សហរដ្ឋអាមេរិក ៖ ជាទូទៅ បណ្ណាល័យនានាតែងតែមានសៀវភៅជាច្រើនក្បាលសម្រាប់ឱ្យសិស្ស-និស្សិត ឬមនុស្សទូទៅអាន ប៉ុន្តែបណ្ណាល័យមួយឈ្មោះ «The Tool Library» នៅទីក្រុង Buffalo រដ្ឋញូវយ៉ក សហរដ្ឋអាមេរិក មានលក្ខណៈខុសប្លែកពីនេះ ។ នៅទីនេះ គ្មានសៀវភៅសម្រាប់អានដូចបណ្ណាល័យផ្សេងៗទេ គឺអ្នកមកទីនេះអាចសុំខ្ចីឧបករណ៍ជាងយកទៅជួសជុលសម្ភារៈខូចខាតរបស់ពួកគេ ។

ហេតុអ្វីទើបបណ្ណាល័យ The Tool Library ផ្តល់ឧបករណ៍ជាងឱ្យខ្ចីប្រើប្រាស់? បណ្ណាល័យនេះមានឧបករណ៍ជាងរហូតដល់ជាង៥.០០០ប្រភេទ សម្រាប់ឱ្យពលរដ្ឋខ្ចី ។ គោលបំណងសំខាន់ គឺដើម្បីឱ្យពួកគេយកឧបករណ៍ជាងទាំងនេះទៅជួសជុលសម្ភារៈចាស់ៗប្រើប្រាស់ឡើងវិញ និងពុំចាំបាច់ទិញថ្មី ហើយវាក៏អាចកាត់បន្ថយសំរាមផងដែរ ។

តាមរបាយការណ៍របស់ភ្នាក់ងារការពារបរិស្ថានបញ្ជាក់ថា ពលរដ្ឋអាមេរិកបានបោះចោលសម្ភារៈអេឡិចត្រូនិក ដូចជា ៖ សម្ភារៈផ្ទះបាយ និងសម្ភារៈប្រើប្រាស់ផ្សេងៗ ស្មើជាង៤០លានតោនក្នុង១ឆ្នាំ ។ ប៉ុន្តែប្រទេសនានាលើពិភពលោក កំពុងតែផ្តោតលើការកាត់បន្ថយកាកសំណល់ ជាពិសេស សំណល់ផ្លាស្ទិក ទើបធ្វើឱ្យអាមេរិកស្វែងរកវិធីដោះស្រាយបញ្ហានេះ ដោយការប្រើប្រាស់សម្ភារៈផ្លាស្ទិកយ៉ាងសន្សំសំចៃ និងកុំឱ្យប៉ះពាល់បរិស្ថាន ។

ដំណោះស្រាយមួយក្នុងចំណោមដំណោះស្រាយទាំងអស់ គឺការជួសជុលសម្ភារៈចាស់ៗ ។ ហេតុនេះ បណ្ណាល័យ The Tool Library បានបង្កើតកម្មវិធីមួយឈ្មោះ «Repair Cafe» សម្រាប់ផ្តល់ឧបករណ៍ជាងឱ្យខ្ចីជួសជុលសម្ភារៈចាស់ៗដើម្បីកាត់បន្ថយសំរាមផ្លាស្ទិក ។ បច្ចុប្បន្ន កម្មវិធី Repair Cafe មានរហូតដល់ជាង៣.០០០កន្លែងនៅទូទាំងពិភពលោក ។

ដូចគ្នានេះ នៅទីក្រុង Buffalo រដ្ឋញូវយ៉ក សហរដ្ឋអាមេរិក ក៏បានអនុវត្តកម្មវិធី Repair Cafe ផងដែរ ។ វាជាផ្នែកមួយនៃការជំរុញនិរន្តរភាព, ការចែករំលែកធនធានរបស់សហគមន៍ និងការជួយគ្នាទៅវិញទៅមក ។

Repair Cafe គឺជាកម្មវិធីមួយរៀបចំដោយបណ្ណាល័យ The Tool Library ដែលពុំស្វែងរកប្រាក់ចំណេញ ប៉ុន្តែមានតួនាទីផ្តល់ឧបករណ៍ជាងសម្រាប់ជួសជុលសម្ភារៈចាស់ៗដល់បុគ្គល, អាជីវកម្មខ្នាតតូច និងសហគមន៍ ។ រហូតមកដល់ឆ្នាំ២០២៤ បណ្ណាល័យនេះបានជួយកាត់បន្ថយសំរាមរហូតដល់៣តោនកន្លះ តាមរយៈកម្មវិធី Repair Cafe ដោយការផ្តល់ឧបករណ៍ជាង៥.០០០ប្រភេទឱ្យខ្ចី ។

Darren Cotton ជាស្ថាបនិករបស់បណ្ណាល័យ The Tool Library និយាយថា ៖ «យើងជាផ្នែកមួយនៃការផ្លាស់ប្តូរសេដ្ឋកិច្ចដ៏ធំ ដែលគេពុំបានផ្តល់ភាពសំខាន់ដល់មនុស្សតូចតាច ។ ដូច្នេះ យើងព្យាយាមផ្លាស់ប្តូរទៅរកគំរូមាននិរន្តរភាព និងពឹងផ្អែកលើការជួយគ្នាទៅវិញទៅមក» ។

គួរបញ្ជាក់ថា បណ្ណាល័យ The Tool Library បានបើកដំណើរការនៅឆ្នាំ២០១១ ហើយបច្ចុប្បន្ន មានសមាជិកស្មើជាង១.៥០០នាក់ ។ រីឯឧបករណ៍ជាងរបស់បណ្ណាល័យនេះ មានដូចជា ៖ រណា, ម៉ាស៊ីនបូមខ្សាច់, ម៉ាស៊ីនកាត់ស្មៅ, ម៉ាស៊ីនសម្អាតស្លឹកឈើ រហូតដល់សម្ភារៈប្រើប្រាស់ក្នុងផ្ទះ ដូចជា ៖ ម៉ាស៊ីនដេរ និងម៉ាស៊ីនធ្វើនំ ៕

សហរដ្ឋអាមេរិក៖ ថ្មីៗនេះយោងតាមសារព័ត៌មានបរទេសមួយបានឱ្យដឹងថា ប្រទេសអាមេរិកបានរៃអង្គាសប្រាក់ចំនួន ១០ លានដុល្លារដើម្បីបង្កើតវ៉ាក់សាំង Ovax ក្នុងគោលបំណងព្យាបាលការញៀន.ថ្នាំ និងញៀន.ស្រា។
ជាការពិតណាស់ជាតិអាកុលគឺដូចគ្នាទៅនឹងថ្នាំញៀនដែរ ដោយវាមានឥទ្ធិពលខ្លាំងលើខួរក្បាល បង្កើតអារម្មណ៍រីករាយ និងធ្វើឱ្យអារម្មណ៍អវិជ្ជមាន។ អារម្មណ៍ទាំងនេះអាចជំរុញមនុស្សមួយចំនួនឱ្យផឹកស្រាម្តងហើយម្តងទៀត បើទោះបីជាមានហានិភ័យកើតឡើងចំពោះសុខភាពរបស់ពួកគេក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនខ្វល់ដែរ។

ហេតុនេះហើយក្រុមអ្នកស្រាវជ្រាវនៅសាកលវិទ្យាល័យ Houston របស់អាមេរិកក៏បានបង្កើតវ៉ាក់សាំង Ovax ដោយមានគោលដៅការពារសារធាតុ fentanyl ចូលទៅក្នុងខួរក្បាល បំបាត់អារម្មណ៍នៃការញៀនថ្នាំ និងញៀនស្រា។ ទោះជាយ៉ាងណា អស់រយៈពេលជាយូរមកហើយ គ្មានវិធីសាស្ត្រណាជោគជ័យ ឬធ្វើពាណិជ្ជកម្មឡើយ។ មូលហេតុគឺតម្លៃស្រាវជ្រាវមានតម្លៃថ្លៃ ដោយមិនរាប់បញ្ចូលថ្លៃសេវានាំយកទៅទីផ្សារនោះទេ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើមានថវិការគ្រប់គ្រាន់ ការស្រាវជ្រាវនេះទំនងជាជោគជ័យ ហើយប្រសិនបើជោគជ័យមែនវ៉ាក់សាំង Ovax នឹងរួមចំណែកក្នុងការទប់ស្កាត់ការកើតឡើងវិញ និងមានប្រយោជន៍សម្រាប់អ្នកដែលទទួលរងពីការញៀនថ្នាំ ឬការប្រើប្រាស់ថ្នាំលើសកម្រិត។

ដូច្នេះបច្ចុប្បន្នក្រុមហ៊ុនកំពុងចរចាជាមួយក្រុមស្រាវជ្រាវជាច្រើនផ្សេងទៀត ដើម្បីចូលរួមក្នុងការស្រាវជ្រាវវិធីសាស្ត្រទប់ស្កាត់ឥទ្ធិពលនៃអាភៀន ក្នុងគោលបំណងធ្វើពាណិជ្ជកម្មលើស្នាដៃវិទ្យាសាស្ត្រទាំងនេះ។ វ៉ាក់សាំង Ovax ធ្លាប់ត្រូវបានយកទៅពិសោធន៍លើសត្វជាលើកដំបូងក្នុងឆ្នាំ ២០២២ ដោយការធ្វើតេស្តនោះគឺទទួលបានលទ្ធផលល្អ ខណៈវ៉ាក់សាំងបានកាត់បន្ថយការពឹងផ្អែកលើថ្នាំ បំបាត់ការឈឺចាប់ដែលមានសក្តានុពលនៃក្រុមអាភៀន។ ដូច្នេះនៅឆ្នាំនេះ ក្រុមអ្នកស្រាវជ្រាវនឹងបង្កើតវ៉ាក់សាំង Ovax ដើម្បីព្យាបាលមនុស្សម្តង ដែលត្រូវបានគេប៉ាន់ស្មានថានឹងអាចប្រើប្រាស់បាននៅឆ្នាំ ២០២៥។

អ្នកជំនាញរបស់សាកលវិទ្យាល័យ Houston បាននិយាយថា ប្រសិនបើមនុស្សចាក់វ៉ាក់សាំង Ovax ថ្នាំនេះនឹងមានប្រសិទ្ធភាពបំផុតជួយការពារមនុស្សមិនឱ្យញៀនថ្នាំ ឬញៀនស្រាឡើយ។ បច្ចុប្បន្ននៅសហរដ្ឋអាមេរិក វិបត្តិអាភៀនបានកើតមានឡើងយ៉ាងខ្លាំង ដោយមជ្ឈមណ្ឌលគ្រប់គ្រង និងការពារជំងឺ (CDC) បានរាយការណ៍ថាមនុស្សជាង ១០០,០០០ នាក់បានស្លាប់ដោយសារការប្រើប្រាស់ថ្នាំអាភៀនលើសកម្រិត។ ក្នុងចំណោមនោះការពុល fentanyl ជាប់ចំណាត់ថ្នាក់លេខ ១ នៃការស្លាប់របស់មនុស្សអាយុ ១៨ – ៤៥ ឆ្នាំ។ វាត្រូវបានគេប៉ាន់ស្មានថានៅឆ្នាំ ២០២៣ ថ្នាំអាភៀនសំយោគដែលមានផ្ទុកសារធាតុ fentanyl នឹងបណ្តាលឱ្យមានអ្នកស្លាប់ជាមធ្យម ២០៤ នាក់ក្នុងមួយថ្ងៃ៕

ជប៉ុនគឺជាប្រទេសមួយដែលងាយប្រឈមមុខនឹងគ្រោះរញ្ជួយដីតាំងពីអតីតកាលរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន។ ទោះបីជាណា ប្រទេសនេះតែងតែរុករកនឹងបច្ចេកវិទ្យាថ្មីៗ ដើម្បីការពារពីការខូចខាតដែលបណ្តាលមកពីគ្រោះរញ្ជួយដីកម្រិតធ្ងន់ឬស្រាលនានា តួយ៉ាងដូចជាការផ្តោតសំខាន់ទៅលើគ្រឹះអគារដ៏រឹងមាំជាដើម។

រចនាសម្ព័ន្ធអគាររបស់ជប៉ុននីមួយៗដែលបានសាងសង់ឡើង តែងគិតគូរនិងវិភាគពីកត្តាផ្សេងៗ ដូចជាប្រភេទដី ជម្រៅនៃគ្រឹះអគារ និងកម្ពស់អគារ។ បន្ថែមពីនេះ អគារនីមួយៗត្រូវតែមានរចនាសម្ព័ន្ធដែលអាចបត់បែនបាន ឬអាចផ្លាស់ទីក្នុងអំឡុងពេលរញ្ជួយដី ក៏ដូចជាមានប្រព័ន្ធស្រូបយកសំណើម ដើម្បីជៀសវៀងការកកិត។

លក្ខណៈពិសេសមួយនៃអគារប្រទេសជប៉ុន គឺជាការប្រើប្រាស់«ឧបករណ៍ទប់លំនឹងដី»ដើម្បីទ្រទ្រង់អគារទាំងមូល។ «ឧបករណ៍ទប់លំនឹងដី» បំពាក់ដោយស្រទាប់មួយនៅខាងក្រោមអគារ ដែលធ្វើឡើងពីស្រទាប់កៅស៊ូ និងបន្ទះដែកឆ្លាស់គ្នា អាចឲ្យអគារមានចលនាបត់ទៅឆ្វេងនិងស្តាំប្រៀបដូចជារំស័រ ក្នុងអំឡុងពេលការរញ្ជួយដី។

ហើយប្រសិនបើនៅក្នុងអំឡុងពេលញ័រកាន់តែខ្លាំង ឧបករណ៍នោះនឹងដើរតួរនាទី ក្នុងការស្រូបយកកម្រិតនៃការញ័រកាន់តែខ្លាំងឡើងផងដែរ។ វាជាយន្តការមួយដ៏មានប្រសិទ្ធភាពបំផុត ជួយកាត់បន្ថយអាំងតង់ស៊ីតេនៃការរញ្ជួយនៅជាន់ខាងលើរបស់អគារ ការពារការខូចខាតដល់រចនាសម័ន្ធអគារ និងរក្សាលំនឹងគ្រឿងសង្ហារិមធំៗនៅខាងក្នុងមិនឱ្យដួលរលំ។

ទិដ្ឋភាពសំខាន់មួយទៀត ដែលអគារប្រទេសជប៉ុនធន់នឹងការរញ្ជួយដីនោះ គឺការប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាទំនើប។ អគារត្រូវបានបំពាក់ដោយប្រព័ន្ធផ្តល់សញ្ញាទុកជាមុន ដូចជាការជូនដំណឹងពីការការរញ្ជួយដី និងបិទឧស្ម័ន និងអគ្គិសនីដោយស្វ័យប្រវត្តិជាដើម។ អគារជាច្រើនក៏មានប្រព័ន្ធពន្លត់អគ្គីភ័យដោយស្វ័យប្រវត្តិ ដើម្បីធានាសុវត្ថិភាពរបស់មនុស្សក្នុងអំឡុងពេលរញ្ជួយដីផងដែរ។

ដូច្នេះហើយ ឆ្លងតាមរយៈបទពិសោធន៍នៃការរងគ្រោះពីការរញ្ជួយដីនាពេលកន្លងៗមកនេះ គឺបានធ្វើប្រទេសជប៉ុនបន្តអភិវឌ្ឍបច្ចេកវិទ្យា ដែលមានសមត្ថភាពឆ្លើយតបទៅនឹងផលប៉ះពាល់នៃគ្រោះមហន្តរាយទាំងនោះកាន់តែខ្លាំងឡើង ដែលនេះគឺជាសក្ខីភាពមួយបង្ហាញពីការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់ប្រទេសជប៉ុនក្នុងការការពារប្រជាពលរដ្ឋ និងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធនានាក្នុងប្រទេសខ្លួន៕

នៅលើពិភពលោកយើងនេះគឺមានប្រជាជនជិត ៨ ពាន់លាននាក់ ហើយឥណ្ឌាគឺជាប្រទេសដែលមានប្រជាជនរស់នៅច្រើនជាងគេបំផុតក្នុងលោក បន្ទាប់មកគឺចិន និងសហរដ្ឋអាមេរិក។ ទោះជាយ៉ាងណាបន្ទាប់ពីឥណ្ឌា ចិន និងអាមេរិក គឺមានកោះតូចមួយនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍យើងដែលត្រូវបានគេចាត់ទុកថា ជាកោះតូចតែមានប្រជាជនរស់នៅច្រើនជាងគេលើពិភពលោក ដែលកោះនោះមានឈ្មោះថាកោះជ្វា (Java)។

កោះជ្វា គឺជាកោះដែលតូចមួយនៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍ស្ថិតក្នុងប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី ដែលមានទំហំប្រមាណ ១២ ម៉ឺនគីឡូម៉ែត្រក្រឡាប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែមានប្រជាជនរស់នៅរហូតដល់ ១៥៦.៤ លាននាក់ឯណោះ ច្រើនជាងចំនួនប្រជាជនប្រទេសទាំង ៩ នៅតំបន់អាស៊ានយើងទៅទៀត។ ហើយបើធៀបទៅនឹងប្រជាជនរុស្ស៊ីទូទាំងប្រទេស កោះជ្វាគឺមានប្រជាជនច្រើនជាងទ្វេរដង ដែលនេះត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាកោះដែលមានប្រជាជនរស់នៅច្រើនជាងគេបំផុតនៅលើពិភពលោក។

កោះជ្វាជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃចក្រភពហិណ្ឌូ-ពុទ្ធសាសនាដ៏មានឥទ្ធិពល ស៊ុលតង់អ៊ីស្លាម និងជាស្នូលនៃអាណានិគមហូឡង់បូព៌ា។ កោះនេះក៏ជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃការតស៊ូទាមទារឯករាជ្យរបស់ឥណ្ឌូនេស៊ីក្នុងអំឡុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៣០ និង ១៩៤០។ កោះជ្វាគឺមានតំបន់បេតិកភណ្ឌពិភពលោកចំនួនប្រាំបីរបស់អង្គការយូណេស្កូដូចជា ឧទ្យានជាតិ Ujung Kulon, ប្រាសាទ Borobudur, ប្រាសាទ Prambanan, និងតំបន់ Sangiran Early Man Site។ល។

នៅក្នុងប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ីកោះនេះគឺមានប្រជាជនរស់នៅច្រើនជាងគេប្រហែល ៥៦% នៃប្រជាជនសរុបទាំងអស់ ហើយបន្ទាប់ពីកោះជ្វាគឺកោះស៊ូម៉ាត្រា ដែលមានចំនួនប្រជាជនប្រមាណ ៦០ លាននាក់ប្រហែល ២៥% នៃប្រជាជនសរុប ២៧៥ លាននាក់។ នៅអាស៊ាន ប្រទេសដែលមានប្រជាជនច្រើនបន្ទាប់ពីឥណ្ឌូនេស៊ីគឺ ហ្វីលីពីន ដែលមានប្រជាជនចំនួន ១១៦ លាននាក់ ហើយបន្ទាប់មកទៀតគឺវៀតណាម ដែលមានប្រជាជន ៩៨លាននាក់។

គួរបញ្ជាក់ដែរថា កោះជ្វាជាទីតាំងកណ្ដាលរបស់ប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ី ដោយរដ្ឋធានីហ្សាការតា ក៏ដូចជាទីក្រុងសេដ្ឋកិច្ចធំៗ និងអរិយធម៌ផ្សេងៗរបស់ឥណ្ឌូណេស៊ី សុទ្ធតែនៅក្នុងកោះនេះទាំងអស់។ ភាសាសំខាន់ៗដែលប្រជាជនកោះជ្វានិយាយច្រើនជាងគេគឺ ភាសាជ្វា និងស៊ុនដាន់។ ប្រជាជននេះភាគច្រើនគឺជាអ្នកកាន់សាសនាអ៊ីស្លាម ដោយពួកគេមានជំនឿលើសាសនា និងវប្បធម៌ចម្រុះ។ កោះជ្វាត្រូវបានបែងចែកទៅជាខេត្តរដ្ឋបាលចំនួនបួនគឺ Banten, West Java, Central Java និង East Java និងតំបន់ពិសេសពីរគឺ Jakarta និង Yogyakarta៕

សហរដ្ឋអាមេរិក ៖ កាលពីថ្ងៃទី២៨ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៤ សារព័ត៌មានបរទេសបានបង្ហាញលទ្ធផលស្រាវជ្រាវមួយរបស់ក្រុមអ្នកស្រាវជ្រាវនៅសាកលវិទ្យាល័យ California Polytechnic State University នៅសហរដ្ឋអាមេរិក ដែលបានផ្សព្វផ្សាយក្នុងទស្សនាវដ្តី «Diabetes» ។ ការស្រាវជ្រាវនេះឱ្យដឹងថា ការផឹកទឹកបរិសុទ្ធតាមមាត់ដបញឹកញាប់ នឹងបណ្តាលឱ្យកើតជំងឺទឹកនោមផ្អែម ប្រភេទទី២ ដោយសារដបផ្លាស្ទិកផ្ទុកសារធាតុគីមី BPA អាចបន្ថយភាពប្រែប្រួលរាងកាយចំពោះអាំងស៊ុយលីន ។

តាមរបាយការណ៍របស់ក្រុមអ្នកស្រាវជ្រាវបង្ហាញថា ពួកគេបានសាកល្បងជាមួយមនុស្សចាស់មានសុខភាពរឹងមាំ ចំនួន៤០នាក់ ដោយផ្តល់ថ្នាំ Placebo (ជាការព្យាបាលជំងឺមិនពិតប្រាកដ ឬគ្មានផលប៉ះពាល់ផ្នែកវេជ្ជសាស្ត្រ) ឬស្មើប្រមាណ០.០៥មីលីក្រាម សម្រាប់ទម្ងន់រាងកាយ១គីឡូក្រាម ។ ដូច្នេះ បរិមាណការផ្តល់ថ្នាំនេះ គឺស្មើគ្នានឹងបរិមាណថ្នាំដែលភ្នាក់ងារការពារបរិស្ថានអាមេរិកកំណត់ថា មានសុវត្ថិភាពនាពេលបច្ចុប្បន្ន ។

លទ្ធផលក្រោយការសាកល្បងបង្ហាញថា អ្នកបានទទួលយកសារធាតុគីមី BPA នឹងមានការផ្លាស់ប្តូរកើតឡើង គឺពួកគេមានប្រតិកម្មតិចជាមួយអាំងស៊ុយលីន ក្រោយពីរយៈពេល៤ថ្ងៃ ។ សារធាតុ BPA នឹងកាត់បន្ថយការប្រែប្រួលរាងកាយចំពោះអាំងស៊ុយលីន និងប៉ះពាល់ការរំលាយគ្លុយកូស ។ វាជាការស្រាវជ្រាវដំបូងដែលបញ្ជាក់ថា សារធាតុនេះបណ្តាលឱ្យមនុស្សចាស់កើតជំងឺទឹកនោមផ្អែម ប្រភេទទី២ ។

ហេតុនេះ ប្រធានផ្នែកវិទ្យាសាស្ត្រ និងវេជ្ជសាស្ត្រនៃសមាគមជំងឺទឹកនោមផ្អែមអាមេរិកបានអំពាវនាវឱ្យរឹតបន្តឹងការប្រើប្រាស់សារធាតុ BPA ក្នុងសម្ភារៈផ្លាស្ទិក ដើម្បីសុវត្ថិភាពអ្នកប្រើប្រាស់ ។

គួរបញ្ជាក់ថា BPA គឺជាសារធាតុគីមីប្រភេទ Polycarbonate Plastic ដែលជាវត្ថុធាតុដើមដ៏សំខាន់សម្រាប់ផលិតសម្ភារៈផ្លាស្ទិក ដូចជា ៖ ដបផ្លាស្ទិក ។ សារធាតុនេះជួយឱ្យសម្ភារៈផ្លាស្ទិករឹងមាំ ភ្លឺថ្លា និងមិនងាយបាក់ ប៉ុន្តែបើសម្ភារៈផ្លាស្ទិកត្រូវជាតិក្តៅ ឬបាក់រយៈពេលយូរ វានឹងធ្វើឱ្យសារធាតុ BPA ក្នុងផ្លាស្ទិកលាយឡំជាមួយអាហារដែលដាក់ក្នុងសម្ភារៈផ្លាស្ទិក ។

បើសារធាតុ BPA ចូលក្នុងរាងកាយមនុស្ស វានឹងប៉ះពាល់ដល់ការបង្កើតកោសិការខួរក្បាល, ប្រព័ន្ធប្រសាទ, ការចងចាំ, ការលូតលាត់អូរម៉ូន និងការចម្រើនវ័យ ។ បើកុមារវិញនឹងប៉ះពាល់ខ្លាំងជាងមនុស្សចាស់ គឺកុមារនឹងឆាប់ពេញវ័យជំទង់, កើតជំងឺធាត់, មហារីក និងទឹកនោមផ្អែម ទើបគណៈកម្មាធិការអឺរ៉ុបបានកំណត់បរិមាណសារធាតុ BPA ដែលរាងកាយអាចទទួលយក និងគ្មានគ្រោះថ្នាក់ គឺស្មើប្រមាណ០.០៥មីលីក្រាមសម្រាប់ទម្ងន់១គីឡូក្រាម ក្នុងរយៈពេល១ថ្ងៃ ៕

ក្រុមហ៊ុន Heineken បានបិទរោងចក្រផលិតស្រា.បៀ.ររបស់ខ្លួនក្នុងខេត្តកាងណាម ប្រទេសវៀតណាម ខណៈដែលរោងចក្រនេះខិតខំកាត់បន្ថយការចំណាយ ស្របពេលដែលការលក់.ស្រា.មានការធ្លាក់ចុះជាគំហុក។

យោងតាមប្រភពសារព័ត៌មានវៀតណាម VN Express បានឲ្យរាយការណ៍ថា ក្រុមហ៊ុនដែលមានមូលដ្ឋានគ្រឹះក្នុងប្រទេសហូឡង់បាននិយាយថា “យើងនឹងបញ្ឈប់សកម្មភាពទាំងអស់នៅក្នុងរោងចក្រ ហើយស្វែងរកក្រុមហ៊ុនណា ដែលមានសមត្ថភាពទិញទ្រព្យសកម្មរបស់ខ្លួន។ យើងមិនមានបំណងបន្តប្រតិបត្តិការណាមួយនៅរោងចក្រ Quang Nam ប្រទេសវៀតណាមនាថ្ងៃអនាគតឡើយ”។

ក្រុមហ៊ុន Heineken Vietnam បានឲ្យដឹងទៀតថា បុគ្គលិកមួយចំនួនរបស់រោងចក្រនេះនឹងត្រូវបានជួលឱ្យធ្វើការនៅរោងចក្រផ្សេងទៀត ខណៈបុគ្គលិកដែលនៅសល់នឹងត្រូវបានផ្តល់សំណងផ្សេងទៀត ដូចជាប្រាក់បំណាច់ ប្រាក់លើកទឹកចិត្តជាដើម។

ក្រុមហ៊ុនបានបន្តទៀតថា ការបិទរោងចក្រនេះគឺដោយសារតែការថយចុះនៃការប្រើប្រាស់ស្រាបៀរ បន្ទាប់ពីជំងឺរាតត្បាត Covid-19 និងវិធានការរ៉ឹតបន្តឹងរបស់រដ្ឋាភិបាលវៀតណាម ចំពោះការបើកបរក្នុងស្ថានភាពស្រវឹងក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំថ្មីៗនេះ។

បើយោងតាមរបាយការណ៍សមាគមស្រាបៀរវៀតណាម អាល់កុល និងភេសជ្ជៈបានបញ្ជាក់ថា ការលក់ស្រាបៀរកាលពីឆ្នាំ២០២៣បានធ្លាក់ចុះ ១១% ហើយប្រាក់ចំណេញរបស់ឧស្សាហកម្មស្រានេះបានធ្លាក់ចុះ ២៣%។

យ៉ាងណាមិញ រោងចក្រស្រាបៀរ Heineken ក្នុងខេត្ត Quang Nam នេះបានបើកដំណើរការក្នុងឆ្នាំ ២០០៧ ខណៈវាគ្រាន់ជារោងចក្រតូចបំផុតមួយប៉ុណ្ណោះ ក្នុងចំណោមរោងចក្រស្រាបៀរធំៗចំនួន៦ របស់ Heineken នៅក្នុងប្រទេសវៀតណាម៕

ប្រទេសចិន ៖ ផ្លូវចូលក្នុងភូមិដ៏គ្រោះថ្នា.ក់ បំផុតនេះមានឈ្មោះថា «The Guoliang Tunnel Road» ហើយផ្លូវនេះត្រូវបានធ្វើឡើងដោយសារការសហការគ្នារបស់អ្នកភូមិចំនួន១៣ នៅប្រទេសចិន ដើម្បីតភ្ជាប់ការធ្វើដំណើរទៅកាន់ភូមិផ្សេងទៀត ។ ប៉ុន្តែតើលោកអ្នកជ្រាបឬទេថា មុនពេលអ្នកដំណើរអាចបើកបររថយន្តឆ្លងកាត់ផ្លូវនេះបាន តើការធ្វើផ្លូវត្រូវប្រឈមនឹងឧបសគ្គខ្លាំងប៉ុនណា?

ផ្លូវឆ្លងកាត់ច្រាំងថ្ម The Guoliang Tunnel Road មានទីតាំងស្ថិតនៅជួរភ្នំតៃហាង (Taihang Mountains) ក្នុងខេត្ត Henan ប្រទេសចិន ។ បច្ចុប្បន្ន ក្រៅពីផ្លូវនេះមានតួនាទីតភ្ជាប់ភូមិចំនួន១៣ ទៅកាន់ភូមិផ្សេងទៀត វាក៏ជាតំបន់ទេសចរណ៍ដ៏ទាក់ទាញផងដែរ ដោយសារតែទេសភាពដ៏ស្រស់ស្អាតនៃជួរភ្នំ ។

ការចោះច្រាំងថ្មភ្នំធ្វើផ្លូវ គឺពោរពេញទៅដោយឧបសគ្គយ៉ាងច្រើន ដោយសារអ្នកភូមិទាំងនេះខ្វះខាតចំណេះដឹងផ្នែកវិស្វកម្ម និងខ្វះឧបករណ៍ប្រើប្រាស់ ។ ហេតុនេះ អ្នកភូមិបានប្រមូលឧបករណ៍ផ្សេងៗក្នុងភូមិរបស់ខ្លួនមកចោះច្រាំងថ្មធ្វើផ្លូវ ហើយពួកគេបានរួមគ្នាធ្វើបែបនេះរហូតដល់៥ឆ្នាំ ។ នៅទីបំផុត ការព្យាយាមសាមគ្គីគ្នា និងការបញ្ចេញកម្លាំងអស់ពីចិត្តរបស់អ្នកភូមិ ក៏បានបង្កើតជាផ្លូវឆ្លងកាត់ច្រាំងថ្មភ្នំនេះ ។

ទន្ទឹមនឹងនេះ ក៏មានរឿងគួរឱ្យសោកស្តាយផងដែរ ដោយសារក្នុងអំឡុងពេលចោះច្រាំងថ្មធ្វើផ្លូវ The Guoliang Tunnel Road បណ្តាលឱ្យអ្នកភូមិស្លាប់ និងរងរបួសជាច្រើននាក់ ។ ប៉ុន្តែវាពុំបានធ្វើឱ្យអ្នកភូមិផ្សេងទៀតបាត់បង់កម្លាំងចិត្តឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេនៅតែបន្តការធ្វើផ្លូវនេះរហូតទទួលបានជោគជ័យ ដើម្បីងាយស្រួលធ្វើដំណើររបស់អ្នកភូមិ ។

ផ្លូវនេះមានប្រវែងសរុបចំនួន១.២០០ម៉ែត្រ, កម្ពស់៥ម៉ែត្រ និងទទឹង៤ម៉ែត្រ ។ ប៉ុន្តែទទឹងរបស់ផ្លូវនឹងមានប្រវែងខុសៗគ្នា អាស្រ័យលើលក្ខណៈរបស់ចំណុចនីមួយៗ ហើយចំណុចខ្លះទៀតបានចោះថ្មធ្វើបង្អួចសម្រាប់មើលទេសភាពផ្នែកខាងក្រោម ។ នៅឆ្នាំ១៩៧៧ ផ្លូវរូងក្រោមថ្មដ៏គ្រោះថ្នាក់នេះ ក៏បានចាប់ផ្តើមបើកឱ្យអ្នកដំណើរឆ្លងកាត់ទៅមក ។

ហេតុនេះ ដោយសារផ្លូវមានសភាពកោង និងតូចចង្អៀតខ្លាំង ទើបគេដាក់ឈ្មោះថា «ជាផ្លូវមានគ្រោះថ្នាក់បំផុតនៅលើពិភពលោក ។ បច្ចុប្បន្ន វាបានក្លាយជាតំបន់ទេសចរណ៍ដ៏សំខាន់មួយរបស់ប្រទេសចិន ដោយសារអ្នកដំណើរអាចមើលឃើញភាពទេសភាពដ៏ស្រស់ស្អាត និងគ្មានអ្នកចាប់អារម្មណ៍នឹងការលះបង់ជីវិតរបស់អ្នកភូមិពេលធ្វើផ្លូវទេ ៕