ប្រទេសឥណ្ឌា ៖ ឥណ្ឌាត្រូវបានគេចាត់ទុកថា គឺជាប្រទេសមួយដែលមានទំនៀមទម្លាប់ខុសប្លែកពីបណ្តាប្រទេសផ្សេងៗលើពិភពលោក ដូចជា ៖ ការបរិភោគអាហារនឹងដៃ, ចូលចិត្តរាំច្រៀង, តុបតែងខ្លួន, ស្លៀកពាក់ និងការពាក់គ្រឿងអលង្ការ ជាដើម ។ មនុស្សភាគច្រើនមុខជាធ្លាប់ឃើញស្ត្រីឥណ្ឌាពាក់គ្រឿងអលង្ការពេញខ្លួនទាំងអស់ និងសូម្បីតែច្រមុះ ក៏មានគ្រឿងអលង្ការដែរ ។ ហេតុអ្វីស្ត្រីឥណ្ឌាត្រូវតែចោះច្រមុះពាក់គ្រឿងអលង្ការបែបនេះ?

ក្រៅពីស្ត្រីឥណ្ឌាមានចំណុចពណ៌ក្រហមនៅត្រង់ប្រជុំចិញ្ចើមហើយ ពួកនាងក៏ត្រូវចោះច្រមុះពាក់គ្រឿងអលង្ការផងដែរ ។ វាជាអត្តសញ្ញាណមួយបង្ហាញនូវភាពលេចធ្លោរបស់ស្ត្រីឥណ្ឌា និងជាទំនៀមទម្លាប់មួយដែលស្ត្រីឥណ្ឌាស្ទើរគ្រប់តំបន់និយមពាក់គ្រឿងអលង្ការលើច្រមុះ ពិសេស ស្ត្រីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍រួច ពីព្រោះគេចាត់ទុកថា ជាសញ្ញាបង្ហាញពីភាពបរិសុទ្ធ និងចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍ ។

ជាទូទៅ ស្ត្រីឥណ្ឌានិយមចោះច្រមុះនៅផ្នែកឆ្វេងដើម្បីពាក់គ្រឿងអលង្ការភ្ជាប់ជាមួយក្រវិលនៅត្រចៀក ឬភ្ជាប់ជាមួយគ្រឿងអលង្ការលើក្បាល ។ ប៉ុន្តែនៅតំបន់ខ្លះរបស់ឥណ្ឌា ក៏មានការចោះច្រមុះពាក់គ្រឿងអលង្ការទាំងសងខាងផងដែរ ។ ការពិត ការចោះច្រមុះនេះ ពុំមានដើមកំណើតនៅប្រទេសឥណ្ឌាទេ បើតាមឯកសារបញ្ជាក់ថា ទំនៀមទម្លាប់ការចោះច្រមុះបាននាំចូលឥណ្ឌានៅសតវត្សរ៍ទី១៦ ដោយពលរដ្ឋមជ្ឈិមបូព៌ា ។ ក្រោយមក វាក៏ក្លាយជាទីពេញនិយមរបស់ស្ត្រីឥណ្ឌានៅគ្រប់តំបន់ ។

នៅតំបន់មួយចំនួនចាត់ទុកថា ការពាក់គ្រឿងអលង្ការលើច្រមុះ គឺជារឿងសំខាន់យ៉ាងខ្លាំងរបស់ស្ត្រីឥណ្ឌា ។ ស្ត្រីឥណ្ឌាគោរពសាសនាហិណ្ឌូតែងតែពាក់គ្រឿងអលង្ការលើច្រមុះក្នុងថ្ងៃរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ និងក្រោយពីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍រួច ពីព្រោះជឿថា ការពាក់បែបនេះនឹងជួយឱ្យពួកនាងអាចដកដង្ហើមដោយខ្យល់បរិសុទ្ធ ព្រមទាំងជួយការពារសុខភាពស្វាមី ។

ចំណែកមូលហេតុដែលពួកនាងតែងតែពាក់គ្រឿងអលង្ការលើច្រមុះនៅផ្នែកខាងឆ្វេង ដោយសារក្បួនពេទ្យបុរាណរបស់ឥណ្ឌាបញ្ជាក់ថា ច្រមុះផ្នែកខាងឆ្វេង គឺពាក់ព័ន្ធនឹងការបន្តពូជរបស់ស្ត្រី ។ ក្រៅពីនេះ គេជឿថា ការចោះច្រមុះឆ្វេងនឹងធ្វើឱ្យស្ត្រីងាយស្រួលសម្រាលកូន ព្រមទាំងជួយបន្ថយការឈឺចាប់ពេលមករដូវផងដែរ ។

ការពាក់គ្រឿងអលង្ការលើច្រមុះបានក្លាយជាសញ្ញាសម្គាល់ពីចំណងអាពាហ៍ពិពាហ៍ ពីព្រោះនៅតំបន់មួយចំនួនរបស់ឥណ្ឌា ស្ត្រីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍រួចនឹងពុំដោះគ្រឿងអលង្ការចេញពីច្រមុះទេ ។ ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្ន វាបានក្លាយជាម៉ូដទាន់សម័យច្រើនជាងការគោរពតាមសាសនា ឬទំនៀមទម្លាប់បុរាណ ហើយយុវតីពុំទាន់រៀបការ ក៏បានពាក់គ្រឿងអលង្ការលើច្រមុះដូចគ្នាដែរ ៕

ប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង ៖ រយៈពេលជាច្រើនខែកន្លងមក សារព័ត៌មានកូរ៉េខាងត្បូងតែងតែចុះផ្សាយពីការបញ្ជូនបាឡុងរបស់កូរ៉េខាងជើងមកប្រទេសខ្លួនជាញឹកញាប់ ដែលបាឡុងទាំងនេះដាក់សំរាមគ្រប់ប្រភេទ ពេលខ្លះ ថែមទាំងមានលាម.ក ទៀតផង ។ ហេតុនេះ កូរ៉េខាងត្បូងបានព្យាយាមរកវិធានការឆ្លើយតបវិញ ដូចជា ៖ ការចាក់មេក្រូបំពងសំឡេងនៅតាមតំបន់ព្រំដែន ដើម្បីឱ្យកូរ៉េខាងជើងឈប់ធ្វើបែបនេះ ។

អគ្គសេនាធិការចម្រុះរបស់កូរ៉េខាងត្បូងឱ្យដឹងថា កូរ៉េខាងជើងបានបញ្ជូនបាឡុងសំរាម និងផ្លាស្ទិកឆ្លងកាត់ព្រំដែនមកកូរ៉េខាងត្បូងជាបន្តបន្ទាប់ ហើយកាលពីថ្ងៃទី៤ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៤ កូរ៉េខាងជើងបានបញ្ជូនបាឡុងចំនួន៤២០ មកកូរ៉េខាងត្បូង ។ លើសពីនេះ នៅព្រឹកថ្ងៃទី៥ ខែកញ្ញា មានបាឡុងកូរ៉េខាងជើងមួយចំនួនទៀតធ្លាក់នៅកូរ៉េខាងត្បូង ។

រីឯមន្ត្រីកូរ៉េខាងត្បូងបញ្ជាក់ថា កូរ៉េខាងជើងបានបញ្ជូនបាឡុងសំរាមប្រមាណ២០ មកឱ្យកូរ៉េខាងត្បូង ហើយបាឡុងភាគច្រើនបានធ្លាក់នៅខេត្តយ៉ុងគី ស្ថិតនៅភាគខាងជើងប្រទេស ខណៈបាឡុងមួយចំនួនធ្លាក់នៅទីក្រុងសេអ៊ូល ។ តាំងពីចុងខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៤ កូរ៉េខាងជើងបានបញ្ជូនបាឡុងសំរាម ចំនួន១៣លើក មកកូរ៉េខាងត្បូង សរុបស្មើជាង៣.៨០០បាឡុង ។

ការបញ្ជូនបាឡុងពីកូរ៉េខាងជើងលើកចុងក្រោយនេះ គឺបានកើតឡើងក្រោយពីទំនាក់ទំនងរវាងប្រទេសកូរ៉េទាំងពីរធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំងក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ។ ការបញ្ជូនបាឡុងសំរាមពីកូរ៉េខាងជើង ក៏ស្របពេលកូរ៉េខាងជើងទើបតែប្រកាសពង្រាយមីស៊ីលចំនួន២៥០គ្រឿង នៅតាមព្រំដែនភាគខាងត្បូងផងដែរ ។

លោក Kim Hong-kyun អនុរដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងការបរទេសកូរ៉េខាងត្បូងថ្លែងថា ៖ «ប្រទេសកូរ៉េខាងជើងនៅតែពុំបញ្ឈប់ការអភិវឌ្ឍសមត្ថភាពអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ និងមីស៊ីលរបស់ខ្លួន ហើយកូរ៉េខាងជើងថែមទាំងរំខានដល់ប្រព័ន្ធ GPS និងបញ្ជូនបាឡុងសំរាមមកកាន់តំបន់ព្រំដែនជាញឹកញាប់» ។

ស្ថានការណ៍នេះបញ្ជាក់ថា ប្រទេសកូរ៉េខាងជើងបានរៀបចំផែនការបង្កចលាចលទ្រង់ទ្រាយធំ នៅមុនពេល និងក្រោយពេលការបោះឆ្នោតជ្រើសរើសប្រធានាធិបតីសហរដ្ឋអាមេរិក ។ នេះបើតាមការចុះផ្សាយរបស់សារព័ត៌មាន AFP កាលពីថ្ងៃទី៥ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៤ ៕

ប្រទេសឥណ្ឌា ៖ យើងធ្លាប់ឆ្ងល់ទេថា ហេតុអ្វីជនជាតិឥណ្ឌាចូលចិត្តការរាំរែកទាំងក្នុងភាពយន្ត និងជីវិតពិតគ្រប់ពេលវេលា? ភាពយន្តឥណ្ឌាស្ទើរទាំងអស់បានបង្ហាញនូវឈុតឆាតរាំជានិច្ច ហើយសូម្បីតែអ្នកពុំចូលចិត្តមើលភាពយន្តឥណ្ឌា ក៏បានចងចាំនូវទិដ្ឋភាពរាំរបស់ឥណ្ឌាដែរ ដូចជា ៖ ការរាំជាក្រុម ឬរាំជាហ្វូង រហូតដល់ការរាំរបស់តួឯកប្រុស-ស្រី២នាក់នៅតាមព្រៃភ្នំ ។

ការពិត ជនជាតិឥណ្ឌាមិនបានរាំតែនៅក្នុងភាពយន្តប៉ុណ្ណោះទេ គឺពួកគេបានរាំក្នុងជីវិតពិតផងដែរ ពីព្រោះការរាំជាផ្នែកមួយក្នុងជីវិតពួកគេដែលពុំអាចខ្វះបាន ។ ដើមកំណើតនៃការរាំនេះ ត្រូវក្រឡេកទៅមើលប្រវត្តិសាស្ត្របុរាណរបស់ឥណ្ឌាដែលបញ្ជាក់ថា ជនជាតិឥណ្ឌាបានរាំអស់រយៈពេលជាង៣.០០០ឆ្នាំហើយ ។

យោងតាមគេហទំព័រ The Atlantic បញ្ជាក់ថា ការរាំ-ច្រៀង និងការលេងតន្ត្រីក្នុងវប្បធម៌ឥណ្ឌាសម័យបុរាណ គឺជាការទំនាក់ទំនងគ្នា, ការផ្ទេរចំណេះដឹង និងរាំក្នុងពិធីថ្វាយបង្គំព្រះ ។ វប្បធម៌ការរាំនេះបានបន្តរហូតមកដល់សម័យបច្ចុប្បន្ន ដែលជនជាតិឥណ្ឌានៅតែនិយមរាំ-ច្រៀងជានិច្ច ជាពិសេស ពេលពួកគេរៀបចំពិធីសាសនា ។

រីឯការរាំក្នុងភាពយន្តឥណ្ឌា មិនមែនជាការសប្បាយរីករាយតែម្យ៉ាងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាជាការបញ្ជាក់ពីទំនាក់ទំនង និងបង្ហាញពីភាពច្នៃប្រឌិតផ្នែកសិល្បៈ ។ ក្រៅពីនេះ ជនជាតិឥណ្ឌាមានភាពខុសប្លែកពីជាតិសាសន៍ដទៃ ដូចជា ៖ ការគោរពសាសនា និងការតុបតែងខ្លួន ។

ជាក់ស្តែង ៖ បទចម្រៀង១បទមានចំណងជើងថា «Naatu Naatu» ដែលជាបទចម្រៀងក្នុងភាពយន្តឥណ្ឌារឿង «RRR» បានទទួលពានរង្វាន់ «Golden Globe Awards» ពី Best Original Song កាលពីឆ្នាំ២០២៣ ហើយពាក្យថា «Naatu Naatu» មានន័យថា «ការរាំ» ។ បើបានមើលភាពយន្តនេះ យើងនឹងដឹងថា បទចម្រៀង «Naatu Naatu» បានបង្ហាញពីបុរសឥណ្ឌា២នាក់ បានរាំនៅចំពោះមុខនារីអឺរ៉ុប ដោយសារពួកគេពុំព្រមរាំតាមស្ទាយអឺរ៉ុប ។

ជនជាតិឥណ្ឌាភាគច្រើនសុទ្ធតែចេះរាំ ដោយសារប្រទេសឥណ្ឌាមានថ្ងៃបុណ្យឈប់សម្រាកច្រើនបំផុតលើពិភពលោក គឺស្មើប្រមាណ២១ថ្ងៃ ។ ប៉ុន្តែបើរួមបញ្ចូលថ្ងៃឈប់ពិសេសក្នុងសាសនាទៀតនោះ នឹងធ្វើឱ្យឥណ្ឌាមានថ្ងៃឈប់សម្រាកច្រើនជាងប្រតិទិន ។ ហេតុនេះ ទើបឥណ្ឌានិយមរាំលេងក្នុងថ្ងៃឈប់សម្រាក ហើយចង្វាក់រាំរបស់ពួកគេស្មើជាង៣០ស្ទាយឯណោះ ហើយរដ្ឋនីមួយៗមានស្ទាយរាំខុសៗគ្នា ។

មូលហេតុធ្វើឱ្យឥណ្ឌាមានស្ទាយរាំច្រើនបែបនេះ ដោយសារកាលពីរាប់រយឆ្នាំមុន មានជនជាតិផ្សេងៗបានមករស់នៅឥណ្ឌា ។ ហេតុនេះ វាធ្វើឱ្យស្ទាយរាំលាយឡំគ្នាច្រើន ជាពិសេស វប្បធម៌លោកខាងលិច និងខាងកើតបានជះឥទ្ធិពលមកលើឥណ្ឌារហូតដល់បច្ចុប្បន្ន ។

សរុបមក ការរាំ គឺជាប្រពៃណីដ៏សំខាន់របស់សាសនា និងវប្បធម៌ឥណ្ឌា ហើយវាក៏ជាភាសាផ្លូវកាយដើម្បីបង្ហាញពីអារម្មណ៍ចេញក្រៅ ដោយពួកគេពុំចាំបាច់និយាយតាមមាត់ ។ ឥណ្ឌាមានជំនឿថា ទេវតាបានបង្កើតការរាំនេះមក ហើយក្បាច់រាំនីមួយៗត្រូវប្រើប្រាស់រាងកាយគ្រប់ផ្នែកទាំងអស់ឱ្យមានអត្ថន័យ ដូចជា ៖ ក្បាល និងកែវភ្នែក ៕

ប្រទេសម៉ាឡេស៊ី ៖ ទុរេនជាផ្លែឈើដែលពលរដ្ឋចិនចូលចិត្តបរិភោគ ហើយដោយសារទុរេនមានតម្លៃថ្លៃ ទើបចិនទិញវាធ្វើជាអំណោយឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ។ ប៉ុន្តែការដាំដុះទុរេននៅចិនពុំគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់បំពេញតម្រូវការពលរដ្ឋដ៏ច្រើនទេ ហើយចិនចាំបាច់ត្រូវទិញទុរេនពីក្រៅប្រទេស ដែលវាក្លាយជាឱកាសល្អសម្រាប់បណ្តាប្រទេសអាស៊ានមួយចំនួនប្រកួតប្រជែងគ្នានាំចេញទុរេនមានគុណភាពល្អទៅចិន ដូចជា ៖ វៀតណាម, ថៃ និងម៉ាឡេស៊ី ។

កាលពីថ្ងៃទី៥ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៤ សារព័ត៌មានបរទេសរាយការណ៍ថា ការនាំចេញផ្លែទុរេនស្រស់របស់ប្រទេសម៉ាឡេស៊ីទៅចិនបានចាប់ផ្តើមហើយ ដោយម៉ាឡេស៊ីព្យាយាមកែលម្អទុរេនរបស់ខ្លួនឱ្យមានគុណភាពល្អ ដើម្បីបំពេញតម្រូវការអតិថិជនចិនដែលចូលចិត្តទិញទុរេនថៃ និងទុរេនវៀតណាម ។

លោក Datuk Arthur Joseph Kurup អនុរដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងកសិកម្ម និងសន្តិសុខស្បៀងម៉ាឡេស៊ីថ្លែងថា ម៉ាឡេស៊ីបានចាប់ផ្តើមនាំចេញទុរេនទៅក្រៅប្រទេស ចំនួន៤០តោន ហើយនឹងបែងចែកជា៣ដំណាក់កាល ។ នៅដំណាក់កាលដំបូង ម៉ាឡេស៊ីបាននាំចេញទុរេនចំនួន២០តោន ទៅអាកាសយានដ្ឋានអន្តរជាតិ Zhengzhou Xinzheng រួចរាល់ហើយ ។

ចំណែកលោក Lim Chin Khee ទីប្រឹក្សាវិទ្យាស្ថានបណ្តុះបណ្តាលកសិករដាំទុរេន Durian Academy និយាយថា ម៉ាឡេស៊ីបានឆ្លងកាត់ការធានាគុណភាពផ្លែឈើពីចិន ដើម្បីនាំចេញទុរេនស្រស់កាលពីខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៤ ហើយម៉ាឡេស៊ីនឹងផ្តោតលើគុណភាពផ្លែឈើច្រើនជាងបរិមាណ ។ ទុរេនម៉ាឡេស៊ីត្រូវបានចាត់ទុកថា គឺជាផលិតផលមានតម្លៃ ហើយការនាំចេញទុរេនលើកនេះមានបរិមាណតិចនៅឡើយ គឺយើងផ្តោតលើអតិថិជនដែលអាចទិញទុរេនមានតម្លៃខ្ពស់ ។

ផ្លែទុរេន ត្រូវបានគេចាត់ទុកថា គឺជាស្តេចផ្លែឈើ ដោយសារវាមានតម្លៃថ្លៃជាងផ្លែឈើនានា ហើយទុរេនជាផ្លែឈើដ៏ពិសេសរបស់ចិន ។ បច្ចុប្បន្ន ជនជាតិចិននិយមទិញទុរេនធ្វើជាអំណោយប្រគល់ឱ្យបងប្អូនសាច់ញាតិក្នុងថ្ងៃពិសេសៗ ព្រមទាំងធ្វើជាអំណោយក្នុងថ្ងៃរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ផងដែរ ។

ក្រៅពីទុរេនម៉ាឡេស៊ី ទុរេនឥណ្ឌូណេស៊ី ក៏ត្រូវអនុវត្តតាមលក្ខខណ្ឌកំណត់គុណភាពផ្លែឈើរបស់ចិនដូចគ្នាដែរ ។ ទុរេនទាំងអស់ដែលប្រទេសនានានាំចេញទៅចិន គឺត្រូវតែឆ្លងកាត់ការត្រួតពិនិត្យ, ការធានាគុណភាព ហើយពេលខ្លះ ចិនអាចប្រមូលទុរេនទាំងនេះស្តុកទុក បើចិនសង្ស័យថា វាលាយឡំសារធាតុមិនល្អ ។ ការអនុវត្តតាមចំណុចទាំងនេះដើម្បីឱ្យប្រាកដចិត្តថា ទុរេននឹងគ្មានសត្វល្អិត និងជំងឺផ្សេងៗ ។

គួរបញ្ជាក់ថា ចិនជាប្រទេសទិញទុរេនច្រើនបំផុតនៅលើពិភពលោក ហើយចិនបាននាំចូលទុរេនរហូតដល់១លាន៤សែនតោន កាលពីឆ្នាំ២០២៣ ក្នុងនោះទុរេន៦៨% ក្នុងចំណោមទុរេនទាំងអស់ គឺចិនទិញពីប្រទេសថៃ ៕

ប្រទេសនូវែលសេឡង់ ៖ វិស័យទេសចរណ៍នូវែលសេឡង់បានបង្ហាញក្តីបារម្ភពីការបាត់បង់ចំនួនភ្ញៀវទេសចរបរទេស ក្រោយពីរដ្ឋាភិបាលតម្រូវឱ្យភ្ញៀវទេសចរបង់ប្រាក់ចូលប្រទេសកើនឡើង៣ដង ដោយគិតចាប់ពីថ្ងៃទី១ ខែតុលា តទៅ ។ នេះបើតាមការចុះផ្សាយរបស់សារព័ត៌មានបរទេស កាលពីថ្ងៃទី៣ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៤ ។

រដ្ឋាភិបាលនូវែលសេឡង់ប្រកាសថា ភ្ញៀវទេសចរបរទេសនឹងត្រូវបង់ប្រាក់ចូលប្រទេសនូវែលសេឡង់កើនឡើង៣ដង គឺភ្ញៀវទេសចរនឹងបង់ប្រាក់ចំនួន១០០ដុល្លារនូវែលសេឡង់ (ឬស្មើជាង៦៤ដុល្លារអាមេរិក) ចាប់ពីថ្ងៃទី១ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២៤ តទៅ ខណៈកន្លងមក ពួកគេបង់ត្រឹមតែ៣៥ដុល្លារនូវែលសេឡង់ប៉ុណ្ណោះ ។

ការប្រមូលប្រាក់ចូលប្រទេសនូវែលសេឡង់ពីភ្ញៀវទេសចរដើម្បីធានាថា ភ្ញៀវទេសចរនឹងបានរួមចំណែកក្នុងសេវាកម្មសាធារណៈ និងទទួលបានបទពិសោធន៍ល្អៗពេលពួកគេមកជាន់ទឹកដីនូវែលសេឡង់ ។ រដ្ឋាភិបាលបញ្ជាក់ថា បើទោះជាការបង់ប្រាក់ចូលប្រទេសនូវែលសេឡង់កើនឡើងខ្ពស់ក្តី ប៉ុន្តែភ្ញៀវទេសចរនឹងមានទំនុកចិត្តថា នូវែលសេឡង់ជាគោលដៅទេសចរណ៍ដ៏ពេញនិយមលើពិភពលោក ។

វាធ្វើឱ្យមានមតិរិះគន់ពីសំណាក់វិស័យទេសចរណ៍របស់នូវែលសេឡង់ ពាក់ព័ន្ធនឹងការតម្រូវឱ្យភ្ញៀវទេសចរបរទេសបង់ប្រាក់ច្រើនចូលប្រទេស ។ សមាគមឧស្សាហកម្មទេសចរណ៍នូវែលសេឡង់ជឿថា ការប្រមូលប្រាក់ខ្ពស់នេះនឹងក្លាយជាឧបសគ្គសម្រាប់ភ្ញៀវទេសចរ ព្រមទាំងប៉ះពាល់ដល់វិស័យទេសចរណ៍ផងដែរ ខណៈវិស័យនេះបានផ្តល់ប្រាក់ចំណូលយ៉ាងច្រើនចូលប្រទេស ។ ម្យ៉ាងទៀត វិស័យទេសចរណ៍នូវែលសេឡង់ទើបតែងើបឡើងវិញ ក្រោយរងផលប៉ះពាល់ខ្លាំងពីការបិទព្រំដែនពេលជំងឺកូវីដ-១៩ ឆ្លងរាតត្បាត ។

រីបេកកា អ៊ីនក្រេម គឺជានាយកសមាគមឧស្សាហកម្មទេសចរណ៍នូវែលសេឡង់និយាយថា ៖ «ការងើបឡើងវិញនៃវិស័យទេសចរណ៍របស់នូវែលសេឡង់ គឺយឺតជាងប្រទេសផ្សេងៗលើពិភពលោក ។ វិធានការប្រមូលប្រាក់ច្រើនពីភ្ញៀវទេសចរបរទេស វានឹងកាន់តែធ្វើឱ្យនូវែលសេឡង់បាត់បង់ការប្រកួតប្រជែងថែមទៀត» ។

ប្រទេសនូវែលសេឡង់បានចាប់ផ្តើមប្រមូលប្រាក់ចូលប្រទេសពីភ្ញៀវទេសចរបរទេស ចំនួន៣៥ដុល្លារនូវែលសេឡង់ តាំងពីខែកក្កដា ឆ្នាំ២០១៩ ។ ប៉ុន្តែប្រាក់ចំណូលបានពីការប្រមូលប្រាក់ពីភ្ញៀវទេសចរនេះពុំគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការចាយវាយពាក់ព័ន្ធនឹងភ្ញៀវទេសចរទេ ខណៈនូវែលសេឡង់ត្រូវការពង្រីកហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធក្នុងប្រទេស និងប្រឈមជាមួយផលប៉ះពាល់លើបរិស្ថានធម្មជាតិដោយសារភ្ញៀវទេសចរ ៕

ប្រទេសអេស្ប៉ាញ ៖ អ្នកជំនាញអេស្ប៉ាញបានចិញ្ចឹមមូសជាច្រើនក្បាលក្នុងបន្ទប់ពិសោធន៍មួយ មុនពេលយកវាទៅលែងក្នុងធម្មជាតិ ។ ការលែងមូសនេះ ពុំមែនជាការបង្កើនចំនួនមូសឱ្យកាន់តែច្រើនទេ ប៉ុន្តែវាជាវិធីកម្ចា.ត់ មូសប្រភេទថ្មី ។ អ្នកជំនាញប្រាប់ថា មូសដែលខាំ និងធ្វើឱ្យមនុស្សកើតជំងឺផ្សេងៗ គឺជាមូសញី ។

ចំណែកមូសដែលអ្នកជំនាញចិញ្ចឹមក្នុងបន្ទប់ពិសោធន៍ និងលែងវាក្នុងធម្មជាតិ គឺជាមូសឈ្មោល ។ បន្ទប់ពិសោធន៍នេះស្ថិតនៅក្បែរទីក្រុង Valencia របស់អេស្ប៉ាញ បានប្រមូលមូសឈ្មោលមកចិញ្ចឹមជាច្រើនក្បាល បន្ទាប់មក អ្នកជំនាញក៏បញ្ចូលកាំរស្មីដើម្បីក្រៀវមូសឈ្មោល មុនពេលលែងឱ្យវាបង្កាត់ពូជជាមួយមូសញីតាមធម្មជាតិ ។

ការចិញ្ចឹមមូសឈ្មោលនេះ គឺអ្នកជំនាញមានបំណងកាត់បន្ថយជំងឺគ្រុនឈាម និងជំងឺផ្សេងៗដែលកំពុងតែរីករាលដាលខ្លាំងនៅប្រទេសអេស្ប៉ាញ ។ អ្នកជំនាញឱ្យដឹងថា ចំនួនមូសបានកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង ដោយសារការប្រែប្រួលអាកាសធាតុលើពិភពលោក ជាពិសេស នៅទ្វីបអឺរ៉ុប ។

ការចិញ្ចឹមមូសក្នុងបន្ទប់ពិសោធន៍ គឺក្រោយពីទទួលបានប្រាក់ឧបត្ថម្ភពីមន្ត្រីនៅទីក្រុង Valencia ។ អ្នកជំនាញនឹងលែងមូសឈ្មោលប្រមាណ ៤៥.០០០ក្បាលនៅរៀងរាល់សប្តាហ៍ ដើម្បីឱ្យពួកវាចេញទៅបង្កាត់ពូជជាមួយមូសញីតាមធម្មជាតិ ដោយសារមូសធម្មជាតិតែងតែខាំ និងចម្លងជំងឺមកមនុស្ស ជាពិសេស កុមារមានសុខភាពខ្សោយ ។

គេបានប្រទះឃើញមូសខ្លាកាន់តែច្រើន ក្រោយពីការផ្លាស់ប្តូរអាកាសធាតុនៅលើពិភពលោក ពីព្រោះអាកាសធាតុក្តៅបានអំណោយផលដល់ការបង្កកំណើតមូសពេញ១ឆ្នាំ ។ ហេតុនេះ ទើបធ្វើឱ្យចំនួនមូសកើនឡើងគ្រប់ពេលវេលា ហើយវាបណ្តាលឱ្យមនុស្សកើតជំងឺផ្សេងៗ ដូចជា ៖ ជំងឺគ្រុនឈាម និងស៊ីកា ។

អ្នកជំនាញបានបំបែកមូសឈ្មោល និងមូសញីឱ្យនៅដាច់ពីគ្នា បន្ទាប់មក ក៏ប្រើប្រាស់កាំរស្មីសម្លាប់មេរោគក្នុងខ្លួនមូសឈ្មោល និងធ្វើឱ្យមូសឈ្មោលទាំងនេះពុំអាចបង្កកំណើតបានទេ ពេលលែងវាឱ្យទៅបង្កាត់ពូជជាមួយមូសញី ។ ហេតុនេះ វាជាវិធីអាចគ្រប់គ្រងចំនួនមូសយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព ។

អង្គការសុខភាពពិភពលោក (WHO) បានបញ្ជាក់កាលពីឆ្នាំ២០២៣ ថា អ្នកកើតជំងឺគ្រុនឈាមបានកើនឡើងនៅលើពិភពលោក គឺនៅឆ្នាំ២០០០ អ្នកជំងឺគ្រុនឈាមបានកើនឡើងរហូតដល់៨ដង មកស្មើនឹង៤លាន២សែននាក់ នៅឆ្នាំ២០២២ ។ រីឯមូលហេតុធ្វើឱ្យចំនួនមូសកើនឡើងច្រើនបែបនេះ ដោយសារអាកាសធាតុក្តៅបានអំណោយផលដល់ការបង្កាត់ពូជរបស់មូស ៕

ទីក្រុងនៅតាមបណ្តាប្រទេសទាំងអស់ជុំវិញពិភពលោកភាគច្រើនសុទ្ធតែមានការអភិវឌ្ឍ ក៏ដូចជាមានភាពសម្បូរបែប រួមទាំងមានអាកាសធាតុអំណោយផលជាដើម។ ដោយឡែកនៅទីក្រុងទាំងនេះវិញត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាកន្លែងរស់នៅដ៏អាក្រក់បំផុតក្នុងពិភពលោក ដោយសារបរិយាកាសនៅទីនោះគឺអ័ព្ទអួខ្លាំងណាស់ ហើយអាកាសធាតុក៏មិនអំណោយផលផងដែរ ធ្វើឱ្យកន្លែងទាំងនោះជាប់ឈ្មោះជាកន្លែងដែលពិបាករស់នៅបំផុតក្នុងលោក។ ដូច្នេះនៅក្នុងអត្ថបទនេះយើងនឹងនាំប្រិយមិត្តមកស្គាល់ទីក្រុងចំនួន ៥ ដែលត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាកន្លែងរស់នៅដ៏អាក្រក់បំផុតនៅលើពិភពលោក៖

១.ទីក្រុង Araouane ប្រទេសម៉ាលី៖ គឺជាទីក្រុងដែលក្តៅជាងគេបំផុតនៅលើពិភពលោក និងមានប្រជាជនរស់នៅត្រឹមតែ ៣០០ នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ នៅជុំវិញទីក្រុងនោះគឺពោរពេញទៅដោយវាលខ្សាច់ដ៏ក្តៅហែង រួមទាំងព្យុះខ្សាច់ញឹកញាប់ ដែលធ្វើឱ្យមានធូលីធំៗ និងគ្មានភ្លៀងធ្លាក់នោះទេ។ នៅរដូវក្តៅសីតុណ្ហភាពជាមធ្យមនៅទីនេះគឺប្រហែល ៤៦ អង្សាសេ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទីក្រុងនេះគឺជាមជ្ឈមណ្ឌលដឹកជញ្ជូនដ៏សំខាន់សម្រាប់ការជីកយករ៉ែអំបិល និងការដឹកជញ្ជូន ដូច្នេះមនុស្សមួយចំនួននៅតែជ្រើសរើសរស់នៅទីក្រុង Araouane។

២.ទីក្រុង Oymyakon ប្រទេសរុស្ស៊ី៖ គឺជាទីក្រុងដែលមានអាកាសធាតុត្រជាក់ខ្លាំងបំផុតនៅក្នុងពិភពលោក ដោយសព្វថ្ងៃនេះមានប្រជាជនរស់នៅប្រហែល ៥០០ នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ទីក្រុងនេះមិនសូវមានពន្លឺថ្ងៃគ្រប់គ្រាន់នោះទេ ហើយសម្រាប់ពន្លឺថ្ងៃគឺរះបានតែ ៣ ម៉ោងប៉ុណ្ណោះ។ សីតុណ្ហភាពរដូវរងាជាមធ្យមគឺប្រហែល -៥០ អង្សាសេ ហើយនៅរដូវក្តៅទីនេះគឺមានសីតុណ្ហភាពខ្ពស់បំផុតត្រឹមតែ ៣៤ អង្សាសេប៉ុណ្ណោះ រីឯអាហារចម្បងរបស់មនុស្សគឺត្រីដែលចាប់បានពីផ្ទាំងទឹកកក។

៣.ទីក្រុង Arica ប្រទេសឈីលី៖ គឺជាកន្លែងដែលស្ងួតបំផុតក្នុងពិភពលោក ដោយសារនៅទីនេះគ្មានទឹក និងគ្មានព្រៃឈើនោះទេ។ ជារៀងរាល់ឆ្នាំ ទីក្រុងនេះទទួលបានទឹកភ្លៀងត្រឹមតែ ០.៧៦ មីលីម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះ ចំណែកវាលខ្សាច់ Atacama ក៏មិនមានភ្លៀងធ្លាក់អស់រយៈពេល ៥០០ ឆ្នាំមកហើយ។ ទោះបីជាមានសភាពធ្ងន់ធ្ងរក៏ដោយ ក៏ប្រជាជននៅទីនេះនៅតែមានមនុស្សរស់នៅប្រហែល ២២០,០០០ នាក់ ដែលធ្វើការជាចម្បងនៅក្នុងវិស័យកំពង់ផែ និងដឹកជញ្ជូនផ្លែឈើនៅក្នុងតំបន់ជ្រលងភ្នំ AzapaandLluta ក្បែរនោះ។

៤.ទីក្រុង La Oroya ប្រទេសប៉េរូ៖ គឺជាទីក្រុងដែលមានការបំពុលខ្លាំងបំផុតក្នុងពិភពលោក ដោយសារកម្រិតខ្ពស់នៃសារធាតុអាសេនិច សំណ និងស្ពាន់ធ័រឌីអុកស៊ីតដែលមានគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងនៅលើអាកាស ខណៈពេលដែលភ្លៀងអាស៊ីតក៏បានបំផ្លាញរុក្ខជាតិជុំវិញទីក្រុងនេះផងដែរ។ La Oroya គឺជាកន្លែងសម្រាប់រោងចក្រចម្រាញ់ ដែលផលិតលោហធាតុដូចជាមាស ប្រាក់ ប៊ីស្មុត កាដមីញ៉ូម និងឧស្ម័នបំពុលផ្សេងៗទៀត ដូច្នេះហើយទីក្រុងនេះមានអ្នកស្រុករស់នៅប្រហែល ២៥,០០០ នាក់ ជាប់ឈ្មោះជាទីក្រុងដែលមានបរិយាកាសអាក្រក់បំផុតក្នុងលោក។

៥.ទីក្រុង La Rinconada ប្រទេសប៉េរូ៖ គឺជាទីក្រុងដែលមានសំរាមច្រើនបំផុតលើលោក ដែលសំរាមនោះគរលើគ្នាមានកម្ពស់រហូតដល់ ៥,១០០ ម៉ែត្រពីលើនីវ៉ូទឹកសមុទ្រ និងមានប្រជាជនរស់នៅចំនួន ៥០,០០០ នាក់។ នៅក្នុងទីក្រុង La Rinconada គឺជាកន្លែងដែលមានអណ្តូងរ៉ែមាសដ៏ធំមួយ ធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើននៅតែអាចតស៊ូរស់នៅបានជាធម្មតា ដោយមនុស្សនៅទីនោះគឺអាចកាន់កាប់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលពួកគេរកឃើញនៅក្នុងអណ្តូងរ៉ែមាសដែលមិនមានការគ្រប់គ្រងរបស់រដ្ឋាភិបាលទីក្រុងនោះទេ៕