មនុស្ស​មាន​សំណាង មិន​ប្រាកដ​ថា​​ទាល់​តែ​មាន​លុយ​កាក់ច្រើន​សន្ធឹក ផ្ទះវីឡាច្រើន ឬ​ឡាន​ទំនើប​ទេ។ ​បើ​អ្នក​សង្កេត​ឃើញ​ខ្លួន​ឯង​មាន​៣​ចំណុច​ខាង​ក្រោម​នេះ ​បង្ហាញ​ថា ​អ្នក​ជា​មនុស្ស​មាន​សំណាង​ពេញ​លេញ​ហើយ។

១ មនុស្សដែលមានគោលដៅនិងទិសដៅ​ច្បាស់​លាស់

សម្រាប់​អ្ន​ក​ដែល​មាន​គោល​ដៅ​ច្បាស់​លាស់ គេ​នឹង​ដឹង​ថា​៥​ឆ្នាំ​ឬ​៣​ឆ្នាំ​ខាង​មុខ​គេ​ចង់​បាន​អ្វី ដូច្នេះ​គេ​នឹង​កំណត់​គោលដៅ ថា​ត្រូវ​ត្រៀម​អ្វី​ខ្លះ​​ដើម្បី​សម្រេច​សមិទ្ធិផល​មួយ​នេះ។ ​ហេតុ​នេះ ​​គេ​ចាត់​ទុកមនុស្ស​​បែប​នេះ​​ជា​មនុស្ស​មាន​សំណាង ព្រោះ​គេ​មិន​ខ្ជះ​ខ្ជាយ​ពេលវេលា​ចោល​ឥត​អំពើ។

២ មាន​ទំនាក់ទំនងដែលរឹងមាំ

​មិន​ថា​អ្នក​ជា​មនុស្ស​ពូកែ​ធ្វើការ​ខ្លាំង​កម្រិត​ណា ​បើ​អ្នក​មិន​ចេះ​ធ្វើការ​ជា​ក្រុម នោះ​ក៏​មិន​អាច​ជោគជ័យ​បាន​ដែរ។ ​មនុស្ស​ដែល​មាន​សុខភាព​ល្អ​ផ្នែក​ទំនាក់ទំនង ​នឹង​ជួយ​ឲ្យ​ជីវិត​គេ​រី​ក​ចម្រើន។

៣ មនុស្ស​ដែល​មាន​ការ​រីកចម្រើន​ជាង​មុន

ប្រសិន​បើ​អ្នក​ចង់​ជោគជ័យ ត្រូវ​ផ្តោត​លើ​ផ្លូវ​របស់​ខ្លួន​ឯង មិន​ច្រនែន​អ្នក​ដទៃ​​ហើយ​មិន​ប្រៀប​ធៀប​ធៀប​ជាមួយ​​អ្នក​ដទៃ​។ រាល់​ទំនុកចិត្ត​របស់​មនុស្ស​ម្នាក់​ៗ ​​មាន​របៀប​ខុស​គ្នា។ នៅពេល​ដែល​អ្នក​ជួប​រឿង​លំបាក អ្នក​អាច​ដោះស្រាយ​ចេញ​បាន នោះ​គឺ​ល្អ​គ្រប់​គ្រាន់​ហើយ។ ហេតុ​នេះ ​បើ​អ្នក​មាន​ការ​រីកចម្រើន​ជាងមុន ល្អ​ជាង​អតីតកាល នោះ​បង្ហាញ​ថា​ អ្នក​ជា​មនុស្ស​មាន​សំណាង៕

បទចម្រៀងមរតកដើម របស់អធិរាជសម្លេងមាស ស៊ីន ស៊ីសាមុត ដែលជាបទចម្រៀងដ៏ល្បីល្បាញមួយ ដែលមានចំណងជើងថា “ម្លប់ដូងទី១០” ដែលបានប្រសូតចេញពីចុងស្លាបប៉ាកការបស់កវីម្ចាស់ស្ទឹងសង្កែ គង្គ ប៊ុនឈឿន ក្នុងឆ្នាំ១៩៦៩ និងថតផ្សាយក្នុងឆ្នាំ១៩៧២។

នៅក្នុងទំនុក ច្រៀង លោកបានរំលេចអត្ថន័យថា “មើលស្ទឹងសង្កែ មើលខ្សែទឹកហូរ រគាំងវត្តពោធិ៍ លាយនឹង ជំនោរថ្ងួចថ្ងូរ ផ្តាំទឹកជំនន់ រៃយំទ្រហឹង លាស្ទឹងកវីនិពន្ធ សូរិយាទោរទន់ ពួនក្រោយផ្ទះស្រី”។ តើ “វត្តពោធិ៍” ត្រង់កន្លែងនេះសំដៅដល់វត្តមួយណានៃប្រទេសកម្ពុជា?ហើយវត្តនោះមានសាវតារយ៉ាងដូចម្តេចខ្លះ?

បើតាមឯកសារសៀវភៅ “កំណាព្យស្នេហ៍មាស” (២០០១) របស់អ្នកនិពន្ធផ្ទាល់ វត្តពោធិ៍ក្នុងបទ ចម្រៀងនេះសំដៅដល់អារាមសាសនាមួយស្ថិតនៅក្នុងសង្កាត់រតនៈ ក្រុងបាត់ដំបង ខេត្តបាត់ដំបង ដែលមានឈ្មោះជាផ្លូវការថា វត្តពោធិ៍វាល។ វត្តនេះស្ថិតនៅត្រើយខាងកើតស្ទឹងសង្កែ ចំទល់មុខផ្សារធំ បាត់ដំបង (ផ្សារណាត់ ទីរួមខេត្ត) ដែលពីមុនមកមានកំពង់ចម្លងទៅមក អ្នកស្រុកហៅថា កំពង់ចម្លងវត្តពោធិ៍វាល។

យោងតាមឯកសារប្រវត្តិវត្តដែលរៀបរៀងចងក្រងដោយអតីតព្រះចៅអធិការ អ៊ីវ ទួត វត្តនេះកាលពី មុនឆ្នាំ១៩៧៥ ស្ថិតក្នុងភូមិសាស្រ្តឃុំវត្តសង្កែ ស្រុកសង្កែ ខេត្តបាត់ដំបង ហើយត្រូវបានកសាងនៅខែពិសាខ ឆ្នាំខាល សំរិទ្ធស័ក ពុទ្ធសករាជ ២៣៦១ ត្រូវនឹងគ្រិស្តសករាជ ១៨១៨ ក្នុងរជ្ជកាលសម្តេចព្រះឧទ័យរាជា ធិរាជម្ចាស់អង្គច័ន្ទ ដែលមានលោកអភ័យទីបេស រស់ ជាចៅហ្វាយស្រុក។

បានជាគេដាក់ឈ្មោះថាជាវត្តពោធិ៍វាលដូចនេះព្រោះ ទីដីវត្តជាទួលមានវាលស្រែជុំវិញ មានពោធិ៍មួយដើម ធំនៅខាងលិចទួលដែល មានវ័យចំណាស់គ្មានអ្នកណាកើតទាន់ក្នុងគ្រានោះ។

ដីស្រែទួលនោះជាកម្មសិទ្ធិរបស់គុជ្ជស័ក្យសូរ ហើយ លោកជាអ្នកដែលផ្តួចផ្តើមគំនិតកសាងវត្តនេះឡើង ក្រោយការជីករកឃើញពុទ្ធបដិមានិងសន្លឹកសីមាពីក្នុងដី តាមការប្រាប់ហេតុភេទចម្លែកពីលោកភូវាំងកែ និង យាយពត ដែលធ្វើស្រែនៅត្បូងទួលនោះ។
ចំពោះប្រវត្តិនៃការកសាងវិហារបច្ចុប្បន្នវិញ វិហារនេះចាប់ផ្តើមកសាងពីព.ស. ២៤៩២ (១៩៥១) រហូតដល់ព.ស.២៥០២ ក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទសម្តេចព្រះនរោត្តមសីហនុ ដែលមានព្រះមុនីកោសល អ៊ីវ ទួត ជាជារាគណៈ មេគណខែត្រ និង អ្នកឧកញ៉ារាជប្រតិភូ ផូរ ព្រឿង កាន់កាប់ទីរួមខែត្របាត់ដំបង។

ព្រះមហាវីរក្សត្រ ទ្រង់ព្រះរាជទានព្រះរាជទ្រព្យ ៦០០០០ រៀលសម័យនោះ ហើយការកសាងសរុប ត្រូវចំណាយអស់៤០០៧០៨៤រៀល ដែលមាន លោក តឹង រឿត ជាស្ថាបត្យករ។ បើគិតមកដល់សព្វថ្ងៃ វត្តនេះមានអាយុកាល ២០០ឆ្នាំគត់ ហើយវិហារសព្វថ្ងៃមានអាយុកាលជិត៧០ឆ្នាំហើយ។ ក្រៅពីវិហារកម្ពស់ពីរជាន់ដ៏ស្កឹមស្កៃ វត្តនេះសំបូរទៅដោយសំណង់អគារបេតិកភ័ណ្ឌបន្សល់ទុកពីសម័យ អាណានិគមបារាំងជាច្រើនផងដែរ។

វត្តពោធិ៍វាល ជាវត្តដ៏ពិសេសដែលមានគ្រប់សំណង់ស្ថាបត្យកម្មនៃវិស័យព្រះពុទ្ធសាសនាខ្មែរយើង ។

នៅមុនឆ្នាំ ១៩៧០ នៅក្នុងវត្តនេះ មានព្រះវិហារ ២ ដែលព្រះវិហារសព្វថ្ងៃ ត្រូវបានកសាងឡើងនៅក្នុង ទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៥០ ខណៈនៅខាងក្រោយព្រះវិហារ គឺជាព្រះវិហារបុរាណនៃចុងសតវត្សរ៍ទី ១៩ ហើយក្រោយមកត្រូវបានប្រែក្លាយជាសារមន្ទីរ ។ ព្រះវិហារបុរាណនេះ ប្រហែលត្រូវបានបំផ្លាញចោលនៅឆ្នាំ ១៩៦៥ ដោយសារការពង្រីកទំហំសារមន្ទីរ៕

ភូមិ “អាត់ស៊ូ” គឺជាភូមិមួយក្នុងចំណោមភូមិទាំង១៥របស់ឃុំសំបូរ ស្រុកប្រាសាទ សំបូរ ខេត្តកំពង់ធំ។ ភូមិស្ថិតនៅតាមបណ្តោយផ្លូវឆ្ពោះទៅ រមណីយដ្ឋានប្រវត្តិសាស្ត្រ ប្រាសាទសំបូរព្រៃគុក មានចម្ងាយពីក្រុងស្ទឹងសែនជាង៣០គីឡូម៉ែត្រ។

អាត់ស៊ូ គឺឈ្មោះយុវជននៃជនជាតិជប៉ុនម្នាក់ដែលមានឈ្មោះពេញ ណាកាតា អាត់ស៊ូអុីតូ-ATSUHITO NAKATA ដែលជាអ្នកធ្វើការស្មោះចិត្តរបស់អង្កការសហប្រជាតិ ក្នុងអំឡុងពេលបោះឆ្នោតនៅកម្ពុជាឆ្នាំ១៩៩៣។

លោក ណាកាតា អាត់ស៊ូអុីតូ កើតនៅថ្ងៃទី១០ មករា ឆ្នាំ១៩៦៨ នៅទីក្រុង អូសាកា ប្រទេសជប៉ុន មានឪពុកឈ្មោះ ណាកាតា តាកិហ៉ិតូ។ លោក អាត់ស៊ូអ៉ីតូ ត្រូវបាន ផ្លាស់ទីលំនៅទៅតាមឪពុកទៅប្រទេសប៉ូឡូញឆ្នាំតាំងពីអាយុ ៨ឆ្នាំ។

អំឡុងពេលលោករស់នៅប្រទេសប៉ូឡូញលោកបានទៅទស្សនាជុំរំពិឃាដអៅស្វីត(Auschwitz) ដែលជាកន្លែងកាប់សម្លាប់ប្រល័យពូជសាសន៍ដោយពួកជ្រុលនិយមណាហ្ស៉ី ធ្វើឱ្យលោកមានភាពរំជួលចិត្តខ្លាំងហើយលោកគិតថា «កើតមកជាមនុស្សដូចគ្នាសោះ ហេតុអ្វីក៏មានភាពសាហាវឃោឃៅបែបយ៉ាងនេះ។ តើខ្ញុំអាចកសាងសង្គមមួយដែល គ្មានសង្រ្គាមបានដោយរបៀបណា? ក្នុងមួយជីវិតរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងធ្វើការងារណាមួយ ដែលអាចកសាងសន្តិភាពមួយដ៏ពេញលេញ។ ដូច្នេះខ្ញុំត្រូវខិតខំប្រឹងប្រែងរៀនសូត្រ ឱ្យបានខ្ពង់ខ្ពស់។”

ក្រោយពីបញ្ចប់ផ្នែកច្បាស់អន្តរជាតិនៅសកលវិទ្យាល័យអូសាកា លោក អាត់ស៊ូអុីតូ បានសម្ភាសន៍ជាប់ជាបុគ្គលិកស្មោះចិត្តរបស់អ៊ុនកាក់។ នៅឆ្នាំ១៩៩២ អាជ្ញាធរបណ្តោះអាសន្នអង្គការសហប្រជាតិប្រចាំនៅកម្ពុជា (អ៊ុនតាក់) បានចាប់ផ្តើម សហការជាសហគមន៍អន្តរជាតិដើម្បីកសាងសន្តិភាពនៅកម្ពុជាក្រោយរបបខ្មែរ ក្រហមដួលរលំ និងសង្គ្រាមស៊ីវិលអូសបន្លាយជាបន្តបន្ទាប់។ នៅថ្ងៃទី៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ១៩៩២ លោកបានមកភ្នំពេញជាមួយមិត្តរួមការងារដទៃផ្សេងទៀត។ លោកបានរៀនភាសាខ្មែរ រយ:ពេល២ខែ និងស្វែងយល់ពីរឿងរ៉ាវខ្មែរក្រហម។ ក្រោយរៀនវគ្គសិក្សាភាសាខ្មែរ រួចលោកត្រូវបំពេញបេសកកម្មនៅខេត្តកំពង់ធំដែលជាចំនុចសមរភូមិក្តៅខ្មែរក្រហម។

លោក អាត់ស៊ូអុីតូ “ខ្ញុំគិតថាថ្វីត្បិតតែខេត្តកំពង់ធំជាខេត្តមួយដែលគ្រោះថ្នាក់ក៏ពិតមែន តែខេត្តមួយនេះប្រាកដជាផ្តល់នូវបទពិសោធន៍ដ៏ល្អសម្រាប់ខ្ញុំជាមិនខាន” ។ ក្រោយមក លោកក៏សម្រេចចិត្តទៅបំពេញបេសកកម្មនៅខេត្តកំពង់ធំ។ លោកត្រូវបានចាត់តាំងឲ្យ ទៅស្រុកប្រាសាទសំបូរដើម្បីត្រៀមរៀបចំការងារសម្រាប់ការងារបោះឆ្នោតជាសកល។ ក្នុងពេលបំពេញភារកិច្ចនៅប្រាសាទសំបូរនោះលោកបាននិយាយថា “ការកំណត់ ជោគវាសនាប្រទេសកម្ពុជាគឺមិនមែនធ្វើឡើងតាមរយ:ការកាប់សម្លាប់គ្នា ការបាញ់គ្នា ទៅវិញទៅមកនោះទេ ការកំណត់ជោគវាសនា និងអនាគតប្រទេសកម្ពុជាគឺធ្វើឡើង តាមរយ:ការបោះឆ្នោតជាសកលរបស់អ្នកទាំងអស់គ្នា”។

ការបោះឆ្នោតបានខិតឈានចូលមកដល់ ការប្រយុទ្ធគ្នារវាងកងកម្លាំងរដ្ឋាភិបាល និងពួកឧទ្ទាមខ្មែរក្រហមបានផ្ទុះឡើងកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ ហើយបញ្ហាអសន្តិសុខ និងភាពចលាចលកាន់តែយ៉ាប់យឺនពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។ ថ្ងៃមួយយុវជនជាតិជប៉ុន អាត់ស៊ូ ត្រូវបានទទួលការគំរាមកំហែងថាគេនឹងសម្លាប់លោក តែការគំរាមនេះមិនអាចឲ្យយុវជននេះមិនចុះចាញ់នឹងបោះបង់ការងារដើម្បីសន្តិភាពនៅកម្ពុជាមួយនេះឡើយ។

នៅថ្ងៃទី៨ ខែមេសា ឆ្នាំ១៩៩៣ យុវជនស្មោះចិត្តដើម្បីស្វែករកសន្តិភាពសម្រាប់ជនជាតិជប៉ុនរូបនេះត្រូវបានគេបាញ់សម្លាប់ រួមជាមួយយុវជនខ្មែរដែលជាអ្នកបកប្រែម្នាក់ទៀតឈ្មោះលោក ឡាយ សុភាព។ ដែលពេលនោះ អាត់ស៊ូអ៉ីតូ មានអាយុទើបតែ២៥ឆ្នាំតែប៉ុណ្ណោះ។ ដំណឹងនៃការស្លាប់របស់់យុវជនរូបនេះត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយទូតាំងពិភពលោក។ មនុស្សម្នាជាច្រើនមានសេចក្តីសោកស្តាយលោកជាខ្លាំង។ វីរភាពរបស់លោក អាត់ស៊ូអ៉ីតូ មានឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងដល់ប្រជាជននៅក្នុងប្រទេសជប៉ុន។

ការបោះឆ្នោតជាសកលនៅកម្ពុជាបានចាប់ផ្តើមនៅថ្ងៃទី២៣ ខែឧសភា ឆ្នាំ១៩៩៣។ អ្វីដែលគួរឲ្យកត់សម្គាល់នោះ អត្រាអ្នកបោះឆ្នោតរបស់មណ្ឌលបោះឆ្នោតស្រុកប្រាសាទសំបូរដែលជាកន្លែងដែលលោក អាត់ស៊ូអ៉ីតូ បានបំពេញបេសកកម្មនោះមានចំនួនច្រើនលើសលប់រហូតដល់៩៩ភាគរយ។ នៅក្នុងប្រអប់ឆ្នោតគេបានឃើញមានសំបុត្រជាច្រើនបានសរសេរថា “អាត់ស៊ូ ខ្ញុំនឹងមិនអាចបំភ្លេចវីរភាពរបស់អ្នក ដែលអ្នកបានពលីជីវិតដើម្បីសន្តិភាពនៅកម្ពុជាឡើយ។ សូមអរគុណអ្នកជាអនេកប្បការ”។

ក្រោយពីកូនស្លាប់ទៅ លោក តាកិហុិតុ ដែលជាឪពុករបស់លោកអាត់ស៊ូអ៉ីតុ លោកចង់បន្ត និងសម្រេចបំណង និងឆន្ទះរបស់កូនរបស់លោក លោកបានក្លាយជា ឯកអគ្គរដ្ឋទូតកិត្តិយសសម្រាប់អ្នកស្មោះចិត្តអង្គការសហប្រជាជាតិ។ លោកបានបង្កើត “មូលនិធិណាកាតាអាត់ស៊ូអុីតូ” ហើយចាប់ផ្តើមសកម្មភាពមនុស្សធម៌ដើម្បីជួយសង្គ្រោះមនុស្សដែលរងគ្រោះដោយសង្គ្រាម។ ប្រជាជននៅស្រុកប្រាសាទសំបូរបានប្រមូលផ្តុំគ្នារស់នៅកន្លែងដែលលោក អាត់ស៊ូអ៉ីតុ បានស្លាប់ ហើយទីកន្លែងនោះត្រូវបានគេបង្កើតទៅជាភូមិមួយដែលដាក់ឈ្មោះថា «ភូមិអាត់ស៊ូ»។

នៅឆ្នាំ១៩៩៨ ភូមិអាត់ស៊ូត្រូវបានរងគ្រោះបំផ្លាញដោយសារទឹកជំនន់ លោក តាកិហ៉ិតុ បានជួយសង្គ្រោះភូមិនេះដោយរៀបចំជាស្បៀងអាហារដល់អ្នកភូមិ។ ប៉ុន្តែអ្នកភូមិទាំងនោះបាននិយាយទៅកាន់លោកថា “អ្វីដែលយើងខ្ញុំទាំងអស់គ្នាចង់បានគឺសាលារៀនសម្រាប់កូនៗរបស់ពួកយើង។ យើងខ្ញុំនឹងអរគុណចំពោះលោក ប្រសិនបើលោកកសាងសាលារៀនដល់ពួកយើង ជាជាងលោកឧបត្ថម្ភស្បៀងអាហារដល់ពួកយើង”។ ពេលនោះលោក តាកិហ៉ិតុ ក៏បាននឹងឃើញអត្ថបទកូនរបស់លោកបានសរសេរ “ផ្តល់ឱកាសសិក្សាដល់ពួកគេ ប្រសើរជាងផ្តល់នំប័ុងដល់ពួកគេ!”។

“មូលនិធិណាកាតាអាត់ស៊ូអុីតូ” បានសាងសង់សាលារៀន និងផ្តល់ជំនួយជាច្រើនដល់អ្នកភូមិដែលរស់នៅក្បែរនោះ ដូចជាការធ្វើផ្ទះ ជីក អណ្តូងទឹក កម្មវិធីបណ្តុះបណ្តាលផ្នែកកសិកម្ម និងកម្មវិធីបណ្តុះបណ្តាលជាច្រើនទៀត។

ថ្ងៃទី២៤ ខែសីហា ឆ្នាំ១៩៩៨ សាលារៀនអាត់ស៊ូត្រូវបានកសាងឡើងនៅកន្លែងដែលលោកស្លាប់។ សាលារៀននេះគឺជានិមិត្តសញ្ញាមិត្តភាពរវាងកម្ពុជា និងជប៉ុន។ ផ្នូរតំណាងរបស់លោក អាត់ស៊ូ ត្រូវបានធ្វើនៅខាងមុខសាលរៀន។ នៅទល់មុខសាលារៀងនោះមានផ្ទះស្នាក់សម្រាប់អ្នកស្ម័គ្រចិត្តទៅធ្វើការងារនៅទីនោះផងដែរ។ នៅឆ្នាំ២០១៨ សាលារៀនេះបានចាប់ផ្តើមវគ្គសិក្សាភាសាជប៉ុន។ សាលាបឋមសិក្សា-អនុវិទ្យាល័យ អាត់ស៊ូ-AUSU Primary-Secondary School បានបង្រៀនកូនខ្មែរនៅតំបន់នោះរហូតដល់មកបច្ចុប្បន្ន៕

បន្ទាយមានជ័យ៖ បន្ទាប់ពីអាជ្ញាធរក្រុងប៉ោយប៉ែត អនុញ្ញាតឱ្យក្រុមហ៊ុនកាស៊ីណូត្រូវភ្លើងឆេះទាំងពីរ ជួលក្រុមហ៊ុនរុះរើសំណង់ខ្មោចអគារកាស៊ីណូហ្គ្រេនដាយអឺមេនស៊ីធី និងអគារកាស៊ីណូប៉ោយប៉ែតរីសត មកទល់នឹងព្រឹកថ្ងៃទី១០ ខែមករា ឆ្នាំ២០២៣នេះ អាជ្ញាធរបានរកឃើញទូដែកដាក់លុយ៤០ទូ បន្ទាប់ពីធ្វើកំណាយជាង១សប្តាហ៍…។

សូមរំលឹកថា គ្រោះអគ្គិភ័យមួយបានឆាបឆេះ អគារកាស៊ីណូធំជាងគេនៅក្រុងប៉ោយប៉ែត កាលពីវេលាម៉ោង១១យប់ថ្ងៃទី២៨ ដល់២៩ ខែឆ្នូ ឆ្នាំ២០២២ បង្កឱ្យមនុស្ស២៦នាក់បានស្លាប់ និងមនុស្ស៥៧នាក់ទៀត បានរងរបួស។ ហេតុការណ៍ឧបទ្ទវហេតុនេះ បង្កឡើងដោយឆ្លងចរន្តអគ្គិសនីនៅជាន់ទី២ និងបានឆេះរាលដាលដល់អគារជាន់ទី១៧ ហើយបន្តឆ្លងរាលតាមស្ពានកាត់ទទឹងផ្លូវចូលទៅអគារកាស៊ីណូមួយទៀតនៅខាងជើងផ្លូវ បណ្តាលឱ្យមនុស្ស២៦នាក់ជាប់គាំងនៅក្នុងអគារកាស៊ីណូរហូតស្លាប់។

យ៉ាងណា អាជ្ញាធរកម្ពុជា-ថៃ បានសហការគ្នាយ៉ាងល្អក្នុងការជួយសង្គ្រោះជនរងគ្រោះដែលនៅរស់រានមានជីវិត និងស្វែងរកសពនៅក្នុងអគារ ដោយបានបិទបញ្ចប់នៅល្ងាចថ្ងៃទី៣០ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២២ ដោយមានការបញ្ជាក់ពីអ្នកស្លាប់ពិតប្រាកដ និងអ្នករងរបួសចំនួនពិតប្រាកដពីសំណាក់ ឯកឧត្តមទេសរដ្ឋមន្ត្រី គន់ គីម អនុប្រធានទី១​ ​គណៈកម្មាធិការជាតិគ្រប់គ្រងគ្រោះមហន្តរាយ នៅព្រឹកថ្ងៃទី៣១ធ្នូផងដែរ។

ដោយឡែក បើយើងក្រឡេកមកមើលការធ្វើកំណាយសំណង់ខ្មោចអគារកាស៊ីណូទាំងពីរឯណេះវិញ អាជ្ញាធរ និងក្រុមហ៊ុនរុះរើ បានបើកយុទ្ធនាការវាយកម្ទេចស្ពានឆ្លងកាត់ទទឹងផ្លូវ និងបានធ្វើកំណាយរកឃើញទូដែកដាក់លុយក្នុងខ្មោចអគារទាំងពីនោះ ដោយថ្ងៃដំបូងរកឃើញ៧ទូដែកធំ និងបានរកឃើញជាបន្តបន្ទាប់ ដោយគិតពីថ្ងៃទី០១ដល់ព្រឹកថ្ងៃទី១០ ខែមករា ឆ្នាំ២០២៣នេះ អាជ្ញាធរបានរកឃើញបន្ថែមសរុបទាំងអស់៤០ទូដែក និងបានគាស់ពិនិត្យមើល ឃើញសុទ្ធតែជាក្រដាសប្រាក់បាតទាំងអស់..៕ រាយការណ៍ដោយ៖ ឈុន មករា