ផ្លូវរថភ្លើងល្បឿនលឿនដំបូងគេបង្អស់នៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍មានប្រវែងប្រហែល ១៤០ គីឡូម៉ែត្រ ដែលកាត់បន្ថយពេលវេលាធ្វើដំណើរពីជិត ៣ ម៉ោងទៅ ៤៥ នាទី។ ការសាងសង់ផ្លូវរថភ្លើងល្បឿនលឿនមានអត្ថប្រយោជន៍ជាច្រើនដូចជា៖ កាត់បន្ថយការកកស្ទះចរាចរណ៍ រួមទាំងជួយសម្រួលដល់ការដឹកជញ្ជូននអ្នកដំណើរ និងទំនិញនៅក្នុងប្រទេសជាដើម។ ដូច្នេះហើយតើអ្នកដឹងទេថា នៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍យើងនេះប្រទេសណាដែលមានផ្លូវរថភ្លើងល្បឿនលឿនដំបូងគេបង្អស់?

នៅក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍មានប្រទេសសរុបចំនួន ១១ ក្នុងនោះប្រទេសដែលបានសាងសង់ផ្លូវរថភ្លើងល្បឿនលឿនដំបូងគេបង្អស់គឺ «ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី» ដែលដំណើរការផ្លូវដែកល្បឿនលឿនមុនគេ ដោយមានខ្សែតែមួយតភ្ជាប់ពីទីក្រុងចាកាតា និងបានឌុង។ ខ្សែនេះបានចាប់ផ្តើមដំណើរការដំបូងនៅខែតុលា ឆ្នាំ ២០២៣ ជាមួយសមត្ថភាពផ្ទុកកៅអី ៦០០ ដោយមានប្រវែង ១៣៨ គីឡូម៉ែត្រត្រូវបានដាក់ឈ្មោះជាផ្លូវការថា Whoosh។

Whoosh គឺជាអក្សរកាត់នៃពាក្យស្លោក “Waktu Hemat, Operasi Optimal, Sistem Handal” ដែលមានន័យថា “រថភ្លើងល្បឿនលឿនដែលសន្សំសំចៃពេលវេលា ប្រតិបត្តិការល្អបំផុត និងជាប្រព័ន្ធដែលអាចទុកចិត្តបាន”។ គម្រោងនេះត្រូវបានគេដឹងថាចំណាយដល់ ៧.៣ ពាន់លានដុល្លារអាមេរិកក្នុងការសាងសង់ ជាមួយនឹងល្បឿនអតិបរមា ៣៥០ គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង ដំណើរការដោយថាមពលអគ្គិសនី ដោយមិនមានការបំភាយកាបូនផ្ទាល់នោះទេ។

រថភ្លើងល្បឿនលឿន Whoosh អាចធ្វើដំណើរពីរដ្ឋធានី Jakarta ទៅកាន់រដ្ឋធានី Bandung ក្នុងខេត្ត West Java ត្រឹមរយៈពេល ៤៥ នាទីប៉ុណ្ណោះ ដែលការធ្វើដំណើរនេះមានប្រវែងប្រហែល ១៤០ គីឡូម៉ែត្រ ខណៈពីមុនត្រូវចំណាយពេលប្រហែល ៣ ម៉ោងទើបទៅដល់។ ក្រៅពីប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី ប្រទេសថៃក៏កំពុងស្ថិតក្នុងដំណើរការសាងសង់ផ្លូវរថភ្លើងល្បឿនលឿនដែលតភ្ជាប់ពីទីក្រុងបាងកក ជាមួយខេត្តនគររាជសីមាផងដែរ។

កាលពីខែកុម្ភៈ ឆ្នាំមុន រដ្ឋាភិបាលបានអនុម័តគម្រោងដំណាក់កាលទីពីរ ពីខេត្តនគររាជសីមា ទៅខេត្តណងខៃ ជាប់ព្រំដែនប្រទេសឡាវ ដែលរំពឹងថានឹងបញ្ចប់នៅឆ្នាំ ២០៣០។ នៅពេលដែលបានបញ្ចប់ គម្រោងនេះនឹងតភ្ជាប់ទៅផ្លូវរថភ្លើងល្បឿនលឿនឡាវ-ចិន ដែលអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើដំណើរលឿនពីទីក្រុងបាងកក ទៅកាន់ទីក្រុងគុនមីង ប្រទេសចិន និងបន្ទាប់មកឆ្លងកាត់ប្រទេសឡាវ៕

ជប៉ុនគឺជាប្រទេសមួយដែលមានវិន័យ និងក្រមសីលធម៌ខ្ពស់បំផុត ទាំងការរស់នៅ ការរក្សាអនាម័យ ការគោរពពេលវេលា និងការមានអាកប្បកិរិយាល្អ រួមទាំងការខិតខំធ្វើការជាដើម ដែលច្បាប់ទម្លាប់ទាំងនេះ ភាគច្រើនកើតចេញពីប្រព័ន្ធអប់រំទាំងអស់។ យោងតាមគេហទំព័របរទេស Bright Side និង The Independent បានឱ្យដឹងថា ប្រទេសជប៉ុនគឺជាប្រទេសតែមួយគត់ក្នុងពិភពលោកដែលមានច្បាប់ចម្លែកទាំងនេះនៅក្នុងសាលារៀន។

១.ឯកសណ្ឋាន៖ នៅគ្រប់សាលារៀនទាំងអស់ក្នុងប្រទេសជប៉ុន សិស្សត្រូវតែស្លៀកពាក់ឯកសណ្ឋានតាមសាលារៀនរៀងៗខ្លួន ដោយឯកសណ្ឋានគឺជារឿងចាំបាច់បំផុតសម្រាប់សិស្ស។ កាលណាសិស្សមិនស្លៀកពាក់ឯកសណ្ឋាន នឹងត្រូវពិន័យ ឬហាមឃាត់មិនឱ្យចូលសាលាដាច់ខាត។
សិស្សប្រុសតម្រូវឱ្យពាក់អាវធំពណ៌ខ្មៅ រីឯសិស្សស្រីត្រូវស្លៀកសំពត់ខ្លី ឬត្រឹមជង្គង់ និងពាក់អាវដែលមានរចនាបទនាវិក។ ដូច្នេះសិក្សានុសិស្សទាំងអស់ត្រូវតែពាក់ឯកសណ្ឋានជារៀងរាល់ថ្ងៃចាប់ពីអនុវិទ្យាល័យ រហូតដល់វិទ្យាល័យ។

២.សិស្សស្រីត្រូវតែស្លៀកខោក្នុងពណ៌ស៖ នៅប្រទេសជប៉ុន គ្រប់សាលាទាំងអស់ គឺតម្រូវឱ្យសិស្សនារីៗស្លៀកខោក្នុងពណ៌ស ដោយសារតែខោក្នុងពណ៌សបង្ហាញពីអនាម័យល្អចំពោះស្ត្រី ដូច្នេះគ្រូស្រីៗមានកាតព្វកិច្ច និងត្រួតពិនិត្យលើរឿងនេះជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ទោះជាយ៉ាងណាប្រសិនបើមានសិស្សបំពានច្បាប់ នោះពួកគេនឹងត្រូវដាក់ទោសភ្លាមៗ។

៣.មិនមានគ្រូជំនួស៖ នៅពេលដែលគ្រូប្រចាំមុខវិជ្ជានីមួយៗអវត្តមាន គ្រប់សាលាទាំងអស់គឺមិនតម្រូវឱ្យមានគ្រូជំនួសឡើយ។ ក្នុងករណីនេះសិក្សានុសិស្សត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យធ្វើកិច្ចការសាលាជំនួសវិញ។

៤.គ្រឿងតុបតែងមួយចំនួនត្រូវបានហាមឃាត់៖ នៅសាលារៀនប្រទេសជប៉ុនគឺហាមសិស្សមិនឱ្យ Mekeup ពាក់គ្រឿងអលង្ការ ប្រើប្រាស់របស់ថ្លៃៗ ហាមមិនឱ្យលាបក្រចកដៃ និងសូម្បីតែម៉ាសក៏មិនឱ្យពាក់ពណ៌ផ្សេង ក្រៅពីពណ៌សនោះទេ។

៥.មិនអនុញ្ញាតឱ្យយកអាហារមកពីផ្ទះ៖ សាលារៀនជប៉ុនមិនអនុញ្ញាតឱ្យសិស្សទៅញ៊ាំអាហារនៅខាងក្រៅ ឬយកអាហារមកពីផ្ទះឡើយ ព្រោះសាលាទាំងអស់នឹងផ្ដល់អាហារសុខភាពទៅឱ្យសិស្សគ្រប់គ្នាៗ។ គោលបំណងក្នុងការហាមមិនឱ្យយកអាហារផ្ទាល់ខ្លួនមកសាលា គឺដោយសារពួកគេចង់ឱ្យសិស្សទាំងអស់ទទួលបានអាហារដូចគ្នា ឬស្មើៗគ្នា បើទោះបីជាសិស្សនោះមកពីគ្រួសារក្រីក្រក៏ដោយ។ លើសពីនេះសិស្សក៏ត្រូវទទួលទានអាហារនៅក្នុងសាលាឱ្យអស់ផងដែរ បើមិនដូច្នោះទេសិស្សនឹងត្រូវពិន័យ។

៦.អំណោយដែលសាលាផ្តល់ឱ្យមិនអាចដូរបានទេ៖ អំណោយដូចជាមួកសុវត្ថិភាព កាតាប កាបូបប៊ិក ឬសម្ភារៈសិក្សាផ្សេងៗទៀត គឺសិស្សមិនត្រូវដោះដូរជាមួយមិត្តរួមថ្នាក់ឡើយ ព្រោះនេះគឺជាការខុសច្បាប់ធ្ងន់ធ្ងរបំផុត។

៧.សិស្សគឺជាអ្នកសម្អាតសាលារៀនដោយខ្លួនឯង៖ សាលាទាំងអស់របស់ជប៉ុន មិនជួលអ្នកជូតសម្អាតឡើយ ដោយ ទំនួលខុសត្រូវនេះសិស្សជប៉ុនត្រូវតែធ្វើវាដោយខ្លួនឯង រាប់ចាប់តាំងពីទីធ្លាសាលា ផ្លូវដើរចូលទៅថ្នាក់រៀន និងបន្ទប់ទឹកជាដើម។

៨.ការមានទំនាក់ទំនងស្នេហាត្រូវបានហាម៖ ទំនាក់ទំនងស្នេហាត្រូវបានហាមខាត់ជាដាច់ខាតនៅក្នុងសាលាជប៉ុន។ ការ អនុវត្តនេះមិនត្រឹមតែអនុវត្តនៅសាលាប៉ុណ្ណោះទេ តែក៏មានការចូលរួមសហការពីអាណាព្យាបាលនៅផ្ទះទៀតផង។ បើយោងទៅតាមការលើកឡើងរបស់គ្រូបង្រៀនបាននិយាយថា សិស្សនៅមានភាពក្មេងខ្លាំងណាស់ក្នុងការមានស្នេហា ហើយច្បាប់នេះគឺជួយឱ្យសិស្សផ្ដោតលើការរៀនបានពេញលេញផងដែរ៕

ប្រាសាទ Sri Ranganathaswamy ក្នុងរដ្ឋ Tamil Nadu គឺជាប្រាសាទដ៏ធំបំផុតនៅក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា ហើយក៏ជាប្រាសាទដែលទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរជុំវិញពិភពលោកមកទស្សនាច្រើនជាងគេផងដែរ។ យោងតាមការចុះផ្សាយរបស់សារព័ត៌មានបរទេស Times of India ភាពអស្ចារ្យ និងភាពលេចធ្លោររបស់ប្រាសាទនេះ គឺដោយសាររចនាប័ទ្មស្ថាបត្យកម្មស្មុគស្មាញ និងប្លែកពីគេ ដែលមានប៉មតុបតែងលម្អយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ គួរជាទីចាប់អារម្មណ៍ និងមានសសរថ្មចំនួន ៩៥៣ ដែលធ្វើឱ្យវាខុសពីប្រាសាទដទៃទៀតនៅក្នុងប្រទេសឥណ្ឌា។

ប្រាសាទ Sri Ranganathaswamy ត្រូវបានសាងសង់ឡើងក្នុងអំឡុងសម័យ Chola ក្នុងសតវត្សទី ១ នៃគ.ស ដោយប្រាសាទនេះ ត្រូវបានពង្រីក និងជួសជុលឡើងវិញក្រោមរាជវង្ស Chola, Pandya, Hoysala និង Vijayanagara ។ នៅក្នុងបរិវេណប្រាសាទមានតំបន់ជាច្រើនដូចជាសាលសម្រាប់គោរពបូជាព្រះ កុដ្ឋព្រះសង្ឃ និងផ្ទះប្រជាជនជាដើម។ សាលប្រាសាទមានសសរថ្មជិត ១០០០ ឆ្លាក់យ៉ាងប្រណីតដោយមានទេពអប្សររាំ រូបទេវកថា និងក្បាច់លម្អជាច្រើនទៀត។

សសរត្រូវបានសាងសង់ឡើងពីថ្មក្រានីតក្នុងកំឡុងសម័យវិចាយ៉ាណាការ៉ាឆ្នាំ ១៣៣៦-១៥៦៥។ សាលនេះក៏ត្រូវបានរចនាតាមរចនាបថល្ខោន ដែលមានច្រកផ្លូវធំទូលាយ ជាកន្លែងសម្រាប់ពិធីសាសនា និងព្រឹត្តិការណ៍សហគមន៍នានា។ អគារស្ថាបត្យកម្មសាសនានេះក៏មានប្រាសាទជាង ៥០ ផ្សេងទៀតផងដែរ រួមទាំងមានបឹងពិសិដ្ឋចំនួន ៩ ទៀតផង ដែលត្រូវបានហ៊ុព័ទ្ធដោយទន្លេ Kaveri។

នៅខាងក្រៅប្រាសាទ មានភាពលេចធ្លោជាមួយនឹងប៉មគោបុរៈចម្រុះពណ៌ ដែលបង្ហាញពីចម្លាក់ដ៏ឧឡារិក និងភាពសម្បូរបែប។ ប្រាសាទ Sri Ranganathaswamy មិនដូចប្រាសាទបុរាណដទៃទៀតដែលមានទីសក្ការៈសំខាន់តែមួយនោះទេ ដោយប្រាសាទនេះមានទីសក្ការៈសំខាន់ៗជាច្រើន។ ដូច្នេះទីធ្លាប្រាសាទត្រូវបានសាងសង់ឡើងជាទីក្រុងតូចមួយសម្រាប់ខ្លួនឯង ដែលបម្រើទាំងកន្លែងសក្ការៈ និងជាកន្លែងសម្រាប់មនុស្សរស់នៅ៕

យោងតាមប្រភពព័ត៌មាន bastillepost ដែលបានចុះផ្សាយកាលពីចុងខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៥ បានឱ្យដឹងថា មន្ទីរពិសោធន៍ស្រាវជ្រាវផ្នែកវេជ្ជសាស្រ្ត Liangzhu នៅទីក្រុង Hangzhou ខេត្ត Zhejiang ភាគខាងកើតប្រទេសចិន កំពុងប្រើប្រាស់បញ្ញាសិប្បនិម្មិត (AI) ដើម្បីពន្លឿនការអភិវឌ្ឍន៍ថ្នាំថ្មី ក្នុងការព្យាបាលជម្ងឺប្រូហ្សេរីយ៉ា ដែលជាជម្ងឺហ្សែនដ៏កម្រមួយច្រើនកើតឡើងចំពោះកុមារទូទាំងពិភពលោក។

ជំងឺនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថា ជាជំងឺចាស់ជរា ធ្វើឱ្យកុមារមិនលូតលាស់ផ្នែកកម្ពស់ និងទម្ងន់ចុះខ្សោយ, បាត់បង់ខ្លាញ់ក្នុងខ្លួន, ជ្រុះសក់, ឃើញសរសៃក្បាលច្បាស់, ស្បែកជ្រីវជ្រួញ, ក្បាលធំ, ភ្នែកលៀន, មាត់ស្តើង, មុខចាស់, ដៃជើងស្វិត និងឆាប់អស់កម្លាំងជាដើម និយាយឱ្យសាមញ្ញទៅ ក្មេងអាយុ ១០ ឆ្នាំអាចមើលទៅដូចមនុស្សចាស់អាយុ ១០០ ឆ្នាំអ៉ីចឹង។

បច្ចុប្បន្នជំងឺប្រូហ្សេរីយ៉ា គឺមានការព្យាបាលតិចតួចណាស់សម្រាប់កុមារ ដោយសារដំណើរការអភិវឌ្ឍឱសថបុរាណ ចាប់ពីការកំណត់គោលដៅ និងការពិនិត្យថ្នាំ រហូតដល់ការសាកល្បងព្យាបាល និងការអនុម័តបទប្បញ្ញត្តិ គឺចំណាយប្រាក់ច្រើន ថែមទាំងចំណាយពេលវេលាច្រើនទៀតផង។

ដូច្នេះហើយមន្ទីរពិសោធន៍ស្រាវជ្រាវផ្នែកវេជ្ជសាស្រ្ត Liangzhu ដែលមានទីតាំងនៅក្នុងបរិវេណសាកលវិទ្យាល័យ Zhejiang ប្រទេសចិន ក៏បានប្រើក្បួនដោះស្រាយ AI ដើម្បីបង្កើតឱសថថ្មីសម្រាប់ព្យាបាលរោគសញ្ញាហ្សែនដ៏កម្រនៃភាពចាស់មុនអាយុរបស់កុមារ។ ខណៈបច្ចុប្បន្នអ្នកស្រាវជ្រាវបានទទួលលទ្ធផលលេចធ្លោមួយហើយ ក្នុងការធ្វើតេស្តមន្ទីរពិសោធន៍ មុនពេលសាកល្បងព្យាបាលជំងឺនេះនាពេលខាងមុខ។

អ្នកស្រី Shen Ning អ្នកស្រាវជ្រាវនៅមន្ទីរពិសោធន៍បាននិយាយថា “គម្រោងរបស់យើងបានដំណើរការអស់រយៈពេលប្រហែល ៣ ឆ្នាំ ជាមួយនឹង ៩០% នៃពេលវេលាដែលបានចំណាយយ៉ាងពិតប្រាកដលើការពិសោធន៍មុនគ្លីនិក។ ការអនុវត្តគំរូ AI ដ៏ធំឥឡូវនេះកំពុងជួយផ្លាស់ប្តូរដំណើរការ ធ្វើឱ្យរលូនជាងមុន កាត់បន្ថយការចំណាយ និងកាត់បន្ថយពេលវេលាជាដើម។

អ្នកស្រី Shen Ning បន្ថែមទៀតថា “ជាមួយនឹងការពិនិត្យទ្រង់ទ្រាយធំបែបប្រពៃណី ការអភិវឌ្ឍន៍ថ្នាំម៉ូលេគុលតូចជាធម្មតាត្រូវចំណាយពេលពី ១៥ ទៅ ២០ ឆ្នាំ ជាមួយនឹងអត្រាបរាជ័យខ្ពស់ណាស់ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះដោយមានជំនួយពី AI algorithms វដ្តនៃការអភិវឌ្ឍន៍ថ្នាំអាចមានរយៈពេលខ្លីត្រឹមតែ ៣ ទៅ ៥ ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ”។

នៅឆ្នាំ ២០២១ មន្ទីរពិសោធន៍វេជ្ជសាស្ត្រប្រព័ន្ធ និងការវិនិច្ឆ័យច្បាស់លាស់បានបង្កើតក្រុមពហុជំនាញ ដោយប្រមូលផ្តុំអ្នកជំនាញផ្នែកវេជ្ជសាស្ត្រ ជីវវិទ្យា គណិតវិទ្យា វិទ្យាសាស្ត្រកុំព្យូទ័រ និងស្ថិតិ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ក្រុមការងារបានបង្កើតក្បួនដោះស្រាយ AI សិក្សាស៊ីជម្រៅជាច្រើន ដែលផ្តោតលើការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យត្រឹមត្រូវ និងការព្យាបាលនៃជំងឺកម្រ និងហ្សែន។ អ្នកស្រាវជ្រាវសង្ឃឹមថាជាមួយនឹងឧបករណ៍ AI ពួកគេអាចផ្តល់នូវផែនការព្យាបាលផ្ទាល់ខ្លួនបន្ថែមទៀតសម្រាប់អ្នកជំងឺម្នាក់ៗក្នុងការពន្យាអាយុជីវិត៕