បើយោងទៅតាមការចេញផ្សាយរបស់គេហទំព័រ Bangkok Post បានឲ្យដឹងថា នាយកដ្ឋានគ្រប់គ្រងជំងឺនៃប្រទេសថៃបានប្រកាសថា ជិតពាក់កណ្តាលនៃចំនួនជាង៩០០០ករណីនៃការឆ្លងមេរោគអេដស៍ថ្មីបានកើនឡើងនៅក្នុងប្រទេសថៃជារៀងរាល់ឆ្នាំ ហើយភាគច្រើនអ្នកដែលឆ្លងជំងឺគឺមានចន្លោះពី១៥ទៅ២៤ឆ្នាំ។

លោកស្រីវេជ្ជបណ្ឌិត Suchada Jiamsiri ប្រធានផ្នែកជំនួយការនិងជំងឺឆ្លងតាមការរួមភេទ (STIs) នៃនាយកដ្ឋានគ្រប់គ្រងជំងឺនៃក្រសួងសុខាភិបាលសាធារណៈ បានឲ្យដឹងថាអត្រាឆ្លងខ្ពស់បំផុតគឺស្ថិតក្នុងចំណោមអ្នករកស៊ីផ្លូវភេទ និងក្រុមបុរសដែលរួមភេទជាមួយបុរសភេទដូចគ្នា។ អត្រាទាំងនេះបង្ហាញថា យុវជនថៃបាននឹងកំពុងយកចិត្តទុកដាក់តិចតួចបំផុតចំពោះជំងឺនេះ ហើយមិនអើពើនឹងការប្រើប្រាស់ស្រោមអនាម័យ។ អ្នកស្រីបានបន្តថា ក្មេងទំនងជាប្រើថ្នាំពន្យារកំណើតដើម្បីការពារមិនឲ្យមានទម្ងន់ ប៉ុន្តែការពន្យាកំណើតផ្សេងទៀតដូចជាការពាក់ស្រោមអនាម័យ ភាគច្រើនមិនមែនជាជម្រើសរបស់ពួកគេទេ ដោយសារតែមានការយល់ឃើញថាវាគួរឲ្យធុញទ្រាន់។

លោកស្រីវេជ្ជបណ្ឌិតបាននិយាយទៀតថា “យើងមានការព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងអំពីនិន្នាការនេះ ហើយយើងបានព្យាយាមអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីលើកកម្ពស់ការយល់ដឹងរបស់ពួកគេអំពីការប្រើប្រាស់ស្រោមអនាម័យ” ។

លោកស្រីបាននិយាយថា ថវិការដ្ឋសម្រាប់ការគ្រប់គ្រងជំងឺអេដស៍ត្រូវបានកាត់បន្ថយ ដោយសារជំងឺនេះលែងជាបញ្ហាធំដូចកាលពីមុនទៀតហើយ ខណៈដែលមូលនិធិបរទេសដែលគាំទ្រគម្រោងក្នុងស្រុកដើម្បីការពារមេរោគអេដស៍នេះហើយក៏បានធ្លាក់ចុះផងដែរ។

រីឯការិយាល័យសន្តិសុខសុខភាពជាតិ (NHSO) គឺជាអ្នករៀបចំដ៏សំខាន់ដែលគាំទ្រគោលនយោបាយស្តីពីការការពារជំងឺអេដស៍ ដែល NHSO បានផ្តល់ស្រោមអនាម័យដោយឥតគិតថ្លៃជាង១០លានក្នុងមួយឆ្នាំ ក៏ដូចជាថ្នាំដើម្បីការពារការឆ្លងមេរោគ និងការធ្វើតេស្តពាក់ព័ន្ធនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យ។ ខណៈបច្ចុប្បន្ននេះមានអ្នកផ្ទុកមេរោគអេដស៍នៅប្រទេសថៃចំនួន ៥៦១.៥៧៨នាក់ ហើយប្រហែល ៩០% នៃអ្នកដែលត្រូវបានគេធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យសរុបបាននឹងកំពុងទទួលការព្យាបាល និងចំនួន៩៧% នៃអ្នកព្យាបាលធានាបានថាមេរោគនេះនឹងឆ្លងដល់អ្នកដទៃបន្តទៀតផងដែរ។

គួរបញ្ចាក់ផងដែរថា រដ្ឋាភិបាលថៃក៏បានចូលរួមការប្តេជ្ញាចិត្តជាសកលក្នុងការបញ្ចប់ជំងឺអេដស៍នៅឆ្នាំ ២០៣០ ដោយមានគោលដៅរបស់ប្រទេសថៃកាត់បន្ថយករណីឆ្លងថ្មីៗមកតិចជាង ១០០០នាក់ក្នុងមួយឆ្នាំ ដែលបច្ចុប្បន្ននេះគឺមាន៩២៣០ករណីក្នុងមួយឆ្នាំឯណ្ណោះ៕

ភាពចម្រុងចម្រាស់បានកើតមានជាច្រើនរវាងក្រុមអ្នកជាតិនិយមខាងកម្ពុជានិងថៃ ពាក់ព័ន្ធទៅនឹងការសម្តែងល្ខោនខោលរបស់ខ្មែរ ឬក៏ខូនថៃរបស់សៀម។ កម្ពុជាបានដាក់ល្ខោនខោលក្នុង«បញ្ជីបេតិកភណ្ឌវប្បធម៌អរូបីដែលត្រូវអភិរក្សបន្ទាន់»ដោយអង្គការយូនីស្កូ កាលពីថ្ងៃទី២៨ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៨ ខណៈខូនថៃក៏បានបានចុះ«បញ្ជីបេតិកភណ្ឌអរូបីយតំណាង» កាលពីថ្ងៃទី២៩ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៨ ដូចគ្នាដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដើម្បីឲ្យដឹងច្បាស់និងកុំឲ្យមានការភ័ន្ធច្រឡំរវាងក្រុមជាតិសាសន៍ទំាង២ ខាងក្រោមនេះគឺជាការបកស្រាយរាល់ចម្ងល់ថា តើល្ខោនខោលឬខូនថៃជារបស់ភាគីខាងណាឲ្យពិតប្រាកដ? ហើយតើមួយណាដែលបានទទួលស្គាល់ជាផ្លូវការ?

ជាការពិតណាស់ វប្បធម៌និងអរិយធម៌នៅក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍យើងនេះតែងតែជះឥទ្ធិពលរវាងគ្នាទៅវិញទៅមក ជាពិសេសគឺរវាងប្រទេសនៅជិតខាងគ្នា ក៏ដូចជាសៀមនិងខ្មែរជាដើម។ បើយើងនិយាយពីទម្រង់លក្ខណៈនៃល្ខោនខោលវិញជាទូទៅគឺបង្ហាញពីរឿងរាមាយណៈរបស់ឥណ្ឌា ដែលកាលសម័យពីដើមឡើយឥណ្ឌាគឺមានឥទ្ធិពលខ្លាំងបំផុតផ្នែកសាសនាគ្របដណ្តប់លើផ្ទៃអាស៊ីអាគ្នេយ៍ ដូច្នេះហើយមិនថាតែកម្ពុជាទេ គឺនូវមានថៃ ឡាវ វៀតណាម ភូមា ឥណ្ឌូណេស៊ី និងម៉ាឡេស៊ី គឺសុទ្ធតែទទួលឥទ្ធិពលនៃរឿងនេះតែទាំងអស់។

បើយើងក្រឡេកមកមើលពីល្ខោនខោលខ្មែរវិញ ពិតណាស់ថាប្រជាជនខ្មែរគ្រប់រូបប្រាកដជាស្គាល់ច្បាស់ថាជាល្ខោនខ្មុកមុខ ឬល្ខោនប្រុស ដែលសាច់រឿងគឺដកស្រង់ចេញពីរឿងរាមកេរ្តិ៍។ គេហៅថាជាល្ខោនប្រុសព្រោះតែតួអង្គសម្តែងគឺសុទ្ធប្រុសទាំងអស់និងសុទ្ធតែពាក់របាំងមុខ ដែលដើរតួរជាព្រះរាម ព្រះលក្ម្សណ៍ យក្ស ស្វា ឥស្សីជាដើម រីឯស្រីវិញគែមានតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះគឺនាងសីតាតែមិនពាក់របាំងមុខទេ។ ម៉្យាងវិញទៀត ល្ខោនខោលមាននៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាយើងតាំងពីអំឡុងស.វទី៩មកម្លេះ ហើយក៏ឃើញមានឆ្លាក់តាមជញ្ជាំងនានានៃប្រាសាទអង្គរវត្តក៏ដូចប្រាសាទបន្ទាយស្រីជាដើម។ ឯទម្រង់នៃការសម្តែងវិញ គឺមិនតម្រូវឲ្យតួអង្គនិយាយគ្នាឬច្រៀងចម្រៀងនេះ គឺគ្រាន់ធ្វើកាយវិការតាមភ្លេងតែប៉ុណ្ណោះ។ រីឯការដែលមិនយកស្រីៗមកសម្តែងកក្នុងល្ខោននេះលែកលែងតែតួអង្គនាងសីតា គឺគេមានដំណាលថាកាលពីសម័យមុនមានទំនាស់ដោយសាសនាព្រះពុទ្ធរីកចម្រើនជាងសាសនាព្រាហ្មណ៍ ទើបធ្វើឲ្យពួកនោះចាប់បង្ខំមានមេត្រីភាពជាមួយស្រីៗទេវៈក្នុងវាំងទាំងអស់ ទើបគ្រូរបាំនាសម័យនោះមិនយកស្រ្តីមករាំបានទេ ព្រោះការសម្តែងរឿងទេៈវសម័យនោះគឺត្រូវជ្រើសរើសតែស្រ្តីដែលនៅក្រមុំបរិសុទ្ធ ដូច្នេះហើយទើបលេចវត្តមានបុរសជាសម្តែងជំនួសជាតួអង្គស្រីផងដែរ។ ល្ខោនខោលក៏ត្រូវបានបាត់បង់ស្ទើរតែទាំងស្រុងតាមរយៈសង្គ្រាមដែលបានឆ្លងកាត់ពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់ ជាពិសេសគឺក្នុងសម័យពលពត ប៉ុន្តែក៏នៅមានល្ខោនខោលវត្តស្វាយអណ្តែតមួយដែរដែលបានរក្សាទុកមកដល់បច្ចុប្បន្ន។

រីឯខូនថៃវិញ គឺវិញបានលេចវត្តមានសម្តែងដំបូងនៅក្នុងសម័យក្រុងអយុធ្យា ចន្លោះស.វទី១៥-១៦។ ខូនថៃជាល្ខោនដែលដកស្រង់ចេញពីរឿងរាមកេរ្ត៍ដូចគ្នាដែរ។ ឯតួអង្គសម្តែងគឺមានទំាងប្រុសនិងស្រី។ កាលពីដើមឡើយ ខុនថៃនេះជាល្ខោនហ្លួងមានសម្តែងនៅក្នុងព្រះបរមរាជវាំងប៉ុណ្ណោះ ហើយអ្នកសម្តែងដែលត្រូវតែជាអ្នកមានបុណ្យសក្តិខ្ពង់ខ្ពស់ប៉ុណ្ណោះនិងមិនឲ្យរាស្រ្តសាមញ្ញហាត់រៀនរបាំនេះបានទេ។ ប៉ុន្តែក្រោយៗមកទៀត ដើម្បីលើកទឹកចិត្តដល់កងទ័ពក្នុងការធ្វើសឹកសង្គ្រាមក៏បានអនុញ្ញាតិឲ្យរាស្រ្តសាមញ្ញហាត់សម្តែងល្ខោននេះបានដូចគ្នាដែរ។

ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទាំងល្ខោនខោលនិងខុនថៃគឺសុទ្ធតែបានចុះជាសម្បត្តិបេតិកភណ្ឌដោយអង្គការយូនីស្កូ។ គ្រាន់តែខុសត្រង់ថា ល្ខោនខោលកម្ពុជាចុះជាសម្បត្តិ «បេតិកភណ្ឌអរូបីយដែលត្រូវអភិរក្សបន្ទាន់» ក្នុងគោលបំណងចង់ថែរក្សាសម្បត្តិវប្បធម៌មួយនេះកុំឲ្យបាត់បង់ ក៏ដូចជាបន្សល់ទុកឲ្យមនុស្សជាតិក្នុងលើកទាំងមូល។ ដូច្នេះហើយការដែលចុះជាសម្បត្តិបេតិកភណ្ឌមួយនេះមិនមែនប្រកាសថាល្ខោនខោលជារបស់ខ្មែរទេ ប៉ុន្តែគឺការដែលត្រូវអភិរក្សទៅលើល្ខោនខោលវត្តស្វាយអណ្តែតនេះឲ្យស្ថិតស្ថេរនៅគង់វង្សជាបន្ត។ ចំណែកថៃវិញក៏បានដាក់ខុនថៃក្នុងបញ្ជីជាសម្បត្តិបេតិកភណ្ឌអរូបីដែរ តែនៅក្នុងន័យជា «សម្បត្តិបេតិកភណ្ឌអរូបីតំណាង» មានន័យថាថៃបានដាក់ល្ខោនរបស់គេជាលើកកម្ពស់ភាពសម្បូរបែបនៃសិល្បៈវប្បធម៌ និងប្រកាសពីសារៈសំខាន់នៃខូនថៃនៅក្នុងសង្គមរបស់ពួកគេ ក៏ដូចជាលើកស្ទួយ ផ្សព្វផ្សាយ បន្សល់ទុកពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់។

គួរបញ្ជាក់ផងដែរ ទាំងល្ខោនខោលទាំងខូនថៃសុទ្ធតែជាមរតកវប្បធម៌អរូបីយ ដូច្នេះហើយក្នុងនាមយើងជាមនុស្សជាតិគ្រប់រូបគួរបន្តថែរក្សាសម្បត្តិវប្បធម៌នេះរួមគ្នា និងមិនត្រូវមានការឈ្លោះប្រកែកគ្នាតទៅទៀតផងដែរ៕

ប្រទេសរុស្ស៊ី ៖ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ល្អខ្លាំងណាស់ ហើយខ្ញុំពិបាកនឹងបំភ្លេចអារម្មណ៍ល្អនេះណាស់ ។ យើងទាំងអស់គ្នាត្រូវតែគិតលើផ្លូវវិជ្ជមាន ស្រឡាញ់ធម្មជាតិ ហើយស្រឡាញ់កីឡាផងដែរ ។ នេះជាការលើកឡើងរបស់កីឡាករហែលទឹកម្នាក់នៅទីក្រុង Omsk ប្រទេសរុស្ស៊ី ដែលបានចុះទៅហែលទឹកទន្លេត្រជាក់ខ្លាំង ដើម្បីស្វាគមន៍រដូវរងា ។

មនុស្សរស់នៅក្នុងតំបន់ជាច្រើននាក់បានហៅខ្លួនឯងថា «វល់រ៉ាស់» បានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅទន្លេមួយឈ្មោះ អឺទីស ដើម្បីចុះឈ្មោះចូលរួមការប្រកួតហែលទឹកត្រជាក់ខ្លាំង ។ ចំពោះលក្ខខណ្ឌប្រកួត គឺពួកគេត្រូវហែលទឹកមានសីតុណ្ហភាពត្រឹមតែ៣អង្សារសេ ខណៈសីតុណ្ហភាពនៅលើបរិយាកាសស្មើនឹងសូន្យអង្សារសេ ។

អ្នកនាង ម៉ារីណា ជាកីឡាការិនីហែលទឹកត្រជាក់ម្នាក់និយាយថា ៖ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ល្អណាស់ ក្រោយពីខ្ញុំបានហែលទឹករួចរាល់ ។ វាពិតជាល្អមែនទែន ដោយសារស្បែករបស់ខ្ញុំបានប្រែទៅជាពណ៌ក្រហម ។ ម្យ៉ាងទៀត ការហែលទឹកត្រជាក់ខ្លាំងធ្វើឱ្យឈាមរត់បានល្អ អារម្មណ៍ល្អជាងមុន ហើយជីវិតក៏ល្អប្រសើរដែរ ។ នេះជាឆ្នាំទី២ ឬឆ្នាំទី៣ ដែលខ្ញុំបានមកហែលទឹកត្រជាក់បែបនេះតាំងពីចាប់ផ្តើមរដូវរងាមក ហើយវាជារឿងល្អបំផុតដែលកើតឡើងក្នុងជីវិតខ្ញុំ» ។

កីឡាករចូលរួមកម្មវិធីហែលទឹកជាច្រើននាក់ប្រាប់ថា បទពិសោធន៍នេះបានរួមចំណែកផ្លាស់ប្តូរជីវិតរបស់ពួកគេឱ្យល្អប្រសើរឡើង ។ កីឡាករមកចូលរួមហែលទឹកត្រជាក់នេះ មានអាយុតិចបំផុត គឺ១៩ឆ្នាំ ដោយពួកគេត្រូវហែលទឹកត្រជាក់រយៈពេល៥នាទី ដើម្បីបំបែកកំណត់ត្រាថ្មី ។ រីឯសីតុណ្ហភាពជាមធ្យមនៅទីក្រុង Omsk នៅខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៣ នេះ គឺស្មើនឹង -២០អង្សារសេ ៕

មនុស្សជាច្រើនបារម្ភថាក្រដាស foil និងក្រដាស parchment អាចប៉ះពាល់ដល់សុខភាពរបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែយោងទៅតាមអ្នកជំនាញ ក្រដាសទាំងនេះគឺមានសុវត្ថិភាពបំផុតក្នុងការប្រើប្រាស់សម្រាប់ដាក់អាហារកែច្នៃ។
យោងតាមមជ្ឈមណ្ឌលគ្រប់គ្រងជំងឺ និងសមាគមជំងឺភ្លេចភ្លាំងរបស់អាមេរិក បានឱ្យដឹងថា ក្រដាស foil ត្រូវបានផលិតចេញពីអាលុយមីញ៉ូមរហូតទៅដល់ ៩៨.៥% ហើយគ្រឿងផ្សំដែលនៅសល់គឺដែក និងស៊ីលីកូនដើម្បីបង្កើតកម្លាំងមេកានិច។ ប្រភេទក្រដាសនេះច្រើនតែប្រើសម្រាប់គ្របអាហារពេលដុតនំនៅក្នុងឡ ឬនៅលើធ្យូង ក៏ដូចជាប្រើដើម្បីរក្សាទុកអាហារផងដែរ។

ដូច្នេះក្នុងអំឡុងពេលចម្អិនអាហារដែលមានសីតុណ្ហភាពខ្ពស់ និងអាហារដែលមានជាតិជូរ អាលុយមីញ៉ូមនៅក្នុងក្រដាស foil នឹងអាចបំបែកចូលទៅក្នុងអាហារ ដែលនេះធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនព្រួយបារម្ភថា សារធាតុអាលុយមីញ៉ូមអាចបណ្តាលឱ្យមានជំងឺវង្វេងនិងជំងឺតម្រងនោម។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យោងតាមគេហទំព័រសុខភាពសំខាន់ៗទាំងអស់ បាននិយាយថា បរិមាណអាលុយមីញ៉ូមដែលអាចបញ្ចេញចេញពីក្រដាស foil ក្នុងអំឡុងពេលចម្អិនអាហារមិនបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់សុខភាពរបស់យើងទេ។

សម្រាប់ parchment វិញគឺជាប្រភេទក្រដាសដែលត្រូវបានព្យាបាលដោយអាស៊ីតស៊ុលហ្វួរីក (H2SO4) ដើម្បីបង្កើតផ្ទៃដែលមិនស្អិត និងធន់នឹងកំដៅរហូតដល់ 220-250 អង្សាសេ។ ហេតុនេះហើយ ក្រដាស parchment ជាទូទៅត្រូវបានគេប្រើនៅក្នុងឡ ឬឡបំពងខ្យល់ និងសូម្បីតែមេចុងភៅល្បីៗមួយចំនួនក៏ប្រើវាក្នុងការចៀនជាមួយអាហារផងដែរ។

គួរបញ្ជាក់ដែរថា ទាំងក្រដាស foil និងក្រដាស់ parchment បច្ចុប្បន្នត្រូវបានគេចាត់ទុកថាមានសុវត្ថិភាពបំផុតក្នុងការប្រើប្រាស់សម្រាប់ការចម្អិនអាហារ។ ប៉ុន្តែអ្នកគួរចំណាំថា ក្រដាស foil មិនគួរប្រើនៅសីតុណ្ហភាពខ្ពស់ពេក (លើសពី 220ºC) និងជៀសវាងអាហារដែលមានជាតិអាស៊ីតដូចជា ប៉េងប៉ោះ ក្រូចឆ្មា និងទឹកខ្មេះ។ ប្រសិនបើអ្នកចង់បានសីតុណ្ហភាពខ្ពស់អ្នកអាចប្រើក្រដាស parchment បាន៕

បរទេស៖ ប្រទេសចិនកំពុងសាងសង់ផ្លូវរូងក្រោមដីល្បឿនលឿនបំផុតលើពិភពលោក ដែលជាគម្រោងឆ្លងកាត់ជួរភ្នំដ៏វែងបំផុតមួយនៅលើភពផែនដី ដោយបើកផ្លូវពាណិជ្ជកម្មជាច្រើនរវាងតំបន់ស្វយ័ត Xinjiang និងអាស៊ីកណ្តាល។
យោងតាមប្រភពព័ត៌មាន SCMP ដែលបានចេញផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី១ ខែធ្នូថា ប្រទេសចិនបានកំពុងសាងសង់ផ្លូវរូងក្រោមដីប្រវែង ២២.១ គីឡូម៉ែត្រ ដែលស្ថិតនៅក្នុងទីក្រុង Xinjiang រត់កាត់ជួរភ្នំ Tianshan ក្នុងគោលបំណងកាត់បន្ថយពេលវេលាធ្វើដំណើរយ៉ាងខ្លីរវាងទីក្រុងដែលមានប្រជាជនច្រើនបំផុតនៅក្នុងតំបន់។

ផ្លូវរូងក្រោមដីល្បឿនលឿន Thien Son Thang Loi នឹងបម្រើជាផ្លូវដឹកជញ្ជូនស្នូលតភ្ជាប់ពាក់កណ្តាលភាគខាងជើង និងភាគខាងត្បូងនៃតំបន់។ គម្រោងនេះនឹងកាត់បន្ថយពេលវេលាធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ជួរភ្នំ Tianshan មកត្រឹមប្រហែល ២០ នាទី ហើយការធ្វើដំណើរពីរដ្ឋធានី Wumuqi ទៅ Khorle ដែលជាទីក្រុងដែលមានប្រជាជនច្រើនជាងគេបំផុតនៅក្នុងតំបន់នឹងមានរយៈពេលខ្លីពីច្រើនជាង ៧ ម៉ោងទៅប្រហែល ៣ ម៉ោងវិញ។ ដូច្នេះគម្រោងនេះនឹងបើកឱ្យធ្វើចរាចរណ៍នៅចុងខែតុលា ឆ្នាំ ២០២៥។

យោងតាមសេដ្ឋវិទូ Xu Tianchen បាននិយាយថា ការបញ្ចប់គម្រោងនេះពិតជានឹងផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ដល់កំណើនសេដ្ឋកិច្ច និងពាណិជ្ជកម្មនៅក្នុងតំបន់ដែលមិនទាន់មានការអភិវឌ្ឍន៍នៃតំបន់ស្វ័យ័ត Xinjiang។ ដូច្នេះនៅពេលបើកដំណើរជាផ្លូវការតំបន់ Xinjiang នឹងក្លាយជាចំណុចសំខាន់កាន់តែខ្លាំងឡើង ទាំងជាទីផ្សារបញ្ចប់ និងជាចំណុចឆ្លងកាត់ ជាមួយនឹងគម្រោងអភិវឌ្ឍន៍ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធដែលកំពុងបន្តជាច្រើន ដើម្បីបង្កើនការតភ្ជាប់ រួមទាំងការសាងសង់ប្រទេសផ្លូវដែកចិនកៀហ្ស៊ីស៊ីស្ថាន និងអ៊ូសបេគីស្ថាន។

បច្ចុប្បន្ន ប្រទេសចិនកំពុងព្យាយាមទាញយកអត្ថប្រយោជន៍ពីគុណសម្បត្តិភូមិសាស្ត្រពិសេសរបស់ស៊ីនជាំង ដូចជាព្រំដែនរួមរបស់ខ្លួនជាមួយប្រទេសចំនួនប្រាំបី រួមទាំងប្រទេសរុស្ស៊ី ម៉ុងហ្គោលី កាហ្សាក់ស្ថាន កៀហ្ស៊ីស៊ីស្ថាន តាជីគីស្ថាន និងប៉ាគីស្ថាន ដែលជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃគំនិតផ្តួចផ្តើមខ្សែក្រវ៉ាត់ និងផ្លូវ។ ដូច្នេះហើយ បណ្តាញដឹកជញ្ជូនដែលប្រសើរឡើងនឹងជួយពង្រឹងការតភ្ជាប់ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធរបស់ Xinjiang ជាមួយអាស៊ីកណ្តាល នេះបើយោងតាមលោក Peng Peng ប្រធានប្រតិបត្តិនៃសមាគមកំណែទម្រង់ក្វាងទុង៕