទុក្ខនៅឯស្ថានណាមួយ ប្រសិនបើមានសាច់ញាតិបងប្អូនគ្រួសារជួយឧទ្ទិសកុសលបញ្ជូនទៅអោយទាន់ពេលវេលា អ្នកដែលត្រូវទទួលទោសនឹងបានសំរាលការលំបាកបានច្រើន ឯអ្នកដែលបានទៅសោយសុខរិតតែប្រសើរបានឈានឡើងទៅស្ថានខ្ពស់ៗថែមទៀត៕








ដូច្នេះបើខ្ញុំមិនអើពើទេ គឺខ្ញុំមិនគប្បីឡើយ ទើបក្នុងពេលនេះ ខ្ញុំដាច់ចិត្តលើកដៃសំពះអង្វរដោយទទូចចំពោះបងប្អូនដែលយក ទ្រ មក Bully ក្នុងបណ្តាញសង្គមមួយចំនួននេះ ក៏ដូចជាសំណូមពរទៅកាន់ក្រសួងវប្បធម៌និងវិចិត្រសិល្បៈ រួមនិងស្ថាប័នពាក់ព័ន្ធសូមមេត្តាឈប់ និងជួយបញ្ឈប់រាល់សកម្មភាពលេងសើចមិនទំនងជាមួយឧបករណ៍ភ្លេងបុរាណខ្មែរ ឬអ្វីដែលទាក់ទងនឹងសិល្បៈខ្មែរ ដែលទាំងអស់នេះគឺជាអត្តសញ្ញាណជាតិ ជាសម្បត្តិកេរ្តិ៍ដូនតាជាទីគោរពសក្ការៈ និងមានតម្លៃ មុននឹងវិស័យសិល្បៈវប្បធម៌របស់យើងត្រូវបានគេប្រមាថ និងឈានទៅរកការបាត់បង់»។ 


















.png)













