Farming Spray Drones ឬ ដ្រូនបាញ់ថ្នាំកសិកម្ម ឬយន្តហោះគ្មានមនុស្សបើក បច្ចុប្បន្ននេះគឺកំពុងតែមានប្រជាប្រិយភាពកាន់តែខ្លាំងឡើងនៅក្នុងវិស័យកសិកម្ម ដែលបាននឹងកំពុងលេចវត្តមាននៅឯប្រទេសជឿនលឿនជាច្រើន ពីព្រោះវាគឺជាវិធីសាស្រ្តមួយផ្តល់នូវការបាញ់ថ្នាំដំណាំបានលឿន មានប្រសិទ្ធភាព និងសន្សំសំចៃខ្ពស់។ ដ្រូនកសិកម្មនេះទៀតសោត នឹងលេចឡើងនៅលើបរិយាកាសសម្រាប់ប្រតិបត្តិការកសិកម្ម។

ជាធម្មតា អ្នកដាំដំណាំខ្នាតធំនានារមែងត្រូវការប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ធន់ធ្ងន់ ដើម្បីបាញ់ថ្នាំគីមីដោយដៃផ្ទាល់របស់ពួកគេ។ ទោះជាយ៉ាងណា ការអនុវត្តនូវវិធីសាស្រ្តបុរាណបែបនេះអាចនាំឱ្យមានការបាញ់ថ្នាំលើសកម្រិត ក៏ដូចជាការដែលផ្តល់ថ្នាំទៅលើដំណាំនោះអាចនឹងមិនស្មើគ្នា ដែលជាហេតុនាំឲ្យខ្ជះខ្ជាយវត្ថុធាតុដើម និងអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់ប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីជុំវិញទៀតផង។ ដូច្នេះហើយ ការបាញ់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិតដោយប្រើប្រាស់យន្តហោះគ្មានមនុស្សបើក គឺពិតជាផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ជាច្រើនដូចជា៖

១ ការបាញ់ថ្នាំប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាពខ្ពស់៖ ដ្រូនបាញ់ថ្នាំកសិកម្មអាចហោះនៅរយៈកម្ពស់សមល្មមពីលើដំណាំឬដើមឈើមួយចំនួន។ វាមានបំពាក់ទៅដោយឧបករណ៍ចាប់សញ្ញាដើម្បីគូសផែនទីទីតាំងដើមឈើ កំណត់គោលដៅជាក់លាក់ និងកំណត់បរិមាណថ្នាំដែលត្រូវបាញ់ទៅលើដំណាំឲ្យបានស្មើៗគ្នា។ បន្ថែមពីនេះ វានឹងជួយកាត់បន្ថយកាកសំណល់គីមីផ្សេងៗ និងកាត់បន្ថយផលប៉ះពាល់បរិស្ថាន។

២ ផ្តល់នូវមធ្យោបាយងាយស្រួល៖ ចំពោះដើមឈើដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់ៗ វាគឺពិបាកខ្លាំងណាស់ក្នុងការប្រើប្រាស់ឧបករណ៍បាញ់ថ្នាំតាមបែបបុរាណ។ ផ្ទុយទៅវិញ Drone ទំនើបនោះ គឺអាចផ្លាស់ទីបានយ៉ាងងាយស្រួលឆ្លងកាត់ព្រៃនិង ឆ្ពោះទៅកាន់តំបន់ដែលគិតថាពិបាកៗបានយ៉ាងងាយ។

៣ ចំណេញពេលវេលា៖ ការប្រើប្រាស់ Farming Spray Drone ដើម្បីបាញ់ថ្នាំទៅលើដំណាំ អាចសន្សំសំចៃពេលវេលា និងកម្លាំងពលកម្មរបស់កសិករ។ ដ្រូនអាចបាញ់ថ្នាំស្ថិតនៅលើផ្ទៃដីធំក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី ដែលផ្តល់ឱ្យកសិករបាញ់ថ្នាំលើដំណាំកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាព។

៤.សុវត្ថិភាព៖ ការបាញ់ថ្នាំគីមីលើដើមឈើឬដំណាំដោយផ្ទាល់ គឺអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់កម្មករ ព្រោះអាចប្រឈមនឹងផលប៉ះពាល់ជាមួយសារធាតុគីមីគ្រប់ប្រភេទ។ ការប្រើប្រាស់ Drone បាញ់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិត ជាវិធីល្អបំផុត ក្នុងការរក្សាគន្លាតរវាងកម្មករដោយធ្វើការប៉ះពាល់ផ្ទាល់ជាមួយសារធាតុគីមីទាំងនោះ ហើយជាលទ្ធផលនឹងកាត់បន្ថយហានិភ័យសុខភាពដែលអាចកើតមាន។

សរុបមក ការប្រើប្រាស់ Drone ឬក៏យន្តហោះគ្មានមនុស្សបើក ដើម្បីបាញ់ថ្នាំសម្លាប់សត្វល្អិត ក្នុងវិស័យកសិកម្ម គឺពិតជាជួយសម្រួលដល់កសិករឬកម្មករបានមួយផ្នែកធំ ដើម្បីជាការបង្កើននូវប្រសិទ្ធភាពការងារ ចំណេញពេលវេលា និងកាត់បន្ថយការចំណាយខ្ជះខ្ជាយក្នុងការការប្រើប្រាស់ថ្នាំគីមីហួសកម្រិត ដែលជាហេតុបណ្តាលឲ្យប៉ះពាល់ដល់ទាំងមនុស្ស សត្វ និងបរិស្ថានផងដែរ៕

ប្រទេសអេហ្ស៊ីប ៖ កាលពីថ្ងៃទី២៨ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៤ សារព័ត៌មានបរទេសរាយការណ៍ថា រដ្ឋាភិបាលអេហ្ស៊ីបមានគម្រោងជីកប្រឡាយមួយដើម្បីបង្ហូរទឹកពីសមុទ្រមកកាន់វាលខ្សាច់ ។ គម្រោងនេះត្រូវបានគេរំពឹងថា នឹងជួយជំរុញដល់ការផលិតថាមពលវារីអគ្គិសនី និងមានតួនាទីសំខាន់សម្រាប់ទ្រទ្រង់គម្រោងសេដ្ឋកិច្ចជាតិ ។

ប្រទេសអេហ្ស៊ីបបានបង្ហាញពីគម្រោងជីកប្រឡាយប្រវែង៥៥គីឡូម៉ែត្រ ដើម្បីបង្ហូរទឹកពីសមុទ្រមេឌីទែរ៉ាណេចូលមកកាន់បរិវេណវាលខ្សាច់យ៉ាងធំ ។ ការជីកប្រឡាយនេះក្នុងគោលបំណងផ្លាស់ប្តូរតំបន់ស្ងួតឱ្យក្លាយជាតំបន់ដីសើមសម្រាប់ការដាំដុះ និងអភិវឌ្ឍន៍តំបន់លំនៅឋានសម្រាប់ពលរដ្ឋអេហ្ស៊ីបដែលកើនឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័ស ។

បច្ចុប្បន្ន ប្រទេសអេហ្ស៊ីបមានពលរដ្ឋសរុបស្មើនឹង១១៣លាន៥សែននាក់ ហើយចំនួននេះនឹងកើនឡើងថែមទៀត ខណៈតំបន់សម្រាប់ពលរដ្ឋអេហ្ស៊ីបរស់នៅមានត្រឹមតែ៤% ប៉ុណ្ណោះ ខណៈតំបន់ភាគច្រើនជាវាលខ្សាច់ស្ងួត ។ ការប្រែក្លាយវាលខ្សាច់ទៅជាបឹងនេះបានក្លាយជាជម្រើសដ៏ល្អមួយ ដែលរដ្ឋាភិបាលអេហ្ស៊ីបចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ។

គំនិតនៃការជីកប្រឡាយមានប្រវែង៥៥គីឡូម៉ែត្រលើកនេះ គេបានដាក់ឈ្មោះថា «ប្រឡាយ Suez ទំហំតូច» ឬ «Mini Suez Canal» ដែលគ្រោងចំណាយប្រាក់វិនិយោគប្រមាណ១.៥០០លានផោនអេហ្ស៊ីប ។ រដ្ឋាភិបាលមានគោលដៅបង្ហូរទឹកសមុទ្រមកកាន់បរិវេណវាលខ្សាច់ Qattara Depression ដែលបរិវេណនេះមានកម្ពស់ទាបជាងនីវ៉ូទឹកសមុទ្រទូទៅ ចាប់ពីប្រមាណ៥០ម៉ែត្រ ទៅ៦០ម៉ែត្រ ។

រដ្ឋាភិបាលអេហ្ស៊ីបជឿជាក់ថា គម្រោងជីកប្រឡាយខាងលើនឹងអាចបង្កើតតំបន់ដាំដុះ និងតំបន់រស់នៅសម្រាប់ពលរដ្ឋជាច្រើននាក់ ព្រមទាំងការបង្កើតប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីដ៏សម្បូរបែបនៅកណ្តាលវាលខ្សាច់ ។ ក្រៅពីនេះ រដ្ឋាភិបាលនឹងអាចដោះស្រាយបញ្ហាដង់ស៊ីតេពលរដ្ឋនៅតំបន់អាងទន្លេនីលផងដែរ ។

បើទោះវាជាគំនិតគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ និងសមស្របសម្រាប់ការវិនិយោគរយៈពេលវែង ប៉ុន្តែគម្រោងនេះត្រូវប្រឈមនឹងបញ្ហាសំខាន់ពាក់ព័ន្ធនឹងការហួតទឹកនៅវាលខ្សាច់យ៉ាងឆាប់រហ័សដោយសារកំដៅខ្លាំង ។ ដូច្នេះ រដ្ឋាភិបាលនឹងបង្កើតទំនប់ទឹកដើម្បីគ្រប់គ្រងកម្រិតទឹកក្នុងបឹងបរិវេណខ្សាច់ឱ្យមានតុល្យភាពជាមួយការហួតទឹក ព្រមទាំងគ្រប់គ្រងបរិមាណទឹកភ្លៀងផងដែរ ក្រោយការហួតទឹកតាមធម្មជាតិ ។

ការហូរទឹករបស់ទឹកសមុទ្រមកកាន់តំបន់ខ្សាច់ជាបន្តបន្ទាប់បានបង្កើតសក្តានុពលយ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់ការផលិតថាមពលវារីអគ្គិសនី ហើយគេរំពឹងថា វានឹងមានតួនាទីសំខាន់សម្រាប់ទ្រទ្រង់គម្រោងសេដ្ឋកិច្ចជាតិ ។ លើសពីនេះ ប្រទេសអេហ្ស៊ីបមានគោលដៅមិនត្រឹមតែកាត់បន្ថយបញ្ហាប្រឈមផ្នែកប្រជាសាស្ត្រប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែអេហ្ស៊ីបក៏បានបង្កើតប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីពឹងផ្អែកខ្លួនឯងផងដែរដើម្បីជំរុញការលូតលាស់ និងការអភិវឌ្ឍតាមរយៈការគ្រប់គ្រងថាមពលទឹក ៕

ប្រទេសរុស្ស៊ី ៖ នៅលើពិភពលោក មានតំបន់ប្លែកៗ និងអស្ចារ្យជាច្រើនកន្លែងដែលធម្មជាតិបានបង្កើតឡើងមក ហើយមនុស្សភាគច្រើនពុំសូវបានស្គាល់ ។ ក្នុងចំណោមតំបន់ប្លែកៗទាំងនេះ បឹង Baikal ត្រូវបានគេចាត់ទុកថា គឺជាបឹងដ៏ធំមួយ និងមានទឹកជ្រៅបំផុតនៅលើពិភពលោក គឺស្មើជាង១.៦០០ម៉ែត្រ ដែលស្ថិតនៅភាគខាងត្បូងតំបន់ស៊ីបេរី ប្រទេសរុស្ស៊ី ។

Baikal គឺជាបឹងបុរាណមានអាយុកាលចំណាស់បំផុតនៅលើពិភពលោក គឺមានអាយុចាប់ពីជាង២៥លានឆ្នាំ ទៅ៣០លានឆ្នាំឯណោះ ។ ចំណុចពិសេសដែលធ្វើឱ្យវាក្លាយជាតំបន់ទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរមកពីជុំវិញពិភពលោក ដោយសារនៅរដូវរងា ផ្ទៃទឹកបឹងទាំងមូលបានប្រែក្លាយទៅជាផ្ទាំងទឹកកកក្រាស់ៗ និងមានពន្លឺចែងចាំងដូចគ្រាប់ត្បូង ។

គេបានដាក់ឈ្មោះបឹងនេះថា «បឹងភ្នែកពណ៌ខៀវនៅតំបន់ស៊ីបេរី» ដោយសារក្នុងអំឡុងរដូវរងា សីតុណ្ហភាពនៅតំបន់បឹងនេះបានធ្លាក់ចុះខ្លាំងរហូតដល់ -៣៨អង្សារសេ ។ ហេតុនេះ វាធ្វើឱ្យទឹកបឹងក្លាយជាផ្ទាំងទឹកកកមានសភាពភ្លឺចាំងដូចត្បូងគ្រីស្តាល់ ឬគ្រាប់គុជពណ៌ខៀវ នៅពេលវាត្រូវពន្លឺថ្ងៃ ។ សីតុណ្ហភាពត្រជាក់គួបផ្សំនឹងខ្យល់បក់ខ្លាំងអាចបង្កើតត្បូងទឹកកកដ៏ធំរហូតដល់១៥ម៉ែត្រ និងបានផ្លាស់ប្តូរផ្ទៃបឹង Baikal ឱ្យក្លាយជាបឹងត្បូងដ៏អស្ចារ្យបំផុត ។

ចំណែកមូលហេតុធ្វើឱ្យបឹងនេះមានទឹកជ្រៅ ដោយសារមានទឹកទន្លេរហូតដល់៣៣០ទន្លេ បានហូរចូលមកក្នុងបឹងនេះតែមួយ ។ វាជាបឹងសម្បូរទៅដោយចំណីអាហារ និងមានសត្វកម្រស្មើជាងជាង១.០០០ប្រភេទ រស់នៅក្នុងបឹងនេះ និងគ្មាននៅកន្លែងផ្សេងលើពិភពលោក ដូចជា ៖ ឆ្មាទឹក ដែលពួកវាបានធ្វើដំណើរមកពីមហាសមុទ្រអាកទិច កាលពី៨សែនឆ្នាំមុន ។ រីឯទឹកក្នុងបឹង Baikal ប្រមាណជាង៩៧% គឺជាទឹកប្រៃ និង២,៥% ទៀតជាទឹកសាប ។

ភាពទាក់ទាញរបស់បឹង Baikal គឺខុសគ្នានៅតាមរដូវកាលនីមួយៗ ដូចជា ៖ នៅរដូវរងា សីតុណ្ហភាពនឹងធ្លាក់ចុះរហូតដល់ -២០អង្សារសេ រហូតដល់ -៤០អង្សារសេ បានធ្វើឱ្យទឹកបឹងក្លាយជាផ្ទាំងទឹកកក មានកម្រាស់ពី៨០សង់ទីម៉ែត្រ ទៅ១២០សង់ទីម៉ែត្រ ហើយគេអាចដើរ និងបើកយានជំនិះលើបឹងតាមធម្មតា ។ ប៉ុន្តែពេលចូលដល់និទាឃរដូវ រហូតដល់រដូវក្តៅ ផ្ទាំងទឹកកកនឹងរលាយក្លាយជាទឹក ធ្វើឱ្យភ្ញៀវទេសចរទទួលបានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយ ខណៈបឹងនេះហ៊ុព័ទ្ធដោយជួរភ្នំពណ៌បៃតង ។

ជារៀងរាល់ឆ្នាំ មានភ្ញៀវទេសចរមកកម្សាន្តនៅបឹងនេះកើនឡើងជាបន្តបន្ទាប់ គឺជាមធ្យមស្មើប្រមាណ១លាននាក់ក្នុង១ឆ្នាំ ទើបធ្វើឱ្យទីនេះមានផ្ទះសំណាក់ជាច្រើនកន្លែងសម្រាប់ទទួលភ្ញៀវទេសចរ ។ ក្រៅពីនេះ ក៏មានកម្មវិធីជាច្រើនទៀតសម្រាប់ភ្ញៀវទេសចរផងដែរ ដូចជា ៖ ជិះទូកនៅរដូវក្តៅ, ស្ទូចត្រី និងដើរកម្សាន្តនៅលើផ្ទៃបឹងដ៏ធំ ។

បើទោះជាបឹង Baikal បានកើតឡើងតាំងពីជាង២៥លានឆ្នាំមុនក្តី ប៉ុន្តែបឹងនេះទើបត្រូវបានទាហានរុស្ស៊ីប្រទះឃើញកាលពីឆ្នាំ១៩០២ ប៉ុណ្ណោះ ក្នុងអំឡុងពេលពួកគេកសាងផ្លូវរថភ្លើង ។ អង្គការយូណេស្កូ (UNESCO) បានចុះបញ្ជីបឹងនេះជាសម្បត្តិបេតិកភណ្ឌពិភពលោកកាលពីឆ្នាំ១៩៩៦ ដោយសារបឹងបានវិវត្តន៍ផ្នែកភូមិសាស្ត្រ និងជីវសាស្ត្រសំខាន់ៗរបស់ពិភពលោក តាំងពីសម័យសត្វល្មូន ៕

ប្រទេសចិន ៖ អ្នកអវកាសចិនបានសាកល្បងចិញ្ចឹមត្រីប្រភេទ Zebrafish ចំនួន៤ក្បាលនៅលើលំហអាកាស «ធៀនកុង» ហើយនៅចុងខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៤ ត្រីទាំងនេះមានអាយុប្រមាណ១ខែហើយ ។ គោលបំណងនៃការសាកល្បងនេះ គឺដើម្បីស្រាវជ្រាវពីការធំលូតលាស់របស់ត្រី និងការបង្កើតប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីប្រកបដោយនិរន្តរភាពដោយខ្លួនឯងក្នុងស្ថានភាពគ្មានទំនាញផែនដី ព្រមទាំងការអភិវឌ្ឍបច្ចេកវិទ្យាដើម្បីឱ្យអ្នកអវកាសអាចរស់នៅលើលំហអាកាសបានយូរ ។

ចំណែកមូលហេតុដែលអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រចិនជ្រើសរើសត្រីប្រភេទ Zebrafish មកសាកល្បងនោះ ដោយសារត្រីនេះមានលក្ខណៈជាច្រើនយ៉ាងស្រដៀងគ្នានឹងដូចមនុស្ស បើទោះជាវារស់នៅក្នុងទឹកក្តី ដូចជា ៖ ការបែងចែកកោសិកាស្រដៀងនឹងមនុស្ស ហើយវាជាសត្វមានឆ្អឹងខ្នង ។

ដំណាក់កាលសាកល្បង គឺពួកគេបានចាប់ផ្តើមយកត្រី Zebrafish មកបង្កាត់ពូជ និងបញ្ចេញពងត្រី រួចធំលូតលាស់ក្លាយជាកូនត្រី ដើម្បីស្រាវជ្រាវពីការលូតលាស់របស់ត្រីតាំងពីចំណុចចាប់ផ្តើម ។ ពួកគេបានបំពាក់កាមេរ៉ាថតរូបភាពត្រីនៅក្បែរបំផុត ដូចជា ៖ ការផ្តល់ចំណី, គុណភាពទឹក និងការផ្លាស់ប្តូរទឹក រួចហើយបញ្ជូនទិន្នន័យការសាកល្បងទាំងអស់ទៅឱ្យអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនៅលើផែនដី ។

លទ្ធផលការសាកល្បងជំហានដំបូងបង្ហាញថា ត្រី Zebrafish អាចធំធាត់ និងមានជីវិតរស់នៅលើលំហអាកាស ប៉ុន្តែបែរជាវាមានសភាពប្លែកៗ ដូចជា ៖ ការហែលទឹកបញ្ច្រាស់ក្បាល និងបម្លាស់ទីជារង្វង់មូល ។ ហេតុនេះបញ្ជាក់ថា ការគ្មានទំនាញផែនដីនៅលើអាកាស អាចប៉ះពាល់ដល់ការរៀនសូត្ររបស់ត្រី ។ រីឯប្រយោជន៍ដែលគេរំពឹងថា នឹងទទួលបានពីការស្រាវជ្រាវនេះ គឺពាក់ព័ន្ធការរៀបចំគម្រោងហាត់ប្រាណ, អាហារសម្រាប់អ្នកអវកាសដែលត្រូវរស់នៅលើលំហអាកាសរយៈពេលយូរ ហើយអ្នកអវកាសនឹងមានផលប៉ះពាល់ឆ្អឹងដោយសារវិទ្យុសកម្មលើអវកាស ។

ការសាកល្បងចិញ្ចឹមត្រីនៅលើលំហអាកាសមិនមែនជារឿងថ្មីទេ ពីព្រោះកាលពីឆ្នាំ២០១២ ភ្នាក់ងារស្រាវជ្រាវអវកាសជប៉ុន (JAXA) ក៏បានសាកល្បងចិញ្ចឹមត្រីមួយចំនួននៅលើស្ថានីយអវកាសអន្តរជាតិ ISS ផងដែរ ។ ការស្រាវជ្រាវនាពេលនោះបង្ហាញថា ការគ្មានទំនាញផែនដីបានធ្វើឱ្យដង់ស៊ីតេឆ្អឹងត្រីថយចុះក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែ១០ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ ហើយវាជាអាការៈដូចគ្នាដែលកើតឡើងចំពោះអ្នកអវកាសជាមនុស្ស ប៉ុន្តែដង់ស៊ីតេឆ្អឹងត្រីថយចុះឆាប់រហ័សជាងមនុស្ស ៕