សហរដ្ឋអាមេរិក ៖ កាលពីថ្ងៃទី១៩ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៤ សារព័ត៌មានបរទេសរាយការណ៍ថា គណៈកម្មការគ្រប់គ្រងប្រចាំទីក្រុងសេនហ្វ្រេនស៊ីស្កូ រដ្ឋកាលីហ្វ័រញ៉ា សហរដ្ឋអាមេរិក បានបោះឆ្នោតជាឯកច្ឆ័ន្ទប្រកាសប្រើប្រាស់ភាសាវៀតណាមជាភាសាផ្លូវការនៅទីក្រុងសេនហ្វ្រេនស៊ីស្កូ និងមានសេវាកម្មបកប្រែភាសាផងដែរ ។ ការប្រកាសនេះ ដើម្បីផ្តល់ភាពងាយស្រួលដល់ពលរដ្ឋវៀតណាមរស់នៅក្នុងទីក្រុង ស្មើជាង៦.០០០នាក់ ។

កាសែតអាមេរិកឈ្មោះ The San Francisco Chronicle រាយការណ៍ថា ការសម្រេចចិត្តដាក់បញ្ចូលភាសាវៀតណាមជាភាសាផ្លូវការនេះ គឺដើម្បីឱ្យសហគមន៍ជនអន្តោប្រវេសន៍អាចទទួលយកសេវាកម្មផ្សេងៗរបស់រដ្ឋាភិបាលអាមេរិក ។ ក្រៅពីនេះ អាជ្ញាធរទីក្រុងសេនហ្វ្រេនស៊ីស្កូ នឹងត្រូវបកប្រែសេចក្តីប្រកាសរបស់រដ្ឋាភិបាលទៅជាភាសាវៀតណាមផងដែរ ។

ការបកប្រែសេចក្តីប្រកាសជាភាសាវៀតណាមនេះ គឺសម្រាប់ផ្តល់ភាពងាយស្រួលដល់សហគមន៍ជនជាតិវៀតណាមរស់នៅទីនេះ ដូចគ្នានឹងភាសាចិន, អេស្ប៉ាញ និងហ្វីលីពីន ហើយមនុស្សគ្រប់គ្នាអាចទទួលយកសេវាកម្មផ្សេងៗ តាមរយៈការអានភាសារបស់ខ្លួន ។

យោងតាមទិន្នន័យផ្នែកភាសារបស់ទីក្រុងសេនហ្វ្រេនស៊ីស្កូបង្ហាញថា មានអ្នករស់នៅទីក្រុងសេនហ្វ្រេនស៊ីស្កូ ប្រមាណ៦.៨០០នាក់ និយាយភាសាវៀតណាមជាភាសាទី១ ទើបធ្វើឱ្យសេវាកម្មផ្សេងៗក្នុងទីក្រុងនេះត្រូវបកប្រែពីភាសាអង់គ្លេសទៅជាភាសាវៀតណាម ដូចជា ៖ ការបកប្រែខ្លឹមសារក្នុងគេហទំព័រ និងការជូនដំណឹងផ្សេងៗរបស់រដ្ឋាភិបាល ។

កាលពីឆ្នាំ២០២៣ លោក Shamann Walton ជាមន្ត្រីគណៈកម្មការគ្រប់គ្រងប្រចាំទីក្រុងសេនហ្វ្រេនស៊ីស្កូ ធ្លាប់បានស្នើឱ្យដាក់បញ្ចូលភាសាវៀតណាមជាភាសាផ្លូវការក្នុងតំបន់ចំនួន១០ ដោយសារលោកយល់ឃើញថា ទីក្រុងនេះត្រូវបន្ថែមភាសាផ្សេងទៀតក្រៅពីភាសាអង់គ្លេស ដើម្បីឱ្យសហគមន៍ជនអន្តោប្រវេសន៍អាចចូលរួមក្នុងសកម្មភាពផ្សេងៗរបស់រដ្ឋាភិបាល ។

គួរបញ្ជាក់ថា ទីក្រុងសេនហ្វ្រេនស៊ីស្កូសម្បូរទៅដោយសហគមន៍ជនអន្តោប្រវេសន៍ចម្រុះជាតិសាសន៍រស់នៅ ។ ហេតុនេះ ទើបសេវាកម្មផ្សេងៗក្នុងទីក្រុងនេះបានបកប្រែពីភាសាអង់គ្លេសទៅជាភាសារបស់ជនអន្តោប្រវេសន៍ ៕

ប្រទេសវៀតណាម ៖ បុរសចំណាស់ម្នាក់រស់នៅប្រទេសវៀតណាមរៀបរាប់ថា លោកបានទុកក្រចកអស់រយៈពេល៣៣ឆ្នាំ ហើយលោកស្រឡាញ់ និងថែទាំវាខ្លាំងណាស់ ពុំហ៊ានឱ្យបាក់ទេ ។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ភរិយារៀបចំខ្លួនឱ្យលោកទាំងអស់ ដូចជា ៖ ស្លៀកពាក់ និងងូតទឹក ជាដើម ហើយលោកនឹងលក់វាទៅឱ្យអ្នកចាប់អារម្មណ៍ ក្នុងតម្លៃជាង២៧ម៉ឺនដុល្លារអាមេរិក ។

កាលពីថ្ងៃទី១៩ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៤ សារព័ត៌មានវៀតណាមរាយការណ៍ថា លោក Luu Cong Huyen អាយុ៦៦ឆ្នាំ ជាវិចិត្រករ រស់នៅខេត្តណាំឌិញ គឺជាបុរសដែលមានក្រចកវែងបំផុត ដោយសារលោកបានទុកវាអស់រយៈពេល៣៣ឆ្នាំ ។ លោក Luu ស្រឡាញ់ក្រចកខ្លាំងណាស់ បើទោះជាពេលខ្លះ លោកធ្លាក់ពីទីខ្ពស់មកក្រោមបាក់ឆ្អឹងឆ្អែង ក៏លោកនៅតែបារម្ភពីក្រចកដែរ ។

រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ លោក Luu ពុំធ្លាប់លាងដៃរបស់ខ្លួនទេ ពីព្រោះខ្លាចបាក់ក្រចក ទើបគេឃើញក្រចករបស់លោកពោរពេញទៅដោយពណ៌ និងកំទេចដីក្នុងនោះ ។ បើទោះជាបច្ចុប្បន្ន ក្រចករបស់លោកវែងខ្លាំងក្តី ក៏លោកបានធ្វើការយ៉ាងមានជំនាញពុំចាញ់អ្នកមានក្រចកខ្លីទេ គឺលោកបានគូរគំនូរចំណាយពេលត្រឹមតែ១នាទីប៉ុណ្ណោះ ហើយលោកក៏បានបង្កើតស្នាដៃសិល្បៈជាច្រើនទៀតក្នុងសហគមន៍ ។

នៅពីក្រោយភាពជោគជ័យរបស់លោក គឺលោកបានអរគុណភរិយាយ៉ាងខ្លាំងដែលបានជួយថែទាំលោកយ៉ាងល្អ ។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ភរិយាបានចេញទៅធ្វើការខាងក្រៅជាមួយលោក ហើយពេលត្រឡប់មកផ្ទះវិញ ភរិយាក៏បានចម្អិនអាហារ និងធ្វើការងារផ្ទះសព្វគ្រប់ ខណៈលោកវិញអង្គុយស្ងៀមៗ ។ លោកប្រាប់ថា បើពេលយប់ លោក និងភរិយាពុំបានសម្រាកក្នុងបន្ទប់ជាមួយគ្នាទេ ព្រោះខ្លាចបាក់ក្រចក ។

លោកបន្តថា ភរិយាបានជួយងូតទឹករៀបចំខ្លួនឱ្យលោក ហើយការរៀបចំខ្លួនម្តងៗបានចំណាយពេលចាប់ពី១០នាទី ទៅ១៥នាទី ជាពិសេស ត្រូវប្រយ័ត្នក្នុងពេលពាក់អាវ ។ បើថ្ងៃណា លោកប្រញាប់ទៅធ្វើការពីព្រលឹម គឺលោកត្រូវងើបរៀបចំខ្លួនតាំងពីយប់ ដោយសារវាលំបាក ។ ពេលខ្លះ លោកបានស្រែកដាក់ភរិយា ហើយភរិយាក៏ស្រែកដាក់វិញ ហើយប្រាប់ឱ្យលោកកាត់ក្រចក ដើម្បីកុំឱ្យកើតបញ្ហា ។

ភរិយារបស់លោក Luu និយាយទាំងទឹកមុខញញឹមថា ៖ «គាត់ជាស្វាមីរបស់ខ្ញុំ ទើបខ្ញុំត្រូវជួយថែទាំគាត់យ៉ាងហត់នឿយបន្តទៀត ។ អ្នកផ្សេងបបួលខ្ញុំទៅដើរលេងសម្រាកលំហែរកាយ តែខ្ញុំទៅអត់បាន ព្រោះត្រូវនៅផ្ទះមើលគាត់ ។ ខ្ញុំស្រឡាញ់គាត់ ព្រោះគាត់ជាមនុស្សឧស្សាហ៍ធ្វើការ មិនផឹកស្រា មិនជក់បារី មិនរអ៊ូរទាំ ហើយហូបអ្វីងាយៗ ។ គាត់ប្រឹងប្រែងរកប្រាក់ចិញ្ចឹមគ្រួសារ និងបញ្ជូនកូន៤នាក់ទៅសាលារៀន» ។

ភរិយាបន្តថា ស្វាមីស្រឡាញ់ក្រចកខ្លាំងណាស់ ដោយសារបានទុកវាយូរឆ្នាំ ទើបស្វាមីពុំចង់កាត់វាចេញ ។ កន្លងមក ស្វាមីធ្លាប់ធ្វើឱ្យក្រចកបាក់ ស្រាប់តែគាត់មិនសប្បាយចិត្ត និងឈឺអស់ជាច្រើនថ្ងៃ គ្មានកម្លាំងកំហែងធ្វើការបន្ត ។ ថ្ងៃមួយ គាត់កំពុងតែធ្វើការសុខៗ ស្រាប់តែធ្លាក់ពីទីខ្ពស់ប្រមាណ៦ម៉ែត្រ ពេលនោះ គាត់ក៏ប្រញាប់លើកដៃឡើងលើកុំឱ្យបាក់ក្រចក ប៉ុន្តែគាត់ពុំបារម្ភពីឆ្អឹងបាក់ទេ ។

បច្ចុប្បន្ន កូនៗបានសំណូមពរឱ្យឪពុកកាត់ក្រចកដៃចេញ ប៉ុន្តែលោកនៅតែស្រឡាញ់ក្រចកវែងបែបនេះ ។ លោក Luu និយាយថា បើមានអ្នកចាប់អារម្មណ៍ចង់ទិញក្រចកវែង លោកនឹងលក់ក្នុងតម្លៃ៧ពាន់លានដុង (ឬស្មើជាង២៧ម៉ឺនដុល្លារអាមេរិក) ។

លោកនិយាយថា ៖ «ពេលនេះ ខ្ញុំមានទម្លាប់នឹងក្រចកវែងហើយ គួរឱ្យសោកស្តាយបើកាត់វាចោល ព្រោះទម្រាំបានក្រចកវែងបែបនេះ ខ្ញុំបានចំណាយពេលមិនតិចឆ្នាំទេ ។ ការពិត ខ្ញុំបារម្ភ និងចង់កាត់វាចោលដែរ ដោយសារស្រឡាញ់ភរិយា តែពេលដឹងថា ភរិយាថែទាំខ្ញុំបានល្អគ្រប់សព្វ ទើបខ្ញុំឈប់គិតបែបនេះ» ៕

ប្រទេសថៃ ៖ បើតាមការផ្សព្វផ្សាយក្នុងបណ្តាញសង្គម TikTok កាលពីថ្ងៃទី១៩ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៤ ឱ្យដឹងថា នាយកដ្ឋានប៉ូលិសអន្តោប្រវេសន៍ថៃបានបញ្ជាឱ្យមន្ត្រីនៅក្រោមបង្គាប់ចាត់វិធានការក្តៅលើពលករបរទេស ដែលលួចចូលមករស់នៅប្រទេសថៃខុសច្បាប់ និងដណ្តើមការងាររបស់ពលរដ្ឋថៃ ។ ការចាត់វិធានការនេះ គឺតាមរយៈការចុះត្រួតពិនិត្យនៅតាមកន្លែងប្រកបអាជីវកម្មតូច-ធំ ជាពិសេស កន្លែងលក់ចំណីអាហារតាមផ្លូវ ។

លោក ណាផាត់ផុង ខូស៊ីតសុរិយៈម៉ានី នាយកការិយាល័យប៉ូលិសអន្តោប្រវេសន៍ខេត្តឈុនបុរី បានបញ្ជាឱ្យប៉ូលិសផ្នែកស៊ើបអង្កេតខេត្តឈុនបុរី ចុះត្រួតពិនិត្យអាផាតមិន គ្មានឈ្មោះមួយកន្លែង ដែលមានទីតាំងស្ថិតនៅឃុំណងព្រឺ ស្រុកបានឡាមុំ ខេត្តឈុនបុរី ក្រោយពីទទួលបានសេចក្តីរាយការណ៍ថា មានពលករបរទេសយ៉ាងច្រើនមកស្នាក់នៅក្នុងអាផាតមិន នេះ ។

បើតាមសេចក្តីរាយការណ៍ឱ្យដឹងថា មានពលករបរទេសលួចចូលមកប្រទេសថៃដោយខុសច្បាប់ ហើយពួកគេតែងតែអុកឡុករំខានដល់ពលរដ្ឋថៃរស់នៅក្នុងបរិវេណនេះ ។ ក្រោយការចុះត្រួតពិនិត្យអាផាតមិន សមត្ថកិច្ចឱ្យដឹងថា អាផាតមិន នេះមានកម្ពស់៣ជាន់ និងមានជនជាតិមីយ៉ាន់ម៉ាចំនួន៥៥នាក់ និងឥណ្ឌា២នាក់ ។

តាមរយៈការត្រួតពិនិត្យឯកសារ គឺជនបរទេសទាំងនេះមានឯកសារត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់ចំនួន៣២នាក់ រីឯជនជាតិមីយ៉ាន់ម៉ា២៥នាក់ គ្មានឯកសារជាប់ខ្លួនទេ ។ ហេតុនេះ សមត្ថកិច្ចក៏បានចាប់ខ្លួនជនជាតិមីយ៉ាន់ម៉ាទាំង២៥នាក់ និងចោទប្រកាន់ពីបទលួចលូចប្រទេសថៃដោយខុសច្បាប់ ព្រមទាំងចាប់ខ្លួនលោក វិជីត មីសេតធី អាយុ៤៨ឆ្នាំ ជាម្ចាស់អាផាតមិន ពីបទពុំបានជូនដំណឹងទៅការិយាល័យប៉ូលិសអន្តោប្រវេសន៍ អំពីការស្នាក់នៅរបស់ជនបរទេសក្នុងរយៈពេល២៤ម៉ោង ។

គួរបញ្ជាក់ថា បច្ចុប្បន្ន អាជ្ញាធរថៃបានរឹតបន្តឹង និងចាប់ខ្លួនពលករបរទេសធ្វើការខុសច្បាប់ ឬគ្មានឯកសារត្រឹមត្រូវគ្រប់ទីកន្លែង ជាពិសេស ចុះចាប់នៅតាមកន្លែងលក់ដូរតាមចិញ្ចើមផ្លូវ ដើម្បីចាត់វិធានការតាមផ្លូវច្បាប់ ។

អាជ្ញាធរបានសំណូមពរឱ្យពលរដ្ឋទាំងអស់រាយការណ៍មកសមត្ថកិច្ចជាបន្ទាន់ បើពួកគេឃើញពលករបរទេសធ្វើការខុសច្បាប់នៅកន្លែងណាមួយ ។ រីឯម្ចាស់អាជីវកម្មជនជាតិថៃ ដែលទទួលយកពលករបរទេសមកធ្វើការខុសច្បាប់ ក៏ត្រូវប្រឈមនឹងការដាក់ទោសដូចគ្នាដែរ ៕

បរទេស៖ កាលពីថ្ងៃទី១៦ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៤ នេះកីឡាកររបស់ពិភពលោក Messi បានសម្ពោធភេសជ្ជៈថ្មីរបស់ខ្លួនជាលើកដំបូងដែលជាភេសជ្ជៈផ្តល់ជាតិទឹកជំនាន់ក្រោយមានឈ្មោះថា Más+ ។ ភេសជ្ជៈនេះរួមបញ្ចូលគ្នានៃសារធាតុអេឡិចត្រូលីត វីតាមីន និងសារធាតុរ៉ែ ដែលមានតុល្យភាពជាមួយនឹងរសជាតិធម្មជាតិ គ្មានជាតិផ្អែម គ្មានជាតិគីមី និងគ្មានជាតិកាហ្វេអ៊ីនឡើយ។ Más+ គឺជាភេសជ្ជៈដែលបង្កើតឡើងដោយ Messi និង The Más+ Next Generation Beverage Co. រួមជាមួយនឹងអ្នកច្នៃប្រឌិតរសជាតិពី The Mark Anthony Group ។

Messi បានជ្រើសរើសឈ្មោះ Más+ ដោយសារឈ្មោះនេះមានភាពស៊ីសង្វាក់គ្នាជាមួយនឹងអាជីពរបស់លោក និងរបៀបរស់នៅរបស់លោក។ ភេសជ្ជៈ Más+ មានបួនរសជាតិគឺទីមួយ Más+ Orange d’Or រសជាតិក្រូចស្រស់ត្រូវបានបំផុសគំនិតដោយ Messi ឈ្នះពាន Ballon d’Or ៨ ដង និងទីពីរ Más+ Berry Copa Crush ត្រូវបានបំផុសគំនិតដោយពានរង្វាន់ Copa del Rey ចំនួនប្រាំពីររបស់ Messi ជាមួយក្រុម Barcelona និងការឈ្នះពានរង្វាន់ Copa America របស់លោកជាមួយប្រទេសអាហ្សង់ទីន។ Berry Copa Crush មានការលាយបញ្ចូលគ្នាដ៏ស្រស់ស្រាយនៃរសជាតិផ្លែប៊ឺរី និងផ្លែ cherry ដ៏ផ្អែមល្ហែម។

សម្រាប់ទីបីវិញនោះគឺ Más+ Limón Lime League ដែលមានរសជាតិផ្លែឈើស្រស់ និងរសជាតិក្រូចឆ្មារ។ វាត្រូវបានបំផុសគំនិតនៅពេលដែល Messi បានចំណាយពេលលេងនៅ UEFA Champions League ជាពេលដែលគាត់ឈ្នះបីដង។ រីឯទីបួនវិញគឺភេសជ្ជៈ Más+ Miami Punch ត្រូវបានបំផុសគំនិតដោយទីក្រុង Miami ដែលជាទីក្រុងរបស់កីឡាករនិងក្រុមគ្រួសាររបស់លោករស់នៅបច្ចុប្បន្ន។ Más+ Miami Punch មានរសជាតិផ្លែប៊ឺរី ជាមួយនឹងផ្លែម្នាស់ដ៏ស្រទន់។

ខ្សែប្រយុទ្ធវ័យ ៣៦ ឆ្នាំដែលជាស្ថាបនិកភេសជ្ជៈ Más+ បាននិយាយថា ភេសជ្ជៈនេះគឺមានជាតិទឹកច្រើនដែលជាតិទឹកគឺចាំបាច់បំផុតសម្រាប់សុខុមាលភាពទូទៅ។ ដូច្នេះមនុស្សគ្រប់គ្នាសមនឹងទទួលបានភេសជ្ជៈដែលមានគ្រឿងផ្សំល្អ គុណភាពខ្ពស់ និងរសជាតិដ៏ស្រស់ស្រាយទាំងនេះ។ គួរបញ្ជាក់ដែរថា បច្ចុប្បន្នភេសជ្ជៈថ្មីរបស់ Messi គឺមានលក់គ្រប់ទីកន្លែងនៃទីផ្សារសហរដ្ឋអាមេរិក ទោះជាយ៉ាងណាភេសជ្ជៈនេះគឺមិនទាន់មានលក់នៅក្នុងទីផ្សារអាស៊ីយើងទេ៕

ប្រទេសឥណ្ឌា ៖ ការត្រៀមខ្លួនរង់ចាំសេចក្តីស្លា.ប់ គឺជារឿងសំខាន់បំផុតសម្រាប់ពលរដ្ឋឥណ្ឌា ហើយសណ្ឋាគារមួយនេះសាងសង់ឡើងសម្រាប់ទទួលអ្នកត្រៀមខ្លួនស្លា.ប់តែប៉ុណ្ណោះ គឺមិនមែនសម្រាប់ឱ្យមនុស្សទូទៅស្នាក់នៅទេ ។ សណ្ឋាគារនេះមានទីតាំងនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីកំពង់ផែ «Manikarnika Ghat» ស្ថិតក្នុងទីក្រុង Varanasi ដែលមានការរៀបចំពិធីដឹងគុណព្រះ និងបូជាសាកស.ព នៅក្បែរនោះ ។

នៅពេលមានសមាជិកគ្រួសារឈឺធ្ងន់ដល់ដំណាក់កាលចុងក្រោយ បងប្អូនសាច់ញាតិនឹងដឹកអ្នកជំងឺធ្ងន់មកកាន់សណ្ឋាគារខាងលើ ដើម្បីឱ្យអ្នកដែលស្លាប់បានទៅកាន់សុគតិភព និងទៅកាន់ឋានដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ។ ពួកគេមានជំនឿថា អ្នកមករង់ចាំសេចក្តីស្លាប់នៅទីនេះ នឹងបានទៅឋានសួគ៌ឆាប់រហ័សជាងអ្នកដែលពុំបានមករង់ចាំសេចក្តីស្លាប់ ។

សណ្ឋាគារនេះឈ្មោះ «The Death Hotels of Varanasi» បានទទួលអ្នកមករង់ចាំសេចក្តីស្លាប់ ជាពិសេស អ្នកកាន់សាសនាហិណ្ឌូ ដែលមានចិត្តលះបង់ចំពោះព្រះ ។ ពួកគេយល់ឃើញថា សេចក្តីស្លាប់ គឺគ្រាន់តែជាការដើរមួយជំហានប៉ុណ្ណោះ និងពុំគួរឱ្យភ័យខ្លាចឡើយ បើទោះជាមនុស្សមួយចំនួនបានធ្វើដំណើរពីកន្លែងឆ្ងាយៗ ប៉ុន្តែពួកគេមានគោលដៅមួយ គឺត្រូវធ្វើដំណើរទៅដល់ទីក្រុង Varanasi មុនពេលផុតដង្ហើម ។

ពាក្យថា «សណ្ឋាគារ» អាចជាពាក្យដែលមនុស្សទូទៅនឹកឃើញដល់ការស្នាក់នៅបន្ទប់ប្រណីតៗ ឬមានសេវាកម្មចម្រុះ ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកកាន់សាសនាហិណ្ឌូវិញ បែរជាហៅទីនេះថា «Bhawan» មានន័យថា «ផ្ទះ» ហើយផ្ទះនេះឈ្មោះថា «Kashi Labh Mukti Bhawan» ។ សណ្ឋាគារមានទីតាំងស្ថិតនៅទីក្រុង Varanasi រដ្ឋ Uttra Pradesh ។

បើធ្វើដំណើរពីកំពង់ផែ Manikarnika Ghat ទៅសណ្ឋាគារដោយថ្មើរជើង គឺត្រូវចំណាយពេលប្រមាណ១៤នាទី ប៉ុន្តែបើជិះរថយន្តវិញ គឺចំណាយពេលត្រឹមតែ៧នាទីប៉ុណ្ណោះ ។ សណ្ឋាគារនេះផ្តល់កន្លែងស្នាក់នៅដល់ពលរដ្ឋឥណ្ឌាដែលមករង់ចាំសេចក្តីស្លាប់ត្រឹមតែ២០នាក់ក្នុង១ខែ ខណៈផ្លូវចូលសណ្ឋាគារវិញតូចចង្អៀត ហើយមានការធ្វើចរាចរទៅមកទាំងមនុស្ស និងសត្វគោ ។

នៅក្បែរសណ្ឋាគារនេះមានការរៀបចំពិធីរំលឹកគុណព្រះ ដែលមានពួកព្រាហ្មណ៍ ឬបុគ្គលមានចំណេះដឹងផ្នែកសាសនាជាអ្នកចាត់ចែងពិធីទាំងមូល ។ រីឯអ្នកចូលរួមក្នុងពិធីរំលឹកគុណព្រះ ពួកគេនឹងងូតទឹកជម្រះបាប, សូត្រធម៌ថ្វាយបង្គំព្រះ និងទូងស្គរផ្តល់សញ្ញាទៅព្រះ ជាដើម ។

Bhairav Nath Shukla ជាអ្នកគ្រប់គ្រងសណ្ឋាគារនេះអស់ជាង៤០ឆ្នាំ និយាយថា សណ្ឋាគារនេះមានកម្ពស់២ជាន់ ស្មើ១០បន្ទប់ ហើយការស្នាក់នៅសណ្ឋាគារគ្មានការចំណាយប្រាក់អ្វីទេសម្រាប់ពលរដ្ឋក្រីក្រ គឺពួកគេអាចស្នាក់នៅមិនលើស១៥ថ្ងៃ ។ សណ្ឋាគារត្រូវបានសាងសង់នៅឆ្នាំ១៩០៨ និងផ្តល់សេវាកម្មនៅឆ្នាំ១៩៥០ ដែលមានម្ចាស់ដើមឈ្មោះ Hari Ram Goenka និងក្រោយមក លក់ទៅឱ្យឈ្មោះ Jai Dayal Dalmia ។

អ្នកមកស្នាក់នៅក្នុងសណ្ឋាគារមួយចំនួនមានអាការៈធ្ងន់ធ្ងរជិតស្លាប់ ប៉ុន្តែពេលសាច់ញាតិនាំមកដល់ទីក្រុង Varanasi ហើយឃើញទន្លេគង្គា ពួកគេក៏ជាសះស្បើយ មានសុខភាពរឹងមាំ និងត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ។ គ្រួសារខ្លះទៀតដឹកអ្នកជំងឺចុះឡើងជាច្រើនលើក ហើយចុងក្រោយ ពួកគេក៏រង់ចាំឱ្យអ្នកជំងឺស្លាប់នៅផ្ទះ និងបូជា ទើបនាំឆ្អឹងមកបណ្តែតក្នុងទន្លេគង្គា ។

អ្នកគ្រប់គ្រងសណ្ឋាគារបន្តថា វាជាជំនឿពាក់ព័ន្ធនឹងការធ្វើដំណើរទៅកាន់លោកខាងមុខបន្ទាប់ពីសេចក្តីស្លាប់ ហើយសាកសពទាំងអស់នឹងដឹកចេញពីសណ្ឋាគារទៅកន្លែងរៀបចំពិធីបូជារួមគ្នា យ៉ាងហោចណាស់ ចំនួន១៥.០០០សព ៕