្នំបាណន់ដែលមានទីតាំងស្ថិតនៅភូមិបាណន់ ឃុំកន្ទឺ២ ស្រុកបាណន់ ខេត្តបាត់ដំបង ជាទីតាំងប្រវត្តិសាស្រ្តខ្មែរដ៏ល្បីល្បាញមួយប្រចាំប្រទេសកម្ពុជា ខណៈអ្នកស្រុកមានជំនឿថាវាជាកន្លែងបន់ស្រន់និងស្បថស្បែរដ៏សក្ដិសិទ្ធិបំផុត មិនគួរមើលរំលង។ ទោះជាយ៉ាងណា ឈ្មោះភ្នំបាណន់នេះ ពីដើមឡើយគឺមានឈ្មោះថាភ្នំប្រាសាទ នឹងត្រូវបានគេជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំថា មានទំនាក់ទំនងយ៉ាងស៊ីជម្រៅជាមួយនឹងរឿងព្រេងនិទានខ្មែរ គឺនាងរំសាយសក់និងក្រពើអាធន់យ៉ាងល្បីរន្ទឺ។

យោងតាមប្រជុំរឿងព្រេងនិទានខ្មែរទាក់ទងនឹងប្រវត្តិភ្នំបាណន់នេះបានដំណាលថា៖ មានសេដ្ឋីម្នាក់មានកូនស្រីមួយ ឈ្មោះនាង រំសាយសក់ មានរូបឆោមល្អស្អាតក្រៃ ប៉ុន្តែនាងនោះចេះតែឈឺដោយជំងឺរាំងរដូវជាយូរឆ្នាំ។ ក្រោយមកមានតាបសម្នាក់ឈ្មោះតាគ្រាម បានទទួលមើលជំងឺនាងនោះលុះត្រាតែជា។ ដល់ពេលជាហើយ សេដ្ឋីជាឪពុកក៏បានលើកកូនស្រីខ្លួន គឺនាងរំសាយសក់ឲ្យធ្វើជាភរិយាតាបសនោះ ។ តាបសនិងភរិយាក៏បានទៅរស់នៅក្នុងរូងភ្នំមួយ ហៅគេថា «ព្រះទឹក ឬ ប្រទឹក» ដែលរូងភ្នំនោះគឺស្ថិតនៅខាងត្បូងភ្នំបាណន់សព្វថ្ងៃ។ តាបសបង្ហាត់បង្រៀនឲ្យនាងចេះមន្តអាគមផ្សេងៗជាច្រើន មានមន្តហៅខ្យល់ព្យុះជាដើម ។

ចំណេរកាលក្រោយមកទៀតមក មានព្រះរាជបុត្រស្ដេចមួយព្រះអង្គ ព្រះនាមចៅរាជកុល មកសុំរៀនមន្តវិជ្ជាផ្សេងៗពីតាបស។ តាបសក៏សុខចិត្តបង្ហាត់បង្រៀនព្រះរាជបុត្រនោះលុះត្រាតែចេះ ប៉ុន្តែហាមមិនឲ្យព្រះរាជបុត្រមើលប្រពន្ធខ្លួនឡើយ ដោយហេតុថានាងរំសាយសក់ស្រស់ស្អាតខ្លាំងពេក ទើបគាត់ខ្លាចរាជបុត្រអង្គនោះស្រឡាញ់ប្រពន្ធគាត់។

កន្លងជាយូរខែក្រោយមក, ពេលមួយ ជួនជាតាបសមិននៅព្រះរាជបុត្រក៏បានទៅលួចមើលប្រពន្ធគាត់ ដោយឃើញរូបនាងល្អឆើត ក៏កើតសេចក្ដីប្រតិព័ទ្ធ ហើយក៏បានស្រលាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ថ្ងៃមួយនោះ ពេលតាបសចូលទៅក្នុងព្រៃដើម្បីរកវត្ថុផ្សេងៗ អ្នកទាំងពីរបានឱកាសល្អ ក៏នាំគ្នាជិះសំពៅរត់ចោលតាបសទៅ ។

កាលតាបសត្រឡប់មកពីព្រៃវិញ ពុំឃើញអ្នកទាំងពីរនៅក្នុងរូងភ្នំ គាត់ក៏ដឹងថាចៅរាជកុលនិងភរិយាគាត់ពង្រត់គ្នាទៅ គាត់តាមទៅដល់មាត់សមុទ្រ បានឃើញសំពៅឃ្លាតឆ្ងាយទៅដល់កណ្ដាលសមុទ្រទៅហើយ។ តាបសខឹងណាស់ក៏សេកមន្តវិជ្ជាហៅខ្យល់ព្យុះដើម្បីបំផ្លាញសំពៅ នៅកណ្ដាលសាគរ។ ប៉ុន្តែដោយនាងរំសាយសក់ក៏ចេះមន្តវិជ្ជាដែរ បានធ្វើឲ្យខ្យល់បក់ផាត់ខ្យល់កំណាចនោះផុតអស់ ។ តាបសឈឺចិត្តខ្លាំងពេក ក៏ដួលស្លាប់នៅឆ្នេរសមុទ្រនោះទៅ ។ អ្នកទាំងពីរដឹងហេតុដូច្នោះ ក៏នាំគ្នាត្រឡប់សំពៅមកកាន់រូងភ្នំប្រទឹកវិញ ដើម្បីរួមរស់ជាមួយគ្នាយ៉ាងសុខសាន្ត។

ក្រោយមកទៀត ចៅរាជកុលក៏បានសុំនាងរំសាយសក់ទៅលេងស្រុកកំណើតខ្លួន និងសន្យាថានឹងត្រឡប់មកវិញ។ លុះដល់ចៅរាជកុលត្រឡប់មកវិញ នាងប្រពន្ធដើមខឹងណាស់ ក៏ប្រើក្រពើនាងឈ្មោះ អាធន់ ឲ្យទៅឃាំងផ្លូវកុំឲ្យចៅរាជកុលទៅវិញបាន ។

ឯនាង រំសាយសក់ លុះក្រឡេកឃើញសំពៅប្ដីទៀបលិច ក៏បន់ទេវតាដែលនៅរក្សាភ្នំប្រាសាទថា “សូមឲ្យតែជួយប្ដីខ្ញុំឲ្យរួចពីគ្រោះថ្នាក់ចុះ ខ្ញុំនឹងថ្វាយភ្នំនេះ”។ ដោយអំណាចបំណន់នោះ នាងនឹងប្ដីក៏បានសុខសប្បាយ ហើយក៏បានថ្វាយភ្នំនោះដើម្បីលាបំណន់។ តាំងពីនាងបន់នោះមក គេហៅភ្នំប្រាសាទនោះថា ភ្នំបំណន់ តែសព្វថ្ងៃ គេហៅក្លាយមកថា ភ្នំបាណន់វិញ ហើយក៏ល្បីថាសក្ដិសិទ្ធិបន្តពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់ផងដែរ៕

ការអុជធូប គឺមានន័យថាជាការអុជគ្រឿងផ្សែងក្រអូបដើម្បីជាគោរពបូជាលើបារមីអ្វីមួយ ឬត្រូវបានគេជឿថានឹងបង្កើតបរិយាកាសវេទមន្ត សម្រាប់ការអញ្ជើញ ឬពាំនាំពាក្យពេចន៍ទៅកាន់នរណាម្នាក់ រួមមាន ទេវតា អរ័ក្សអ្នកតា ដួងវិញ្ញាណនៃពួកខ្មោចព្រាយបិសាចជាដើម។

ជំនឿនៃការអុជធូបត្រូវបានគេកត់ត្រាទុកថា ទំនងជាមាននៅក្នុងសង្គមខ្មែរតាំងសតវត្សទី២មកម្លេះ ពោលគឺក្នុងសម័យព្រះនាងសោម៉ា នៃសម័យអាណាចក្រនគរភ្នំ។ ការអុជធូបគឺជាការជឿទៅលើបារមីដ៏សក្តិសិទ្ធ ជាពិសេសគឺមាននៅក្នុងទាំងព្រះពុទ្ធសាសនា និងព្រហ្មញ្ញសាសនា។ ទោះជាយ៉ាងណា ចំនួនសរសៃធូបដែលត្រូវអុជគឺត្រូវបានកំណត់តាមក្បួនខ្នាត និងចំពោះអ្នកណាឬបារមីអ្វីមួយដែលចង់អុជឲ្យ មិនមែនចេះតែអុជៗតាមចិត្តនោះទេ។

យោងតាមសៀវភៅទំនៀមទម្លាប់ខ្មែរបុរាណ ចំនួនសរសៃធូបគឺតំណាងឲ្យអត្ថន័យដូចខាងក្រោម៖
– ការអុជធូប ១សរសៃ គឺតំណាងឲ្យការរំឮកគុណគ្រូ និងតួខ្លួន
– ការអុជធូប ២សរសៃ តំណាងឲ្យគុណមាតាបិតា
– ការអុជធូប ៣សរសៃ ជាការបូជាចំពោះព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃ ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ឬ ជាការបូជាចំពោះព្រះសិវ ព្រះវិស្ណុ ព្រះព្រហ្ម ក្នុងព្រាហ្មណ៍សាសនា ឬ មាតាបិតា និងគុណគ្រូ

– ការអុជធូប ៤សរសៃ តំណាងឲ្យធាតុទាំង៤ គឺទឹក ដី ភ្លើង ខ្យល់
-ការអុជធូប៥សរសៃ គឺបូជាព្រះទាំង៥អង្គ គឺព្រះកុក្កុសន្ធោ(មាន់) ព្រះកោនាគមនោ(នាគ) ព្រះកស្សបោ (អណ្ដើក) ព្រះសមណគោត្តម (គោ) និងព្រះសិអារ្យមេត្រី (ខ្លា)
-ការអុជធូប៧សរសៃ គឺបូជាញាតិទាំងប្រាំពីរសន្តានមាន៖ ថ្នាក់លើខ្លួនបីជាន់គឺ ឪពុកម្ដាយ ជីដូនជីតា យាយទួតតាទួត និងថ្នាក់ក្រោមយើងបីជាន់គឺ កូនចៅ ចៅទួត និងបូករួមទាំងខ្លួនយើងទាំងអស់គឺប្រាំពីរសន្តាន ។

-ការអុជធូប ៩សរសៃ គឺបូជាទេវតា ដែលថែរក្សាទិសទាំងប្រាំបួន គឺទិសបូព៌ ទិសអាគ្នេយ៍ ទិសទក្សិណ ទិសនិរតី ទិសបស្ចិម ទិសពាយ័ព្យ ទិសឧត្ដរ ទិសឦសាន និងទិសខាងលើ ។
-ការអុជធូប១១សរសៃ តំណាងឲ្យមេត្តាធម៌ទាំង១១ ។
-ការអុជធូប១២សរសៃ គឺបូជាគុណម្ដាយ ១២ ឬគុណធាតុ ។

-ការអុជធូប១៩សរសៃ គឺសម្រាប់ពិធីហៅព្រលឹង (មនុស្សមានព្រលឹង១៩ រួមទាំងព្រលឹងធំ និងព្រលឹងតូច) ។
-ការអុជធូប២១សរសៃ គឺបូជាគុណឪពុក។
– ការអុជធូប៣៣សរសៃ គឺបូជាគុណឪពុកម្ដាយ ៕

របាំព្រះរាជទ្រព្យ គឺជាឈ្មោះរបាំដែលតំណាងឱ្យរបាំក្បាច់បុរាណទាំងអស់របស់កម្ពុជា ដែលមានដើមកំណើតនៅ ស.វទី៣ នៃសម័យអាណាចក្រនគរភ្នំមកម្លេះ ពោលជាសម័យកាលដែលអរិយធម៌ឥណ្ឌា បានរីកដុះដាលពេញផ្ទៃប្រទេសកម្ពុជា ។

ឈ្មោះរបាំព្រះរាជទ្រព្យ គឺមានន័យថា របាំដែលជាទ្រព្យប្រទានរបស់ព្រះរាជានៃរាជវង្សខ្មែរ បង្កើតជាទ្រព្យដ៏វិសេសវិសាល ដើម្បីបង្ហាញពីភាពថ្លៃថ្នូរខ្ពង់ខ្ពស់របស់អ្នករបាំខ្មែរ ដែលជាស្នាព្រះហស្ថរបស់ព្រះមហាក្សត្រិ៍យានី “ស៊ីសុវត្ថិ កុសមៈ នារីរ័ត្នសេរីវឌ្ឍនា” ដែលច្នៃចេញពី របាំក្បាច់បុរាណខ្មែរ នៅក្នុងរជ្ជកាលព្រះបាទនរោត្តម។

ការសម្តែងលាប«មុខស»នេះគឺមានប្រភពដើមក្នុងសតវត្សទី១៩ ដើម្បីជាការបិទបាំងស្លាកស្នាមនៅលើស្បែក និងធ្វើឲ្យមុខពួកគេមានពន្លឺចែងចាំង សរ ម៉ត់រលោង។ ព្រោះគេជឿថា ការលាបមុខពណ៌ស គឺតំណាងឲ្យព្រលឹងដ៏អស្ចារ្យនៃ កញ្ជ្រោងពណ៌ស ជានិមិត្តរូបនៃព្រលឹង និងតាមជួយមកថែរក្សា។ ខណៈដែលមានមតិខ្លះក៏បានលើកឡើងថា ការលាបមុខសគឺតំណាងឲ្យ ភាពបរិសុទ្ធ ស្អាតស្អំ និងព្រហ្មចារី តាមរឿងព្រេងកថាឥណ្ឌា។

លើសពីនេះ ការលាបមុខសរ ក៏ត្រូវបានគេលើកឡើងថា ដោយសារតែការរាំរបាំព្រះរាជទ្រព្យឬរបាំក្បាច់បុរាណខ្មែរ គឺជាការរាំថ្វាយដល់អាទិទេព ដូច្នេះអ្នករាំរបាំត្រូវមានកាយវិការ ក្បាច់មូលដ្ឋាន និងមានលក្ខណៈវិសេសៗច្រើន។ ម៉្យាងវិញទៀត ទឹកមុខនៃអ្នកសម្តែងក៏ជារឿងសំខាន់ ដូច្នេះការលាបពណ៌សលើមុខក៏អាចជាការជួយរក្សានូវអព្យាក្រឹត ជួយបិទបាំងអារម្មណ៍ និងមននោសញ្ចេតនានៅលើផ្ទៃមុខអ្នករបាំផងដែរ។ ហើយអ្វីដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ កាលសម័យមុន គឺមិនទាន់មានអគ្គីសនីគ្រប់គ្រាន់ ដែលការសម្តែងប្រព្រឹត្តិទៅក្រោមពន្លឺភ្លើងទៀន ធ្វើឲ្យការលាបមុខសរនាសម័យនោះពេញនិយមហើយយល់ឃើញថាស្រស់ស្អាតជាដើម។

ទោះជាយ៉ាងណា បច្ចុប្បន្ននេះ គេឈប់ផាត់មុខនិងខ្លួនពណ៌សទៀតហើយ ដោយអ្នកខ្លះលើកឡើងថា ព្រោះតែជាការសព្វព្រះរាជហរទ័យរបស់ព្រះមហាក្សត្រិយានី ស៊ីសុវត្ថិមុនីវង្ស កុសុមៈនារីរ័ត្នសេរីវឌ្ឍនា ទ្រង់បានកែប្រែបែបបទមួយចំនួន ជាពិសេសគឺទម្រង់នៃការលាបមុខ ព្រោះថាការលាបមុខតាមបែបសម័យបច្ចុប្បន្នមើលទៅគឺស្រស់ស្អាតនិងសាកសមជាង។

គួរបញ្ជាក់ថា របាំព្រះរាជទ្រព្យ ជាស្តេចរបាំប្រចាំព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ដែលមានភាពល្បីល្បាញខាង ប្រណិតភាពនៃសំលៀកបំពាក់ នៃការតុបតែងកាយ បំពាក់គ្រឿង មាសប្រាក់ អមទៅដោយក្បាច់រាំ ដែលមានភាពទន់ភ្លន់ ស្រស់ស្អាតគួរជាទីគយគន់ ដែលមើលទៅហាក់ដូចជារបាំរបស់ពពួកទេវៈ ឬ ទេវតា (Devata) ដែលឈានទៅរកលំដាប់ខ្ពស់របស់របាំ ដែលយើងអាចសន្មត់បានថាជា “ស្ដេចរបាំ”។ របាំព្រះរាជទ្រព្យ បានចុះបញ្ជីបេតិភណ្ឌពិភពលោកនៃមរតកវប្បធម៌អរូបីយតំណាងឲ្យមនុស្សជាតិ របស់អង្គការយូណេស្កូ កាលពីថ្ងៃទី ៧ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ ២០០៣ ផងដែរ៕

នៅមួយរយៈចុងក្រោយនេះ នៅលើបណ្តាញសង្គមគេឃើញការមាននិយមប្រើប្រាស់នូវពាក្យ Introvert ដោយមនុស្សបានបង្ហោះសារ និងចែករំលែក ហើយបានតាំងខ្លួនជាមនុស្សស្ថិតក្នុងពពួកIntrovert។

ពាក្យ Introvert សម្តៅទៅលើក្រុមមនុស្ស ដែលមានអត្តចរិតអៀនច្រើន មិនសូវចេះនិយាយស្តី ព្រមទាំងចូលចិត្តនៅម្នាក់ឯង នៅកន្លែងស្ងៀមស្ងាត់ មិនសូវចូលចិត្តនៅកន្លែងដែលអ៊ូរអរពេកនោះទេ។

មនុស្សប្រភេទ Introvert ពិបាកក្នុងការចាប់ផ្តើមធ្វើទំនាក់ទំនងជាមួយមិត្តភក្តិ ហើយពួកគេត្រូវបានសង្គមចោទថា ជាមនុស្សដែលមានអត្តចរិតឈ្លើយ មិននិយាយស្តីជាមួយមនុស្សជុំវិញខ្លួន ទាំងដែលធាតុពិតមនុស្ស Introvert គឺពិបាកខ្លាំងក្នុងការប្រាស្រ័យទាក់ទង។

បើទោះបីជាមនុស្ស Introvert ពិបាកក្នុងការចុះសម្រុងជាមួយនឹងមនុស្សខាងក្រៅក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែ ពួកគេជាប្រភេទមនុស្សដែលមានការគិតបានដិតដល់ និងម៉ត់ចត់ចំពោះការងារ ភាគរយតិចណាស់ដែលពួកគេបានបង្កើតកំហុសឆ្គង។

ពួកគេ តែងតែមានការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ចំពោះពាក្យសម្តីរបស់គេជានិច្ច រាល់ពាក្យដែលគេបាននិយាយចេញមក សុទ្ធតែជាពាក្យដែលមានការគិតជាមុន។

ហេតុដូច្នេះ សម្រាប់មនុស្សមួយចំនួន ដែលបង្ហោះសារ ឬចែករំលែក តាមរយៈផុសអ្វីមួយ ហើយបានតាំងខ្លួនជាមនុស្ស Introvert នោះ ការធ្វើបែបនេះ មិនមែនជាទង្វើរបស់មនុស្ស Introvert នោះទេ៕

នៅក្នុងការិយាល័យការងារនីមួយៗភាគច្រើនគឺមានទីធ្លាធំទូលាយនិងមានខ្យល់អាកាសចេញចូលល្អ ទោះជាយ៉ាងណានៅក្នុងការិយាល័យក៏មានផ្ទុកបាក់តេរីជាច្រើនប្រភេទផងដែរ ដោយសារមនុស្សចេញចូលច្រើន ហើយយើងក៏មិនដឹងថានរណាខ្លះមានផ្ទុកមេរោគអ្វីខ្លះទេ។ ដូច្នេះអត្ថបទខាងក្រោមនេះនឹងនាំអ្នកមកដឹងពីកន្លែងដែលកខ្វក់បំផុតនៅក្នុងការិយាល័យ ដែលអ្នកគួរតែសម្អាតជាប្រចាំដើម្បីជៀសវាងនូវការឆ្លងមេរោគនានា។

១.តុការិយាល័យ៖ តុការិយាល័យត្រូវបានគេសិក្សា និងរកឃើញថាអាចផ្ទុកបាក់តេរីជាមធ្យមជាង ១០ លាន និងវីរុសដែលច្រើនជាង ៤០០ ដងនៃក្បាលចុចបង្គន់ទៅទៀត។ ដូច្នេះដើម្បីធានាអនាម័យអ្នកត្រូវសម្អាតតុជាមួយទឹកសាប៊ូ ឬទឹកអាល់កុលជាប្រចាំដើម្បីកម្ចាត់នូវបាក់តេរី និងវីរុសទាំងអស់នោះ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះវាក៏ជួយការពារអ្នកពីជំងឺផ្សេងៗផងដែរ។

២.កាសស្តាប់ត្រចៀក៖ អ្នកគួរតែកំណត់ និងបែងចែកឱ្យបានច្បាស់លាស់ក្នុងការចែករំលែកឧបករណ៍មួយនេះទៅកាន់មិត្តរួមការងាររបស់អ្នក។ វាត្រូវបានផ្ទុក និងឆ្លងបាក់តេរីយ៉ាងឆាប់រហ័សតាមរយៈញើសរបស់អ្នក។ យោងតាមការសិក្យស្រាវជ្រាវបានឱ្យដឹងថា បន្ទាប់ពីការប្រើប្រាស់អស់រយៈពេលមួយម៉ោងចំនួនបាក់តេរីទាំងអស់នោះត្រូវបានកើនឡើងរហូតដល់ចំនួន ៧០០ ដងនៅក្នុងឧបករណ៍មួយនេះ។

៣.ម៉ាស៊ីនទឹកក្តៅ និងត្រជាក់៖ ម៉ាស៊ីនទឹកក្តៅ និងត្រជាក់គឺជាឧបករណ៍មួយដែលពេញនិយម និងមានវត្តមានច្រើននៅក្នុងការិយាល័យ។ ឧបករណ៍មួយនេះត្រូវបានប្រើជារៀងរាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែពួកគេកម្របានសម្អាតយ៉ាងត្រឹមត្រូវណាស់ ដូច្នេះអ្នកត្រូវតែប្រយ័ត្នប្រយែងបំផុតពេលទៅដាក់ និងផឹកទឹកពីម៉ាស៊ីននោះ។

៤.ក្តារចុច (Keyboard)៖ ក្តារចុចត្រូវបានប្រើជារៀងរាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្តែកម្រត្រូវបានសម្អាតណាស់សម្រាប់បុគ្គលិកនីមួយៗ។ មនុស្សជាច្រើនមានទម្លាប់ញ៉ាំនៅលើតុការងារជាប្រចាំ និងមិនបានសម្អាតឱ្យបានស្អាតល្អ ដូច្នេះបាក់តេរីទាំងអស់នោះងាយនឹងឆ្លងខ្លាំងណាស់ទៅកាន់អ្នកប្រើប្រាស់។ អ្នកគួរតែសម្អាតក្តារចុចកុំព្យួទ័ររបស់អ្នកឱ្យបានទៀងទាត់ដោយជូតថ្នាំសំលាប់មេរោគ និងលាងដៃរបស់អ្នកជាមួយសាប៊ូ និងទឹកអាកុលជាប្រចាំបន្ទាប់ពីប៉ះក្តារចុចនោះ។

៥. Mouse កុំព្យូទ័រ៖ ឧបករណ៍ Mouse នេះវាក៏មិនខុសគ្នាពីក្តារចុចនោះទេ ពីព្រោះតែឧបករណ៍ទាំងពីរនេះត្រូវបានប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នាក្នុងការប្រើប្រាស់ជាប្រចាំដោយមិនអាចអត់មួយណាបាននោះទេក្នុងកំឡុងពេលបំពេញការងាររយៈពេល ៨ ទៅ ៩ ម៉ោងនេះ។ ដូច្នេះបាក់តេរីជាច្រើនអាចកើតចេញពីញើសរបស់អ្នក អាហារ និងធូលីជាដើម។ នេះបើយោងតាមការសិក្សាមួយបានបង្ហាញថា Mouse កុំព្យូទ័រអាចផ្ទុកនូវបាក់តេរីរហូតដល់ ៦០០,០០០ ក្នុង ១ សង់ទីម៉ែត្រការេ ដែលមានច្រើនជាង ២ ដងនៃចំនួនបាក់តេរីនៅក្នុងបន្ទប់ទឹកទៅទៀត។

៦.ក្បាលចុចបង្គន់៖ ក្បាលចុចបង្គន់ក៏ជាឧបករណ៍ដែលបុគ្គលិកប្រើប្រាស់ប្រចាំថ្ងៃ និងចុចបើកទឹកនៅពេលដែលបន្ទោបង់រួច។ ជារឿយៗវាមានផ្ទុកនូវបាក់តេរី និងវីរុសជាច្រើនប្រភេទ ព្រោះវាត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយមនុស្សជាច្រើននាក់ផងដែរ ហេតុនេះដើម្បីការពារខ្លួនអ្នកត្រូវលាងដៃរបស់អ្នកជាមួយសាប៊ូ និងទឹកឱ្យបានស្អាតបន្ទាប់ពីប្រើប្រាស់បង្គន់នេះរួចរាល់។

៧.គន្លឹះទ្វារ៖ គន្លឹះទ្វារក៏ជាឧបករណ៍ដែលមនុស្សជាច្រើនប៉ះដោយផ្ទាល់ផងដែរ ហើយវាក៏ជាកន្លែងដែលផ្ទុកនូវបាក់តេរី និងមេរោគជាច្រើនប្រភេទ។ មេរោគទាំងនេះអាចផ្ទេរពីមនុស្សម្នាក់ទៅកាន់មនុស្សម្នាក់បានយ៉ាងងាយស្រួលក្រោយពេលដែលអ្នកចាប់រុញ ទាញ បើក និងបិទទ្វារដោយដៃអ្នកផ្ទាល់។

៨.ប៊ូតុងជណ្តើរយន្ត៖ ប៊ូតុងជណ្តើរយន្តត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយមនុស្សរាប់រយនាក់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ និងជាកន្លែងដែលមានបាក់តេរី និងវីរុសជាច្រើនប្រភេទលាក់បាំងខ្លួន។ ប្រសិនជាយើងបានយកដៃប៉ះដោយផ្ទាល់ទៅចុចប៊ូតុងជណ្តើរយន្តដែលកំពុងមានផ្ទុកនូវវីរុសនោះ គឺវាមានហានិភ័យខ្ពស់ប្រសិនជាអ្នកយកដៃទៅប៉ះភ្នែក ច្រមុះ ឬមាត់ដោយមិនបានសម្អាតត្រឹមត្រូវ។ ដូច្នេះដើម្បីការពារខ្លួន អ្នកត្រូវប្រើកែងដៃជំនួសវិញក្នុងការចុចប៊ូតុងនេះ ហើយបន្ទាប់ពីបានប៉ះដោយផ្ទាល់ហើយ អ្នកត្រូវលាងដៃជាមួយនឹងថ្នាំសំលាប់មេរោគឬទឹកអាកុល និងសាប៊ូលាងដៃភ្លាមៗ៕