នៅប្រទេសជប៉ុនអ្នកមានៗគឺកម្រអួ.តសម្ភារៈនិយមណាស់ មានន័យថាពួកគេច្រើនរស់នៅក្នុងជីវិតសាមញ្ញ មិនជិះឡានទំនើប មិនប្រើប្រាស់របស់របរថ្លៃៗនោះទេ ខណៈអ្នកមាន ឬសេដ្ឋីនៅបណ្តាប្រទេសផ្សេងៗទៀតតែងតែចូលចិត្តរស់នៅក្នុងជីវិតហៃសូ ជិះឡានទំនើប ប្រើប្រាស់វត្ថុមានតម្លៃរាប់លានដុល្លារ។ ចុះហេតុអ្វីបានជាអ្នកមានៗនៅប្រទេសជប៉ុនវិញមិនប្រើជីវិតហៃសូដូចគេទៅ ខណៈប្រទេសនេះក៏ជាប្រទេសសេដ្ឋកិច្ចធំជាងគេទី ៤ របស់ពិភពលោកដែរ។

សម្រាប់ចម្លើយនោះគឺជនជាតិជប៉ុនមានគំនិតប្លែក និងទស្សនៈខុសគេ ពួកគេគិតថាការបង្អួតសម្ភារៈនិយមនឹងធ្វើឱ្យបាត់បង់ការអាណិតអាសូរពីមិត្តរួមការងារ ឬមនុស្សជុំវិញខ្លួន ថែមទាំងប៉ះពាល់ដល់អាជីពការងាររបស់ពួកគេផងដែរ។ ការបង្ហាញពីជីវិតរស់នៅហៃសូហួសហេតុ តែងតែធ្វើឱ្យអ្នកដទៃមានការសង្ស័យ ក៏ដូចជានាំមកនូវបញ្ហាសន្តិសុខជាច្រើន។ ហេតុនេះហើយនៅតាមដងផ្លូវរបស់ប្រទេសជប៉ុន គឺយើងតែងតែឃើញរថយន្តធុនតូច និងរថយន្តក្រុងប៉ុណ្ណោះ ដែលបង្ហាញថានៅក្នុងសង្គមជប៉ុន មនុស្សភាគច្រើនតែងតែជ្រើសរើសរស់នៅដោយសមរម្យ និងស្ងប់ស្ងាត់។

លើសពីនេះការប្រើប្រាស់សម្ភារៈនិយមដូចជាឡានទំនើប ក៏មិនត្រូវបានចាត់ទុកថាជានិមិត្តសញ្ញានៃឋានៈ ឬទ្រព្យសម្បត្តិឡើយ សូម្បីតែអ្នកមិនមានឡានក៏មិនអាចមើលស្រាលបានដែរ ព្រោះប្រទេសនេះប្រកាន់ភ្ជាប់នៅវប្បធម៌ខ្លាំងណាស់ មិនមានប្រជាជនណាមើលងាយគ្នានោះទេ។ យើងដឹងហើយថាប្រទេសជប៉ុនគឺជាប្រទេសមួយដែលមានវប្បធម៌ល្អសូម្បីដើរ ដេក ឈរ អង្គុយក៏មានរបៀបរៀបរយ និងត្រឹមត្រូវដែរ។ ដូច្នេះវប្បធម៌ជប៉ុនមិនត្រឹមតែជួយរក្សាស្ថិរភាពក្នុងសង្គមប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងនាំមកនូវសុខដុមរមនា និងការគោរពគ្នាទៅវិញទៅមក។

ហេតុផលសំខាន់មួយទៀតដែលប្រជាជនជប៉ុនជាច្រើនមិនមានរថយន្តទំនើប គឺដោយសារតែហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធដឹកជញ្ជូនសាធារណៈទំនើបហើយ។ នៅក្នុងទីក្រុងធំៗដូចជាតូក្យូ ឬអូសាកា ប្រព័ន្ធរថភ្លើងក្រោមដី និងឡានក្រុងត្រូវបានរចនាឡើងយ៉ាងងាយស្រួល ដែលជួយមនុស្សផ្លាស់ទីបានយ៉ាងងាយស្រួលដោយមិនចាំបាច់ត្រូវការឡានផ្ទាល់ខ្លួននោះទេ។ លើសពីនេះការធ្វើជាម្ចាស់រថយន្តនៅក្នុងប្រទេសជប៉ុនគឺថ្លៃខ្លាំងណាស់ ដោយសារវារួមបញ្ចូលទាំងថ្លៃចំណត ការថែទាំ និងពន្ធផងដែរ ដែលពិបាកក្នុងការប្រើប្រាស់រថយនផ្ទាល់ខ្លួន។

សម្រាប់មនុស្សជាច្រើន ជាពិសេសបុគ្គលិកការិយាល័យ ឬគ្រូបង្រៀន ការប្រើប្រាស់មធ្យោបាយធ្វើដំណើរសាធារណៈមិនត្រឹមតែជួយសន្សំប្រាក់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជួយពួកគេកាត់បន្ថយសម្ពាធក្នុងការស្វែងរកកន្លែងចតរថយន្តនៅកន្លែងដែលមានមនុស្សច្រើនផងដែរ។ នេះធ្វើឱ្យការទិញរថយន្តផ្ទាល់ខ្លួនជាជម្រើសដែលមិនចាំបាច់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រជាជនជប៉ុនក៏មានឡានទំនើបដែរ ដោយសារពួកគេត្រូវការឡានសម្រាប់ការធ្វើដំណើរ ឬចង់មានសេរីភាពក្នុងការធ្វើដំណើរគ្រប់ពេល៕

ប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ី ៖ ប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ីបានផ្តល់ឱកាសសម្រាប់ក្រុមហ៊ុនប្រកបអាជីវកម្មម្ហូបអាហារ ដោយសារមានកត្តាគាំទ្រជាច្រើន ដូចជា ៖ ចំនួនពលរដ្ឋច្រើន, កំណើនអ្នកមានជីវភាពធូរធា និងចំណង់ចំណូលចិត្តចម្អិនអាហាររបស់ពលរដ្ឋឥណ្ឌូណេស៊ី ។ ហេតុនេះ ក្រុមហ៊ុនបរទេសអាចបើកអាជីវកម្មពាក់ព័ន្ធនឹងម្ហូបអាហារនៅឥណ្ឌូណេស៊ី ដូចខាងក្រោមនេះ ។

១-សេវាកម្មដឹកជញ្ជូនអាហារ ៖ ក្រុមហ៊ុនបរទេសអាចបើកសេវាកម្មដឹកជញ្ជូនអាហារ ដោយសហការជាមួយភោជនីយដ្ឋានក្នុងស្រុក ពីព្រោះសេវាកម្មនេះទទួលបានប្រាក់ចំណូលច្រើន ក្រោយពីពលរដ្ឋឥណ្ឌូណេស៊ីចូលចិត្តការដឹកជញ្ជូនអាហារមកដល់ទីកន្លែងកាន់តែច្រើន ។

២-កសិដ្ឋានបន្លែគ្មានគីមី ៖ បច្ចុប្បន្ន ពលរដ្ឋឥណ្ឌូណេស៊ីមានតម្រូវការបរិភោគអាហារល្អសម្រាប់សុខភាព ហើយនេះជាឱកាសសម្រាប់ក្រុមហ៊ុនបរទេសធ្វើកសិដ្ឋានដាំបន្លែ ឬផ្លែឈើពុំប្រើប្រាស់សារធាតុគីមី សម្រាប់លក់នៅប្រទេសនេះ ។

៣-អាហារប្រពៃណី ៖ ក្រុមហ៊ុនបរទេសអាចលក់ម្ហូបអាហារប្រពៃណី ពីព្រោះឥណ្ឌូណេស៊ីមានអាហារប្រពៃណីជាច្រើនមុខ ដូចជា ៖ បាយឆា, សាច់ដោតចង្កាក់ និងសម្លសាច់ ដើម្បីទាក់ទាញអតិថិជនក្នុងស្រុក និងភ្ញៀវទេសចរបរទេស ។

៤-អាហារសុខភាព ៖ ការបើកភោជនីយដ្ឋានលក់អាហារជំនួយដល់សុខភាព គឺជាឱកាសសម្រាប់ក្រុមហ៊ុនបរទេសដែលចង់បានអតិថិជនចាប់អារម្មណ៍នឹងការថែទាំសុខភាព ។

៥-Franchise ៖ Franchise អាហារលំដាប់ពិភពលោក ត្រូវបានចាត់ទុកថា គឺជាអាជីវកម្មដ៏ទាក់ទាញមួយនៅឥណ្ឌូណេស៊ី ដោយសារពលរដ្ឋឥណ្ឌូណេស៊ីមានប្រាក់ចំណូលកើនឡើង ។

៦-អាហារវេចខ្ចប់ និងភេសជ្ជៈ ៖ ការវិនិយោគលើអាហារវេចខ្ចប់ និងភេសជ្ជៈ ដែលមានរសជាតិតាមចំណង់ចំណូលចិត្តរបស់ពលរដ្ឋឥណ្ឌូណេស៊ី គឺចាត់ទុកថា ជាអាជីវកម្មគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ ។

៧-លក់អាហារតាមអនឡាញ ៖ ការលក់អាហារតាមអនឡាញ និងបញ្ជូនឱ្យអតិថិជនដល់ដៃ គឺជាឱកាសសម្រាប់ក្រុមហ៊ុនបរទេសដើម្បីបំពេញតម្រូវការកើនឡើងខ្លាំង ពីព្រោះពលរដ្ឋឥណ្ឌូណេស៊ីត្រូវការភាពងាយស្រួល និងការបញ្ជូនអាហារទាន់ពេលវេលា ។

សរុបមក ក្រុមហ៊ុនបរទេសអាចប្រកបអាជីវកម្មពាក់ព័ន្ធនឹងម្ហូបអាហារដូចខាងលើនេះនៅប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ី និងគួរតែសិក្សាពីទីផ្សារបន្ថែមទៀត ដើម្បីឱ្យអាជីវកម្មរីកចម្រើន និងមិនងាយដួលរលំ ៕

មនុស្សគ្រប់គ្នាបានទន្ទឹងរង់ចាំថ្ងៃឆ្លងឆ្នាំមកដល់ដើម្បីជួបជុំក្រុមគ្រួសារ បរិភោគអាហារជុំគ្នាយ៉ាងសប្បាយរីករាយ ឬដើរកម្សាន្តទៅកាន់ទីជិតឆ្ងាយ ហើយវាក៏ជាថ្ងៃចាប់ផ្តើមជីវិតថ្មីសម្រាប់មនុស្សមួយចំនួនផងដែរ ក្រោយពីបានបំពេញការងារនឿយហត់ពេញមួយឆ្នាំ ។ ក្រៅពីការជួបជុំគ្នានៅផ្ទះ តើយើងគួរតែធ្វើខ្លួនបែបណាខ្លះនៅថ្ងៃឆ្លងឆ្នាំ?

ខាងក្រោមនេះ គឺជាទម្លាប់ល្អៗមួយចំនួនដែលគួរអនុវត្ត ៖

១-ពិនិត្យរឿងរ៉ាវកើតឡើងក្នុងឆ្នាំចាស់ និងកំណត់គោលដៅឆ្នាំថ្មី ៖ ចូរសរសេររឿងរ៉ាវផ្សេងៗដែលបានកើតឡើងក្នុងឆ្នាំចាស់ និងកំណត់គោលដៅឆ្នាំថ្មីថា តើមានគម្រោងធ្វើអ្វីខ្លះ ដូចជា ៖ សន្សំប្រាក់ទិញលំនៅឋាន, រថយន្ត និងទិញសម្ភារៈធំៗសម្រាប់ជារង្វាន់ឱ្យខ្លួនឯងធ្វើការនឿយហត់ពេញមួយឆ្នាំ ។ ចូរកំណត់គោលដៅឆ្នាំថ្មី និងកុំខ្លាចខុស គ្រាន់តែទៅឱ្យដល់គោលដៅនោះ គឺចាត់ទុកថា យើងទទួលបានជោគជ័យ ។

២-ធ្វើបុណ្យ និងធ្វើអ្វីមានប្រយោជន៍ដល់សង្គម ៖ ចូររកពេលធ្វើបុណ្យ រាប់បាត្រព្រះសង្ឃ និងស្តាប់ធម៌ ហើយយើងអាចសូត្រធម៌នៅថ្ងៃឆ្លងឆ្នាំ និងអង្គុយសមាធិ ។ ក្រៅពីនេះ ចូរធ្វើអ្វីមានប្រយោជន៍ដល់សង្គម ដូចជា ៖ បរិច្ចាគសម្ភារៈផ្សេងៗឱ្យអ្នកខ្សត់ខ្សោយ និងបោសសម្អាតទីធ្លាវត្ត ។

៣-ក្រាបសុំពរពីចាស់ទុំ ៖ ក្រៅពីការថ្វាយបង្គំព្រះសង្ឃក្នុងវត្តហើយ កុំភ្លេចក្រាបសំពះជីដូន-ជីតា ឪពុក-ម្តាយ និងសាច់ញាច់ចាស់ទុំក្នុងផ្ទះដើម្បីសុំពរឆ្នាំថ្មី ដែលយើងចាត់ទុកថា ជាអ្នកមានគុណរបស់ខ្លួន ។

៤-ក្រោកពីព្រឹកព្រលឹមនៅថ្ងៃដើមឆ្នាំ ៖ ចូរក្រោកពីព្រឹកព្រលឹមនៅថ្ងៃដើមឆ្នាំដើម្បីចាប់ផ្តើមជីវិតថ្មីប្រកបដោយភាពស្រស់បំព្រង និងទទួលយកអ្វីថ្មីៗចូលក្នុងជីវិត ។ រីឯអ្នកកំណត់គោលដៅក្លាយជាមនុស្សថ្មី ក៏អាចចាប់ផ្តើមដោយការក្រោកពីព្រលឹមផងដែរដើម្បីផ្លាស់ប្តូរខ្លួនឯង ។

៥-ផ្លាស់ប្តូរការគិត ៖ ចូរគិតបែបវិជ្ជមាន មើលពិភពលោកក្នុងផ្លូវល្អ និងផ្លាស់ប្តូរអាកប្បកិរិយារបស់ខ្លួនឱ្យល្អប្រសើរឡើង ។ យើងអាចព្យាយាមញញឹមឱ្យបានច្រើន សើចញឹកញាប់ និងជាមនុស្សមានសេចក្តីសុខរាល់ថ្ងៃ ហើយបោះចោលបញ្ហាណាមិនសំខាន់ ឈប់គិតពីវានាំតែតានតឹងផ្លូវចិត្ត ឬដាក់សម្ពាធខ្លួនឯង ។

គួរបញ្ជាក់ថា នៅថ្ងៃទី១ ខែមករា យើងគួរចៀសវាងការងារបោកគក់ និងបោសជូតផ្ទះ ពីព្រោះចាស់បុរាណជឿថា គឺជាការបណ្តេញលាភសំណាងចេញពីផ្ទះ ប៉ុន្តែគួរធ្វើអ្វីៗឱ្យរួចរាល់នៅថ្ងៃចុងឆ្នាំ ។ ក្រៅពីនេះ ពុំគួរកាត់សក់, កក់សក់, ពុំដើរលេងរហូតបាត់បង់ស្មារតី, ប្រយ័ត្នពាក្យសម្តី, កុំសម្លាប់សត្វ និងប្រយ័ត្នពេលដើរកុំឱ្យជំពប់ជើងដួល ពីព្រោះវាបង្ហាញពីឧបសគ្គក្នុងឆ្នាំថ្មី ៕