ប្រទេសចិន ៖ បច្ចុប្បន្ន បុរសចិនរហូតដល់៣៥លាននាក់ពិបាករកភរិយា ដោយសារបុរសមានចំនួនច្រើនជាងនារី ។ បញ្ហានេះបានក្លាយជាប្រធានបទក្តៅក្នុងបណ្តាញសង្គម ក្រោយពីសាស្ត្រាចារ្យនៅសាកលវិទ្យាល័យដ៏ល្បីមួយបានណែនាំឱ្យបុរសនៅលីវទាំងនេះរៀបការជាមួយនារីបរទេស ។

យោងតាមទិន្នន័យជំរឿនជាតិ លើកទី៧ នៅឆ្នាំ២០២០ របស់ចិនបញ្ជាក់ថា មូលហេតុដែលធ្វើឱ្យបុរសចិនមានចំនួនច្រើនជាងនារី គឺបណ្តាលមកពីគោលនយោបាយឱ្យពលរដ្ឋមានកូនតែម្នាក់ ដែលរដ្ឋាភិបាលចិនបានអនុវត្តអស់រយៈពេល១០ឆ្នាំ ។ ហេតុនេះ ធ្វើឱ្យប្រទេសចិនមានបុរសច្រើនជាងនារី រហូតដល់៣៤.៩លាននាក់ ។

របាយការណ៍មួយនៅដើមឆ្នាំ២០២៤ របស់វិទ្យាស្ថានសិក្សាជនបទចិន បានរាយការណ៍ពីការលំបាករបស់បុរសចិនរស់នៅជនបទពិបាកស្វែងរកភរិយា ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំកន្លងមក ។ ក្រៅពីនេះ របាយការណ៍បញ្ជាក់ថា ថ្លៃបណ្ណាការខ្ពស់ និងការយល់ព្រមរៀបការតាមប្រពៃណី គឺជាកត្តាចម្បងដែលធ្វើឱ្យបុរសពិបាករកគូ ។

ទីងឆាងហ្វា គឺជាសាស្ត្រាចារ្យបង្រៀននៅសាកលវិទ្យាល័យ Xiamen បានណែនាំឱ្យរដ្ឋាភិបាលចិនផ្តល់ភាពងាយស្រួលសម្រាប់ឱ្យបុរសចិនរៀបការជាមួយនារីបរទេស ដូចជា ៖ នារីរុស្ស៊ី, កម្ពុជា, វៀតណាម និងប៉ាគីស្ថាន រួចហើយនាំភរិយាបរទេសមករស់នៅប្រទេសចិន ។ នៅតំបន់ជនបទរបស់ចិន មានបុរសចំនួន៣៤.៩លាននាក់ពិបាកស្វែងរកភរិយា ហើយពួកគេបានរងសម្ពាធផ្សេងៗ ដូចជា ៖ តម្រូវឱ្យមានផ្ទះ, រថយន្ត និងថ្លៃបណ្ណាការខ្ពស់ ទើបអាចរៀបការជាមួយនារីចិនបាន ។

សាស្ត្រាចារ្យរូបនេះនិយាយថា ៖ «កាលពីឆ្នាំ២០២៣ ប្រាក់ចំណូលជាមធ្យមរបស់ពលរដ្ឋនៅជនបទទូទាំងប្រទេសចិន គឺស្មើនឹង២ម៉ឺនយាន់ ។ រីឯការដោះស្រាយបញ្ហាពិបាកស្វែងរកភរិយារបស់បុរសជនបទ គឺអាចឱ្យពួកគេរៀបការជាមួយនារីបរទេស» ។

ការណែនាំរបស់សាស្ត្រាចារ្យ ទីងឆាងហ្វា បានធ្វើឱ្យមានការជជែកគ្នាយ៉ាងច្រើនពេញបណ្តាញសង្គម ហើយនារីចិននិយាយថា ការរៀបការជាមួយកូនក្រមុំបរទេស គឺស្រដៀងនឹងការជួញដូរមនុស្ស ។ មនុស្សខ្លះទៀតបារម្ភថា ឧបសគ្គផ្នែកភាសាអាចធ្វើឱ្យបែកបាក់គ្រួសារ ។

ប៉ុន្តែបុរសចិនជាច្រើននាក់បានគាំទ្រគំនិតនេះ ហើយពួកគេជឿថា ភរិយាបរទេសចង់បានទ្រព្យសម្បត្តិតិចជាងភរិយាចិន ពីព្រោះពួកនាងមិនត្រូវការផ្ទះ, រថយន្ត និងថ្លៃបណ្ណាការខ្ពស់ទេ ។ ពួកនាងជាមនុស្សឧស្សាហ៍ព្យាយាម និងមានសីលធម៌ ។

បច្ចុប្បន្ន បុរសចិនភាគច្រើនបានរៀបការជាមួយនារីបរទេស ដោយសារពិបាករកគូនៅប្រទេសចិន ។ បណ្តាញសង្គមឈ្មោះ Douyin បានរៀបចំកម្មវិធីស្វែងរកគូរវាងប្រទេសចិន និងរុស្ស៊ី ដោយបណ្តាញសង្គមនេះបញ្ជាក់ថា រុស្ស៊ីមាននារីច្រើនជាងបុរស ហើយចិនមានបុរសច្រើនជាងនារី ។

រីឯមតិផ្សេងទៀតថា ពលរដ្ឋនៅប្រទេសអាស៊ីអាគ្នេយ៍ទទួលបានចំណូលទាប ហើយនារីក្នុងតំបន់នេះពុំសូវមានបញ្ហាផ្នែកវប្បធម៌ទេ ពេលពួកនាងមករស់នៅចិន ។ ក្រៅពីនេះ បណ្តាប្រទេសអាស៊ានបានជំរុញឱ្យពលរដ្ឋរៀនភាសាចិនដើម្បីទំនាក់ទំនងជាមួយចិន ហើយកត្តានេះអាចជួយកម្ចាត់ឧបសគ្គផ្នែកភាសាបាន ៕

ប្រទេសអង់គ្លេស ៖ គេហទំព័រ odditycentral បានចុះផ្សាយពីជីវិតរបស់បុរសអង់គ្លេសម្នាក់ដែលមានទ្រព្យសម្បត្តិគ្រប់យ៉ាង និងមានការងារធ្វើ ប៉ុន្តែបែរជាសម្រេចចិត្តមករស់នៅក្នុងជីវិតយ៉ាងសាមញ្ញពុំគួរឱ្យជឿ ។ ចំណុចសំខាន់ លោកពុំបានចំណាយប្រាក់សោះក្នុងការរស់នៅរយៈពេលជាង១៥ឆ្នាំកន្លងមក ។

បុរសរូបនេះឈ្មោះ Mark Boyle ឬមនុស្សទូទៅហៅថា «The Moneyless Man» មានន័យថា «បុរសគ្មានប្រាក់» ហើយនៅឆ្នាំ២០២៤ លោកមានអាយុ៤៤ឆ្នាំ ។ លោកពុំបានប៉ះពាល់ក្រដាសប្រាក់តាំងពីឆ្នាំ២០០៨ មកម៉្លេះ ហើយលោកក៏ឈប់ប្រើប្រាស់ឧបករណ៍បច្ចេកវិទ្យាផ្សេងៗផងដែរ ដោយលោកបានមករស់នៅជាមួយធម្មជាតិ១០០% ។

លោក Mark បានបញ្ចប់ការសិក្សាថ្នាក់បរិញ្ញាបត្រផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច និងអាជីវកម្ម ហើយលោកក៏បានចូលបម្រើការងារក្នុងក្រុមហ៊ុនផ្នែកអាហារសរីរាង្គនៅទីក្រុង Bristol ។ កន្លងមក លោកមានជីវិត និងការរស់នៅល្អប្រសើរ ដោយសារមានការងារធ្វើយូរអង្វែង, ប្រាក់ខែខ្ពស់ និងបានរស់នៅក្នុងសង្គមដែលមានការទទួលស្គាល់ពីគ្រប់មជ្ឈដ្ឍាន ប៉ុន្តែអ្វីៗបានផ្លាស់ប្តូរអស់ត្រឹមរយៈពេលខ្លី ។

លោកនិយាយថា ៖ «កាលពីឆ្នាំ២០០៧ នាយប់មួយ ខ្ញុំបានអង្គុយជជែកជាមួយមិត្តភក្តិ ហើយពួកយើងគិតថា តើគួរលះបង់បញ្ហាអ្វីខ្លះក្នុងជីវិត? ខ្ញុំគិតថា គ្រប់បញ្ហាទាំងអស់កើតឡើងដោយសារលុយ ដូចជា៖ ផ្នែកឧស្សាហកម្ម, កសិកម្ម និងសង្គ្រាម ហើយខ្ញុំពិចារណាថា តើអាចរស់នៅដោយពុំចាំបាច់ចំណាយប្រាក់បានដែរឬទេ» ។

ក្រោយពីជជែកជាមួយមិត្តភក្តិមិនយូរប៉ុន្មាន លោក Mark ក៏សម្រេចចិត្តលក់ផ្ទះដ៏ធំបស់ខ្លួន ដើម្បីទៅរស់នៅក្នុងរថយន្តចាស់ដែលអ្នកផ្សេងបរិច្ចាគឱ្យ ។ លោកក៏ចាប់ផ្តើមរស់នៅដោយគ្មានការចំណាយប្រាក់ដូចមុន ហើយរយៈពេល២ខែ ទៅ៣ខែដំបូង វាពិបាកណាស់សម្រាប់លោក ពីព្រោះលោកពុំធ្លាប់រស់នៅបែបនេះ ។

លោកបន្តថា ៖ «តើអ្នកគិតថា ការផ្លាស់ប្តូរការងារ និងលំនៅឋានពិបាកខ្លាំងប៉ុនណា? ប៉ុន្តែក្រោយពី៣ខែកន្លងផុតទៅ វាបានក្លាយជារឿងងាយស្រួល ហើយខ្ញុំអាចរស់នៅដូចធម្មតាវិញ» ។

ការរស់នៅដោយពុំចំណាយប្រាក់របស់លោកបានល្បីល្បាញយ៉ាងខ្លាំងក្នុងបណ្តាញសង្គម នៅពេលលោកបង្ហាញសៀវភៅឈ្មោះថា «Moneyless Man» ដែលសៀវភៅនេះរៀបរាប់ពីឧបសគ្គដែលលោកត្រូវប្រឈម, វិធីដោះស្រាយបញ្ហា រហូតដល់ទស្សនៈដែលជំរុញឱ្យលោកហ៊ានផ្លាស់ប្តូរជីវិតរបស់ខ្លួន ។

លោករៀបរាប់ថា ៖ «មិនគួរឱ្យជឿ រយៈពេល២ឆ្នាំនេះ វាបានបំពេញឱ្យជីវិតខ្ញុំច្រើនបំផុត ។ ខ្ញុំមានមិត្តភក្តិក្នុងសហគមន៍ច្រើនជាងមុន ខ្ញុំគ្មានជំងឺទេ ហើយខ្ញុំពុំធ្លាប់មានសេចក្តីសុខបែបនេះទេ ពីមុនមក ។ ខ្ញុំរកឃើញថា មិត្តភាពមិនត្រូវការប្រាក់ទេ ប៉ុន្តែវាជាមិត្តភាពពិតប្រាកដ ។ រីឯភាពក្រីក្ររបស់ពលរដ្ឋនៅប្រទេសលោកខាងលិចភាគច្រើន គឺកើតឡើងដោយសារបញ្ហាចិត្ត ប៉ុន្តែសេរីភាពពិត គឺការពឹងពាក់គ្នាទៅវិញទៅមក» ។

លើសពីនេះ កាលពីឆ្នាំ២០១៧ លោកបានសម្រេចចិត្តរស់នៅក្នុងជីវិតកាន់តែសាមញ្ញ ដោយលោកឈប់ប្រើប្រាស់ឧបករណ៍បច្ចេកវិទ្យាទាំងអស់ ដូចជា ៖ ទូរទស្សន៍, វិទ្យុ និងអ៊ីនធើរណេត ព្រមទាំងកាត់ផ្តាច់ចរន្តអគ្គិសនី និងទឹកម៉ាស៊ីនផងដែរ ។

ចុងក្រោយ លោកបញ្ជាក់ថា ៖ «ជីវិតរបស់ខ្ញុំពេលនេះហៅថា ជីវិតយ៉ាងសាមញ្ញ ប៉ុន្តែនេះជាការយល់ច្រឡំទាំងស្រុង ដោយសារខ្ញុំពុំបានរស់នៅក្នុងជីវិតមានទ្រព្យសម្បត្តិដូចមុន ហើយថ្ងៃអនាគត ក៏ដូចគ្នាដែរ ។ ខ្ញុំធ្លាប់រស់នៅប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យា និងឈប់ប្រើវា ហើយធ្វើឱ្យខ្ញុំដឹងថា អ្វីធ្វើឱ្យខ្ញុំមានសេចក្តីសុខ និងពេញចិត្តបំផុត» ៕

ប្រទេសវៀតណាម ៖ ប្រទេសមួយចំនួនក្នុងតំបន់អាស៊ី ដូចជា ៖ កូរ៉េខាងត្បូង និងឥណ្ឌូណេស៊ី បានសាកល្បងឱ្យបុគ្គលិកធ្វើការត្រឹមតែ៤ថ្ងៃក្នុង១សប្តាហ៍ ដើម្បីបង្កើនប្រសិទ្ធភាពការងារ និងគិតពីសុខភាពបុគ្គលិក ។ រីឯបុគ្គលិកក្រុមហ៊ុននៅវៀតណាម៨៨% បាននិយាយក្នុងការស្ទង់មតិថា ពួកគេចង់សាកល្បងធ្វើការត្រឹម៤ថ្ងៃក្នុង១សប្តាហ៍ ។

យោងតាមការស្ទង់មតិបុគ្គលិក និងអាជីវកម្មនានាក្នុង១១ប្រទេសនៅតំបន់អាស៊ីបង្ហាញថា នាយកក្រុមហ៊ុន៩៤% នៅទីក្រុងហុងកុង យល់ឃើញថា ពួកគេអាចឱ្យបុគ្គលិកធ្វើការត្រឹម៤ថ្ងៃក្នុង១សប្តាហ៍ ពីព្រោះជឿថា វានឹងអាចទាក់ទាញ និងការពារកុំឱ្យបុគ្គលិកលាឈប់ពីការងារ ។ រីឯបុគ្គលិកមានជំនាញការងារ៩១% និយាយថា ពួកគេនឹងដាក់ពាក្យធ្វើការក្នុងក្រុមហ៊ុនណា ដែលអនុវត្តគោលការណ៍ធ្វើការត្រឹម៤ថ្ងៃក្នុង១សប្តាហ៍ ។

បើប្រៀបធៀបជាមួយប្រទេសផ្សេងៗក្នុងតំបន់អាស៊ី ការផ្លាស់ប្តូរមកធ្វើការត្រឹម៤ថ្ងៃក្នុង១សប្តាហ៍នៅវៀតណាម គឺយឺតយ៉ាវជាងប្រទេសផ្សេង ក្នុងនោះនាយកក្រុមហ៊ុននៅវៀតណាម២៦% និយាយថា ពួកគេរីករាយឱ្យបុគ្គលិកធ្វើការ៤ថ្ងៃ ។ រីឯការបារម្ភរបស់នាយកក្រុមហ៊ុនវៀតណាមពីគោលការណ៍ធ្វើការ៤ថ្ងៃ រួមមាន ៖ ពិបាកអនុវត្តការងារឱ្យបានជាប់លាប់ក្នុងក្រុមហ៊ុន និងការចំណាយដើមទុនក្នុងក្រុមហ៊ុនកើនឡើង ។

ប៉ុន្តែនាយកក្រុមហ៊ុនវៀតណាម៧៥% គាំទ្រគោលការណ៍ធ្វើការត្រឹម៤ថ្ងៃក្នុង១សប្តាហ៍ ដោយពួកគេជឿថា ការធ្វើបែបនេះនឹងជួយបង្កើនលទ្ធផលការងាររបស់បុគ្គលិក ។ ដូចគ្នានេះ នាយកក្រុមហ៊ុនវៀតណាម៥០% ជឿថា ការអនុវត្តគោលការណ៍នេះនឹងជួយទាក់ទាញ និងការពារបុគ្គលិកមានជំនាញកុំឱ្យលាឈប់ពីការងារ ។

ដោយឡែក យោងតាមរបាយការណ៍ «4-day work week: Is Asia ready?» របស់ Robert Walters បញ្ជាក់ថា បុគ្គលិកក្រុមហ៊ុននៅវៀតណាម៨៨% និយាយថា ពួកគេចង់សាកល្បងធ្វើការត្រឹម៤ថ្ងៃក្នុង១សប្តាហ៍ ។ រីឯបុគ្គលិកវៀតណាម៦២% ទៀតជឿថា ការធ្វើការចំនួន៤ថ្ងៃនេះ នឹងអាចជួយបង្កើនលទ្ធផលការងារ ។

ប៉ុន្តែបុគ្គលិកក្រុមហ៊ុនវៀតណាម៤០% ពុំយល់ស្របនឹងគោលការណ៍នេះទេ ដោយសារពួកគេបារម្ភពីការដាក់សម្ពាធការងារ គឺពួកគេត្រូវបំពេញការងារក្នុងចំនួនដូចមុន ប៉ុន្តែម៉ោងធ្វើការធ្លាក់ចុះ ។ ពួកគេមិនប្រាកដចិត្តថា នឹងអាចធ្វើការងារបានល្អកម្រិតណា ហើយពួកគេគាំទ្រឱ្យធ្វើការ៥ថ្ងៃក្នុង១សប្តាហ៍ ។

បើអនុវត្តគោលការណ៍ធ្វើការ៤ថ្ងៃក្នុង១សប្តាហ៍ បុគ្គលិកក្រុមហ៊ុនវៀតណាម៥០% និយាយថា ពួកគេរីករាយនឹងធ្វើការលើសមុន២ម៉ោងក្នុង១ថ្ងៃ ដើម្បីទទួលបានប្រាក់ខែពេញដូចមុន ។ រីឯបុគ្គលិកវៀតណាម៦០% ទៀតប្រាប់ថា ពួកគេគាំទ្រការកាត់បន្ថយថ្ងៃធ្វើការ ព្រមទាំងធ្វើការច្រើនមុខ ៕

ក្រុមហ៊ុន Samsung ត្រូវបានគេនិយាយថា កំពុងត្រៀមខ្លួនក្នុងការដាក់បង្ហាញស្មាតហ្វូនបត់បានបីតង់ដំបូងបង្អស់របស់ខ្លួននៅឆ្នាំ ២០២៥។

យោងតាមប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយកូរ៉េ Samsung អាចនឹងចេញលក់ស្មាតហ្វូនដែលមានអេក្រង់បត់បាន ៣ តង់នៅឆ្នាំ ២០២៥ ខាងមុខនេះហើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពេលវេលាជាក់លាក់គឺអាស្រ័យលើការសម្រេចចិត្តចុងក្រោយរបស់ Mobile experience ដែលជាផ្នែកឧបករណ៍បត់របស់ក្រុមហ៊ុន។

ចាប់តាំងក្រុមហ៊ុនចិន Huawei បានធ្វើឱ្យយើងគ្រប់គ្នាភ្ញាក់ផ្អើលជាមួយនឹងការដាក់បង្ហាញនៃ Mate XT ដែលជាទូរស័ព្ទអេក្រង់បត់បានបីតង់ជាមួយនឹងតម្លៃគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍កាលពីដើមឆ្នាំនេះមក។ បច្ចុប្បន្ន Samsung ក៏មានពាក្យចចាមអារ៉ាមថា គ្រោងនឹងដាក់លក់ទូរស័ព្ទអេក្រង់បត់បានបីតង់ជាលើកដំបូងរបស់ខ្លួននៅឆ្នាំ ២០២៥ ផងដែរ ដើម្បីប្រកួតប្រជែងជាមួយ Huawei ។ ទោះបីជាសព្វថ្ងៃនេះ Huawei មានស្មាតហ្វូនអេក្រង់បត់បានបីតង់មុនគេក៏ដោយ មិនយូរទៀតទេនឹងមានគូប្រជែងពី Samsung ហើយ។

ការបង្ហាញផលិតផលអេក្រង់បត់បានបីតង់របស់ Samsung នៅឆ្នាំ ២០២៥ ខាងមុខនេះនឹងក្លាយជាផ្នែកមួយនៃផែនការរបស់ក្រុមហ៊ុនក្នុងការពង្រីក និងពង្រឹងត្រកូលទូរស័ព្ទដែលអាចបត់បានរបស់ខ្លួនឱ្យរឹងមាំជាងមុន។ ទន្ទឹមនឹងនេះគេសង្ឃឹមថា Samsung Galaxy Z Flip ដែលជាស្មាតហ្វូនអេក្រង់បត់បានពីរតង់ទំនើបបំផុតរបស់ក្រុមហ៊ុន ក៏អាចមានតម្លៃសមរម្យជាងមុនផងដែរ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ Samsung មិនទាន់ប្រកាសផលិតផលក្នុងពេលឆាប់ៗនេះទេ ព្រោះចង់ផ្តោតលើគោលដៅកាត់បន្ថយភាពស្តើង និងស្រាលនៃស្មាតហ្វូនដែលអាចបត់បានពីរដងនាពេលបច្ចុប្បន្នរបស់ខ្លួនជាមុនសិន។ ដូច្នេះការចេញលក់ស្មាតហ្វូនដែលមានអេក្រង់បត់បាន ៣ តង់របស់ Samsung នៅឆ្នាំ ២០២៥ គ្រាន់តែពាក្យចចាមអារ៉ាមប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែវាក៏លាយឡំនឹងព័ត៌មានពិតផងដែរ៕

នាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ការប្រកាសតំបន់ណាមួយ ឱ្យទៅជារដ្ឋឯករាជ្យ ជារឿងដ៏ពិបាកបំផុត ដោយត្រូវឆ្លងកាត់ការបោះឆ្នោតប្រជាមតិ និងទាមទារឱ្យមានការទទួលស្គាល់ពីបណ្តាប្រទេសដែលជាសមាជិកអង្គការសហប្រជាជាតិ។

ថ្មីៗនេះ កោះ ប៊ូ ហ្គេន វីល(Bougainville) ស្ថិតនៅភាគនារតីមហាសមុទ្រប៉ាសុីហ្វិក ដែលបច្ចុប្បន្នគ្រប់គ្រងដោយប្រទេសប៉ាពួញូហ្គីណេ(Papua New Guinea) បានជុំរុញឱ្យមានការប្រកាសឯករាជ្យយ៉ាងយ៉ូរបំផុតត្រឹមឆ្នាំ២០២៧។

កាលពីឆ្នាំ២០១៩ ប្រជាជននៅលើកោះនេះ បានបោះឆ្នោតប្រជាមតិមួយ ដែល៩៨ភាគរយនៃប្រជាជនកោះនេះ ចង់ឱ្យមានការបំបែករដ្ឋ និងក្លាយជារដ្ឋឯករាជ្យ។

សម្រាប់ការបំបែករដ្ឋនោះ ត្រូវបានសភារបស់ប្រទេសប៉ាពួញូហ្គីណេ (Papua New Guinea) ធ្លាប់យល់ព្រមផ្តល់សិទ្ធឱ្យ តែទាមទារឱ្យមានការរៀបចំហេដ្ឋារចនាប្រទេស និងរដ្ឋាភិបាលឱ្យបានត្រឹមត្រូវជាមុនសិន។

ក៏ប៉ុន្តែ កន្លងផុត៥ឆ្នាំមកនេះ ពលរដ្ឋរស់នៅលើកោះ ប៊ូ ហ្គេន វីល នៅតែមិនទាន់បានក្លាយជារដ្ឋឯករាជ្យ ក្រោយពីសភាជាតិរបស់ប៉ាពួញូហ្គីណេ (Papua New Guinea) ហាក់ផ្លាស់ប្តូរចិត្ត មិនព្រមផ្តល់សច្ចាប័ន។

បើតាមអតីតមេបញ្ជាការកងទ័ពបដិវត្តន៍ កោះ ប៊ូ ហ្គេន វីល បានលើកឡើងថា៖”យើងនឹងធ្វើការបោះឆ្នោតប្រជាមតិម្តងទៀតនៅឆ្នាំ២០២៥ ដោយត្រូវការជួយគាំទ្រពីប្រទេសក្នុងតំបន់ និងអង្គការសហប្រជាតិដើម្បីទទួលស្គាល់កោះនេះ ជារដ្ឋឯករាជ្យ”៕

យោងតាមការស្រាវជ្រាវបង្ហាញថា អ្នកដែលមានតួនាទីក្នុងផ្នែកគ្រប់គ្រងក្រុមហ៊ុន ស្មើនឹង៣៧% ចូលចិត្តធ្វើខ្លួនឱ្យរវល់ ឬបង្ហាញឥរិយាបថឱ្យគេមើលឃើញថា ខ្លួនកំពុងមមាញឹកនឹងការងារខ្លាំង (ហៅថា Fauxductivity) រហូតប៉ះពាល់ដល់ប្រសិទ្ធភាពការងារក្នុងក្រុម ឬលទ្ធផលការងារធ្លាក់ចុះ ។

ក្នុងសម័យដែលការងារផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងឆាប់រហ័ស ជាពិសេស ក្រោយការឆ្លងរាតត្បាតរបស់ជំងឺកូវីដ-១៩ បញ្ហាប្រសិទ្ធភាពការងារនៅកន្លែងធ្វើការបានក្លាយជាបញ្ហាសំខាន់ដែលក្រុមហ៊ុននានាផ្តល់ភាពសំខាន់ ។ ចំណុចមួយគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង គឺ «Fauxductivity» ឬជាការបង្ហាញឱ្យគេឃើញថា ខ្លួនកំពុងធ្វើការ ហើយវាពុំត្រឹមតែកើតឡើងចំពោះបុគ្គលិកទូទៅទេ ប៉ុន្តែវាក៏បានកើតឡើងចំពោះអ្នកមានតួនាទីធំៗក្នុងក្រុមហ៊ុនផងដែរ ។

តាមការស្ទង់មតិរបស់ Workhuman បង្ហាញថា នាយកគ្រប់គ្រងក្រុមហ៊ុនជាង៤៨% យល់ឃើញថា ឥរិយាបថ «Fauxductivity» គឺជាបញ្ហាក្នុងក្រុមការងារ ។ អ្វីគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះ គឺប្រធានក្រុមការងាររហូតដល់៣៧% ទទួលស្គាល់ថា ពួកគេធ្វើខ្លួនឱ្យរវល់ ឬធ្វើដូចជាកំពុងមមាញឹកនឹងការងារខ្លាំង បើធៀបនឹងបុគ្គលិកធម្មតា គឺស្មើត្រឹមតែ៣២% ។

ចំនួននេះកាន់តែខ្ពស់ថែមទៀតសម្រាប់អ្នកមានតួនាទីជានាយកប្រតិបត្តិជាន់ខ្ពស់ គឺស្មើរហូតដល់៣៨% ។ វាបង្ហាញថា ឥរិយាបថ «Fauxductivity» គឺជាបញ្ហាចាក់ឫសក្នុងវប្បធម៌ក្រុមហ៊ុន ជាពិសេស វាកើតឡើងក្នុងក្រុមហ៊ុនដែលធ្វើការតាមបែប «Always-on» ដែលផ្តោតលើការធ្វើការគ្រប់ពេលវេលា រហូតដល់ក្លាយជាការដាក់សម្ពាធ និងតានតឹងដល់បុគ្គលិក ។

ឥរិយាបថ «Fauxductivity» អាចបង្ហាញចេញមកក្រៅជារូបភាពផ្សេងៗ រួមមាន ៖

-Coffee Badging ៖ គឺជាការចូលការិយាល័យធ្វើការដើម្បីផឹកកាហ្វេ និងជជែកគ្នាជាមួយមិត្តរួមការងារ រួចហើយ ត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ
-Quiet Quitting ៖ គឺជាការប្រើប្រាស់កម្មវិធីអ្វីមួយដើម្បីឱ្យអ្នកដទៃមើលឃើញថា ខ្លួនកំពុងអនឡាញធ្វើការគ្រប់ពេលវេលា ។

ឥរិយាបថទាំងនេះ ក្រៅពីធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់ប្រសិទ្ធភាពការងារក្នុងក្រុមហ៊ុនហើយ វាក៏ធ្វើឱ្យមានឥទ្ធិពលវិជ្ជមានលើខ្លួនឯងរយៈពេលវែងផងដែរ ដូចជា ៖ ភាពតានតឹង, រងសម្ពាធ និងអស់កម្លាំងធ្វើការ ។

Meisha-ann Martin ជានាយកជាន់ខ្ពស់ផ្នែកវិភាគបុគ្គលិកលក្ខណៈ និងបានចូលរួមការស្រាវជ្រាវរបស់ Workhuman និយាយថា នាយកគ្រប់គ្រងមានតួនាទីសំខាន់ក្នុងការបង្កើតវប្បធម៌ក្រុមហ៊ុន និងលើកទឹកចិត្តឱ្យបុគ្គលិកហ៊ានបញ្ចេញមតិពេលជួបបញ្ហាការងារ ព្រមទាំងពុំចាំបាច់មានសម្ពាធការងារគ្រប់ពេលវេលា ។

ប៉ុន្តែការបង្កើតបរិយាកាសការងារបើកចំហ, ស្មោះត្រង់ និងផ្តល់ភាពសំខាន់លើតុល្យភាពរវាងជីវិតផ្ទាល់ខ្លួន និងការងារ វានឹងអាចជួយកាត់បន្ថយឥរិយាបថ «Fauxductivity» និងជំរុញឱ្យបុគ្គលិកបំពេញការងារយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព ព្រមទាំងរីករាយនឹងការងារកាន់តែខ្លាំង ៕

ត្បូងពេជ្រ និងត្បូងមរកត គឺជាត្បូងដ៏ពេញនិយម និងមានតម្លៃថ្លៃបំផុតនៅលើពិភពលោក។ បើនិយាយពីត្បូងពេជ្រ និងត្បូងមរកតមួយណាជាត្បូងកម្រជាង? ច្បាស់ណាស់ប្រាកដជាត្បូងមរកតកម្រជាងហើយ។ យោងតាមគេហទំព័របរទេស Live Science នៅលើផែនដីយើងនេះសំណង់ថ្មដែលផ្ទុករ៉ែមរកតគឺមានតែ ៤៩ ប៉ុណ្ណោះ ខណៈសំណង់ថ្មដែលផ្ទុកត្បូងពេជ្រគឺមានប្រហែល ១០០០ ឯណោះ។ នេះមានន័យថា ពេជ្រគឺជាត្បូងដែលបង្កើតនៅជម្រៅដ៏ធំបំផុតលើភពផែនដី ប្រហែល ១៥០ ទៅ ២០០ គីឡូម៉ែត្រ ដូច្នេះត្បូងពេជ្រមិនពិបាកក្នុងការជីកយករ៉ែដូចត្បូងមរកតឡើយ។

ជារៀងរាល់ឆ្នាំ ត្បូងពេជ្រចំនួន ១០០ ទៅ ១៥០ លានការ៉ាត់ ស្មើនឹងប្រហែល ២០ ទៅ ៣០ តោន ត្រូវបានផលិតទូទាំងពិភពលោក ដោយសារតែឧស្សាហកម្មពេជ្រមានការរីកចម្រើនខ្លាំងជាង។ ទន្ទឹមនឹងនេះត្បូងមរកតមានត្រឹមតែ ៦ ទៅ ៩ តោនប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវផលិតនៅក្នុងឆ្នាំ ២០១៥ ដោយសារតែឧស្សាហកម្មត្បូងមរកតកម្រ និងមិនសូវមានការរីកចម្រើននោះទេ ទើបបច្ចុប្បន្ននេះមិនសូវមានប្រទេសណាផលិតត្បូងមរកតឡើយ។

លើសពីនេះយោងតាមក្រុមហ៊ុន Gemfields បានឱ្យដឹងថា ការផលិតត្បូងផ្សេងៗទៀតក្រៅពីត្បូងពេជ្រគឺពិបាកណាស់ ព្រោះត្បូងផ្សេងទៀត ឬត្បូងមរកតត្រូវបានបង្កើតឡើងតាមរយៈដំណើរការស្មុគស្មាញបំផុត។ ត្បូងមរកតបង្កើតបានជារចនាសម្ព័ន្ធភូមិសាស្ត្រស្មុគ្រស្មាញជាងត្បូងពេជ្រ សមរម្យសម្រាប់ការជីកយករ៉ែដោយដៃខ្នាតតូច ខណៈត្បូងពេជ្យអាចជីកយករ៉ែខ្នាតធំបានយ៉ាងងាយស្រួល។ ត្បូងមរកតត្រូវបានគេរកឃើញជាញឹកញាប់នៅក្នុង “តំបន់ប៉ះពាល់” ដូចជាភ្នំ ដែលជាកន្លែងដែលចាន tectonic បុកគ្នា និងបរិយាកាសភូមិសាស្ត្រផ្សេងៗគ្នា។

ខណៈត្បូងពេជ្រត្រូវបានគេរកឃើញជុំវិញពិភពលោកតែម្តង ហើយទ្វីបដែលសម្បូរពេជ្រច្រើនជាងគេគឺទ្វីបអាហ្វ្រិក។ សរុបមកវិញរវាងត្បូងពេជ្រ និងត្បូងមរកតមួយណាជាត្បូងកម្រជាង? ច្បាស់ណាស់គឺត្បូងមរកតកម្រជាងហើយ នេះបើយោងតាមការចុះផ្សាយរបស់សារព័ត៌មានបរទេស Live Science៕

យោងតាមទិន្នន័យរបស់ Time Doctor បង្ហាញថា ប្រាក់ខែជាមធ្យមនៅតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ គឺស្មើប្រមាណ១២.៨៨៣ដុល្លារអាមេរិកក្នុង១ឆ្នាំ ។ បើទោះជានៅតំបន់នេះមានកម្រិតប្រាក់ខែខុសគ្នាក្នុងប្រទេសនីមួយៗក្តី ប៉ុន្តែពលរដ្ឋរស់នៅក្នុងតំបន់មានឱកាសច្រើន និងមានជីវភាពសមរម្យ ។

Time Doctor បានចាត់ចំណាត់ថ្នាក់ឈ្មោះបណ្តាប្រទេសក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ដែលពលរដ្ឋទទួលបានប្រាក់ខែខ្ពស់ ក្នុងនោះប្រទេសថៃបានជាប់ចំណាត់ថ្នាក់ទី២ ដែលពលរដ្ឋថៃទទួលបានប្រាក់ខែជាមធ្យម ចាប់ពី២ម៉ឺនបាត ទៅ២ម៉ឺន៥ពាន់បាត (សម្រាប់និស្សិតទើបបញ្ចប់ការសិក្សា) ។ បើតួនាទីការងារខ្ពស់ គឺពលរដ្ឋថៃនឹងទទួលបានប្រាក់ខែជាមធ្យម ចាប់ពី៥ម៉ឺនបាត ទៅ១០ម៉ឺនបាត ។

ខាងក្រោមនេះ គឺជាឈ្មោះបណ្តាប្រទេសក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ដែលផ្តល់ប្រាក់ខែខ្ពស់ឱ្យពលរដ្ឋ ៖

១-សិង្ហបុរី ៖ ជាប្រទេសមានសេដ្ឋកិច្ចរឹងមាំបំផុតនៅតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ ដោយសារសិង្ហបុរីជាមជ្ឈមណ្ឌលហិរញ្ញវត្ថុ និងបច្ចេកវិទ្យា ទើបធ្វើឱ្យប្រទេសនេះទាក់ទាញបុគ្គលិកធ្វើការមានបទពិសោធន៍មកពីជុំវិញពិភពលោក ។ ប្រាក់ខែជាមធ្យមនៅសិង្ហបុរីខ្ពស់ជាងប្រាក់ខែជាមធ្យមលើពិភពលោក គឺស្មើនឹង៦.៣៣២ដុល្លារអាមេរិកក្នុង១ខែ ។

២-ថៃ ៖ ជាប្រទេសមានទំហំសេដ្ឋកិច្ចធំលំដាប់ទី២ ក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ ហើយពលរដ្ឋថៃទទួលបានប្រាក់ខែជាមធ្យម ចាប់ពី២ម៉ឺនបាត ទៅ២ម៉ឺន៥ពាន់បាតក្នុង១ខែ (សម្រាប់តួនាទីចាប់ផ្តើមការងារ) ។ រីឯបុគ្គលិកមានជំនាញ និងបទពិសោធន៍ទទួលបានប្រាក់ខែចាប់ពី៥ម៉ឺនបាត ទៅ១០ម៉ឺនបាតក្នុង១ខែ ។

៣-ព្រុយណេ ៖ បើទោះប្រទេសនេះមានចំនួនពលរដ្ឋតិចក្តី ប៉ុន្តែព្រុយណេមានធនធានធម្មជាតិដ៏សម្បូរបែប ជាពិសេស ប្រេងឥន្ធនៈ និងឧស្ម័នធម្មជាតិ ។ កត្តាទាំងនេះជួយជំរុញព្រុយណេអាចផ្តល់ប្រាក់ខែខ្ពស់ឱ្យពលរដ្ឋ គឺប្រាក់ខែជាមធ្យមស្មើនឹង៣.២៣០ដុល្លារព្រុយណេក្នុង១ខែ (ឬស្មើ២.៦៣៦ដុល្លារអាមេរិក) ។

៤-ម៉ាឡេស៊ី ៖ គឺជាប្រទេសមួយទៀតដែលផ្តល់ប្រាក់ខែខ្ពស់ឱ្យពលរដ្ឋ ដោយពលរដ្ឋម៉ាឡេស៊ីមានឱកាសធ្វើការជាច្រើនផ្នែកគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ ។ ប្រាក់ខែជាមធ្យមនៅម៉ាឡេស៊ី គឺស្មើនឹង៦.៦១០រីងហ្គីតក្នុង១ខែ (ឬស្មើ១.៥៤៥ដុល្លារអាមេរិក) ។

៥-ហ្វីលីពីន ៖ មានសេដ្ឋកិច្ចរីកចម្រើនយ៉ាងឆាប់រហ័សក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ និងជាប្រទេសគោលដៅពេញនិយមសម្រាប់ជនបរទេសមកធ្វើការ ដោយសារសម្បូរបុគ្គលិកមានជំនាញ និងមានការប្រកួតប្រជែងប្រាក់ឈ្នួល ។ ប្រាក់ខែជាមធ្យម គឺស្មើនឹង៤៤.៨០០ប៉េសូក្នុង១ខែ (ឬស្មើ៨៤៨ដុល្លារអាមេរិក) ។

៦-ឥណ្ឌូណេស៊ី ៖ ជាប្រទេសធំបំផុតនៅតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ដែលមានពលរដ្ឋច្រើន និងសម្បូរធនធានធម្មជាតិ ។ បើទោះប្រាក់ខែនៅឥណ្ឌូណេស៊ីតិចជាងសិង្ហបុរី និងព្រុយណេ ប៉ុន្តែសេដ្ឋកិច្ចឥណ្ឌូណេស៊ីបានរីកចម្រើនជាបន្តបន្ទាប់ ។ ប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមាជាមធ្យម គឺស្មើនឹង៥.០៧លានរូពៀក្នុង១ខែ (ឬស្មើ៣៤៨ដុល្លារអាមេរិក) ខណៈប្រាក់ខែជាមធ្យម ស្មើនឹង១២.២លានរូពៀក្នុង១ខែ (ឬស្មើ៨៤៨ដុល្លារអាមេរិក) ។

៧-វៀតណាម ៖ ជាប្រទេសទាក់ទាញវិនិយោគិនពីក្រៅប្រទេសក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំកន្លងមកនេះ ជាពិសេស ផ្នែកផលិត និងបច្ចេកវិទ្យា ។ ក្រៅពីនេះ វៀតណាមល្បីល្បាញមានទេសភាពស្រស់ស្អាត, ប្រវត្តិសាស្ត្រយូរអង្វែង និងជាមជ្ឈមណ្ឌលអាជីវកម្ម និងការវិនិយោគ ។ ប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា ស្មើនឹង៤.៩៦១ដុងក្នុង១ខែ និងប្រាក់ឈ្នួលជាមធ្យម ស្មើនឹង១៧.៣លានដុងក្នុង១ខែ (ឬស្មើ៧២៧ដុល្លារអាមេរិក) ។

៨-ឡាវ ៖ ជាប្រទេសផ្តល់ប្រាក់ខែឱ្យពលរដ្ឋទាបជាងប្រទេសផ្សេងៗក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ ប៉ុន្តែដោយសារកំណើនសេដ្ឋកិច្ចឡាវមានស្ថិរភាព និងការវិនិយោគពីក្រៅប្រទេសកើនឡើង បានធ្វើឱ្យប្រាក់ចំណូលជាតិកើនឡើង ។ ប្រាក់ខែជាមធ្យម គឺចាប់ពី៩សែនគីប ទៅ១២សែនគីប (ឬស្មើពី៤៥ដុល្លារ ទៅ៦០ដុល្លារអាមេរិក) ។

៩-កម្ពុជា ៖ ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ សេដ្ឋកិច្ចកម្ពុជាបានកើនឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័ស ជាពិសេស ក្នុងវិស័យទេសចរណ៍ និងការផលិត ។ បច្ចុប្បន្ន ប្រាក់ខែជាមធ្យមនៅកម្ពុជា គឺចាប់ពី១៥០ដុល្លារ ទៅ២០០ដុល្លារអាមេរិក ។

១០-មីយ៉ាន់ម៉ា ៖ ប្រាក់ឈ្នួលជាមធ្យមនៅមីយ៉ាន់ម៉ា គឺតិចជាងប្រទេសជាច្រើនក្នុងតំបន់ ដោយសារកត្តាសេដ្ឋកិច្ច និងសង្គម ។ ប្រាក់ខែជាមធ្យម គឺស្មើនឹង៣១១.០០០ចាតក្នុង១ខែ (ឬស្មើ១៦៣ដុល្លារអាមេរិក) ។

១១-ទីម័រខាងកើត ៖ ជាប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍន៍ប្រព័ន្ធសេដ្ឋកិច្ចក្រោយពីទទួលបានឯករាជ្យពីឥណ្ឌូណេស៊ី កាលពីឆ្នាំ២០០២ ។ ប្រាក់ឈ្នួលអប្បបរមា ទៅប្រាក់ឈ្នួលមធ្យម គឺចាប់ពី១៥០ដុល្លារ ទៅ២៥០ដុល្លារអាមេរិកក្នុង១ខែ ៕