ប្រទេសឥណ្ឌា ៖ វាបានធ្វើឱ្យអ្នកជំនាញជាច្រើនរូបគ្មានពាក្យបកស្រាយ ហេតុអ្វីភូមិមួយនៅប្រទេសឥណ្ឌាមានកូនភ្លោះរហូតដល់ជាង២០០គូ? គេបានសន្និដ្ឋានខុសៗគ្នាពាក់ព័ន្ធនឹងចំនួនកូនភ្លោះដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់នេះ ។ រីឯមូលហេតុពិតប្រាកដនោះ គេពុំទាន់ដឹងច្បាស់ថា តើវាបណ្តាលមកពីមូលហេតុអ្វីទេ ។

ភូមិមួយឈ្មោះ Kodinhi ស្ថិតក្នុងរដ្ឋ Kerala នៅភាគខាងត្បូងប្រទេសឥណ្ឌា មានកូនភ្លោះរហូតដល់២៣០គូ ខណៈភូមិនេះមានពលរដ្ឋរស់នៅត្រឹមតែ១៥.០០០នាក់ប៉ុណ្ណោះ ។ ចំនួននេះខ្ពស់ជាងអត្រាកំណើតកូនភ្លោះជាមធ្យមនៅទូទាំងពិភពលោកជិត៤ដង ហើយវាធ្វើឱ្យផ្នែកវេជ្ជសាស្ត្រងឿងឆ្ងល់ ។ គ្រូពេទ្យម្នាក់ក្នុងភូមិ ក៏ពុំអាចបកស្រាយបានដែរ និងសន្និដ្ឋានថា អាចបណ្តាលមកពីការប្រើប្រាស់ទឹក និងការបរិភោគចំណីអាហារ ។

តាមតួលេខកាលពីដើមឆ្នាំ២០០៩ របស់សមាគមកូនភ្លោះ ដែលបានចុះឈ្មោះកូនភ្លោះ និងជួយឧបត្ថម្ភគ្រួសារកូនភ្លោះក្នុងភូមិ Kodinhi បង្ហាញថា ភូមិនេះមានកូនភ្លោះចំនួន២០៤គូ ហើយចំនួននេះបានកើនឡើងជាបន្តបន្ទាប់រហូតដល់២៣០គូ ។

លោក Krishnan Sribiju ជាអ្នកស្រាវជ្រាវនិយាយថា ៖ «វាជាបាតុភូតធម្មជាតិដ៏អស្ចារ្យដែលបានកើតឡើងនៅភូមិជនបទមួយនេះ ខណៈអ្នករស់នៅជនបទពុំទទួលថ្នាំ និងសារធាតុគីមីគ្រោះថ្នាក់ផ្សេងៗ ទើបវាក្លាយជាភូមិបរិសុទ្ធ ។ បើតាមវិទ្យាសាស្ត្រ យើងគិតថា បរិស្ថានជុំវិញអាចជាមូលហេតុធ្វើឱ្យមានកូនភ្លោះកើតច្រើនបែបនេះ ហើយអាចមានអ្វីម្យ៉ាងនៅក្នុងទឹក» ។

អ្នកជំនាញរូបនេះសន្និដ្ឋានថា មូលហេតុចម្បង គឺដោយសារការប្រើប្រាស់ថ្នាំមានផ្ទៃពោះ, ទម្លាប់នៃការបរិភោគអាហារ និងរៀបការនៅពេលអាយុច្រើន ទើបធ្វើឱ្យពួកគេមានកូនភ្លោះ ។ ប៉ុន្តែនៅភូមិ Kodinhi ប្តី-ប្រពន្ធភាគច្រើនបានរៀបការក្នុងចន្លោះចាប់ពីអាយុ១៨ឆ្នាំ ដល់២០ឆ្នាំ ទើបយើងពុំអាចបកស្រាយពីមូលហេតុពិតប្រាកដ ។

លោកជំនាញបញ្ជាក់ថា កូនភ្លោះទាំងនេះគ្មានអ្វីខុសប្រក្រតីទេ ហើយមានសុខភាពល្អគ្រប់ៗគ្នា ។ ប៉ុន្តែមូលហេតុធ្វើឱ្យភូមិនេះមានកូនភ្លោះច្រើនអាចបណ្តាលមកពីការបរិភោគចំណីអាហារ និងថ្នាំ ហើយត្រូវការពេលវេលាស្រាវជ្រាវបន្ថែមទៀត ។

ចំណែកអ្នកភូមិជឿថា វាបណ្តាលមកពីការប្រើប្រាស់ទឹក ពីព្រោះភូមិ Kodinhi ព័ទ្ធជុំវិញទៅដោយទឹក ។ នៅពេលភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំងម្តងៗ អ្នកភូមិពុំអាចធ្វើដំណើរទៅកាន់ភូមិផ្សេងទៀតបានទេ ដោយសារទឹកជំនន់ ៕

ជឿថាប្រិយមិត្តមួយចំនួនប្រហែលជាមិនសូវស្គាល់ និងមិនសូវចាប់អារម្មណ៍ម្តាយបង្កើតរបស់ Elon Musk ទេដោយសារតែគាត់មិនសូវបញ្ចេញមុខ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ កាលពីពេលថ្មីៗនេះ ម្តាយរបស់មហាសេដ្ឋីរូបនេះបានធ្វើឱ្យទស្សនិកជនជាច្រើនចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ជាមួយសម្រស់ដ៏ទាក់ទាញរបស់គាត់នៅពេលដែលគាត់បានលេចមុខនៅក្នុងគម្រប់ខួប ៦០ ឆ្នាំនៃទស្សនាវដ្ដីឈុតហែលទឹកដ៏ល្បីមួយរបស់ពិភពលោក។

Maye Musk អាយុ ៧៦ ឆ្នាំដែលជាម្តាយបង្កើតរបស់មហាសេដ្ឋីពិភពលោក Elon Musk បានបង្ហាញខ្លួនជាមួយរូបរាងដ៏លេចធ្លោរបំផុតក្នុងឈុតសម្លៀកបំពាក់ដ៏ប្រណិត ដែលដេរប៉ាក់ដោយ Naeem Khan ស្បែកជើងកែង Aquazzura និងគ្រឿងអលង្ការ Charlie Lapson ធ្វើឱ្យទស្សនិកជនលាន់មាត់ថា ទោះវ័យជ្រេបន្តិចមែនតែសម្រស់វិញញាក់មិនធម្មតាឡើយ។

Maye Musk កើតនៅឆ្នាំ ១៩៤៨ គឺជាតារាម៉ូដែល និងជាអ្នកជំនាញអាហារូបត្ថម្ភជនជាតិកាណាដា-អាហ្វ្រិកខាងត្បូង។ ក្នុងប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ គាត់បានបង្ហាញខ្លួនជាប្រចាំនៅក្នុង Vogue Korea, Elle Canada, Time Health ឬ New York Times ។ ហើយគាត់ក៏បានធ្វើជាគំរូសម្រាប់ម៉ាកល្បីៗជាច្រើនដូចជា Rag & Bone, La Ligne, James Perse, CoverGirl ទៀតផង។ នៅអាយុ ៧០ ឆ្នាំតារាម៉ូដែលរូបនេះបានដើរសម្រាប់កម្មវិធីដោយ Zero + Maria Cornejo, Dolce & Gabbana ។

ជាមួយនឹងការបង្ហាញខ្លួនដ៏ទាក់ទាញនេះ ម្តាយរបស់ Elon Musk ក៏ត្រូវបានមនុស្សជាច្រើនសួរនាំអំពីរបៀបថែរក្សាសម្រស់របស់គាត់ ដោយគាត់បានបង្ហើបថា ដើម្បីថែរក្សាសម្រស់ឱ្យនៅតែស្រស់ស្អាត និងមានសុខភាពល្អ គឺយើងត្រូវតែយកចិត្តទុកដាក់លើបញ្ហាសុខភាពផ្លូវចិត្តជាមុនសិន ប្រសិនបើយើងគិតច្រើនវាអាចធ្វើឱ្យយើងគេងមិនលក់ ញ៉ាំមិនបាន ហើយសម្រស់ក៏ធ្លាក់ចុះតាមនឹងដែរ៕

កាលពីពេលថ្មីៗនេះ គឺមានការបង្ហោះចែកចាយផ្អើលពេញបណ្តាញសង្គមប្រទេសថៃទាក់ទងនឹងការប្រទះឃើញរូបចម្លាក់ស្រីនៅឯខេត្តបុរីរ៉ាម ដែលបានបង្កឲ្យមានភ្ញាក់ផ្អើលនិងសាទរយ៉ាងខ្លាំងក្នុងចំណោមជនជាតិថៃ។

អ្នករកផ្សិតជនជាតិថៃគឺបានប្រទះឃើញរូបចម្លាក់ស្រីឆ្លាក់ជាប់នឹងថ្មនៅឯដែនជម្រកសត្វព្រៃ Dong Yai ក្នុងខេត្ត Buri Ram ភាគឦសានប្រទេសថៃ ក៏បានក្លាយជាប្រធានបទគួរជាទីចាប់អារម្មណ៍បំផុតនៅក្នុងបណ្តាញសង្គម។

ស្របពេលមនុស្សម្នានៅក្នុងសង្គមថៃបាននឹងកំពុងវែកញែកយ៉ាងខ្លាំងទាក់ទងនឹងរបកគំហើញថ្មីនៅក្នុងខេត្តបុរីរ៉ាមនេះ ដែលភាគច្រើនបានប៉ាន់ស្មានថា នេះទំនងជារូបចម្លាក់របស់ព្រះនាងម៉ាយ៉ាទេវី ក្នុងសម័យថ្វារ៉ាវ៉ាឌី ចន្លោះសតវត្សទី៦ – ទី១១។

ទោះជាយ៉ាងណា យោងតាមប្រភពសារព័ត៌មានថៃ The Nation បានដឹងថា សាស្ត្រាចារ្យប្រវត្តិសាស្ត្រសិល្បៈម្នាក់ មកពីមហាវិទ្យាល័យបុរាណវិទ្យានៃសាកលវិទ្យាល័យ Silpakorn គឺលោក Chedha Tingsanchali បាននិយាយថា ការរកឃើញនៅក្នុងខេត្តបុរីរ៉ាមនេះ ប្រហែលមិនមែនជារូបចម្លាក់បុរាណដូចមនុស្សភាគច្រើនគិតនោះទេ។

លោកបន្តថា «ជាងចម្លាក់ដែលបានឆ្លាក់រូបនេះ គឺបានយកគំរូតាមសិល្បៈបុរាណឥណ្ឌា ទើបបានចេញជារូបរាងបែបនេះ។ ចំណែកឯលក្ខណៈសម្បត្តិនិងរូបរាង គឺមិនត្រូវនឹងសម័យកាលថ្វារ៉ាវ៉ាឌីនេះទេ ជាពិសេសបើសង្កេតទៅលើចិញ្ចើម បបូរមាត់ និងលក្ខណៈដទៃទៀតរបស់រូបចម្លាក់នេះ។

បើយោងតាមការបញ្ជាក់ពីចាស់ៗបុរាណនៅទីនោះក៏បានលើកឡើងថា តាមពិតរូបចម្លាក់នេះគឺទើបតែសាងសង់ឡើងថ្មីថ្មោងតែប៉ុណ្ណោះ និងមិនជារបស់បុរាណអ្វីនោះទេ ព្រោះតែប្រមាណ៣០ទៅ៥០ឆ្នាំមុន គឺមានព្រះសង្ឃបានតាំងអាស្រមនៅលើភ្នំនេះ ហើយព្រះសង្ឃក៏បានឆ្លាក់រូបព្រះម៉ែធរណី ប៉ុន្តែឆ្លាក់មិនហើយក៏ទុកចោលមកដល់សព្វថ្ងៃនេះទៅ។

ចំណែកការលើកឡើងពីអ្នកជំនាញខ្លះទៀតក៏បានឲ្យដឹងថា ចម្លាក់ដែលរកឃើញថ្មីៗនេះ គឺជារបស់ Sirimahamaya ដែលជាមាតារបស់ព្រះពុទ្ធ។ ទោះជាយ៉ាងណា អត្តសញ្ញាណពិតប្រាកដនៃចម្លាក់នេះគឺមិនច្បាស់លាស់នៅឡើយនោះទេ ដោយនាយកដ្ឋានវិចិត្រសិល្បៈកំពុងតែបញ្ជូនក្រុមបុរាណវិទូជាច្រើនដើម្បីសិក្សាបន្ថែម ដើម្បីស្រាយបំភ្លឺអំពីចម្លាក់នេះឲ្យបានច្បាស់លាស់។

គួរបញ្ជាក់ថា ខេត្ត Buri Ram ភាគឦសាន ប្រទេសថៃ ត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាទីតាំងបុរាណវិទ្យា ដែលមានទំនាក់ទំនងយ៉ាងស៊ីជម្រៅជាមួយនឹងសម័យអាណាចក្រខ្មែរ។ ប្រាសាទបុរាណជាច្រើនដែលត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងខេត្តនេះមានតាំងពីសម័យអាណាចក្រថ្វារ៉ាវ៉ាឌី (សតវត្សទី៦ ដល់ទី១១) រួមមាន មឿងទុំ ប្រាសាទហិនខៅផានមរុង និងប្រាសាទហិនផានមរុងផងដែរ៕

ចេះស្រែកអីតែមនុស្ស សូម្បីរុក្ខជាតិក៏ចេះស្រែកដែរគ្រាន់តែយើងមិនអាចឮសំឡេងវាដោយផ្ទាល់បាន។ នេះបើយោងតាមការសិក្សាថ្មីមួយរបស់អ្នកស្រាវជ្រាវមកពីសាកលវិទ្យាល័យ Tel Aviv ក្នុងប្រទេសអ៊ីស្រាអែល បាននិយាយថា រុក្ខជាតិទាំងអស់នៅលើផែនដីសុទ្ធតែចេះស្រែក នៅពេលដែលវាដុះពន្លក ឬនៅពេលដែលមនុស្សបានប៉ះពាល់វា។ ដូច្នេះដើម្បីដឹងថា រុក្ខជាតិបញ្ចេញសំឡេងយ៉ាងដូចម្តេច អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រក៏បានប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ថតសំឡេង ដើម្បីចាប់យកសំឡេងរបស់រុក្ខជាតិ “ស្រែក” នៅពេលប្រមូលផល។

អ្នកវិទ្យាសាស្ត្របាននិយាយថា សំឡេងស្រែករបស់រុក្ខជាតិគឺមិនដូចសំឡេងស្រែករបស់មនុស្សទេ ប៉ុន្តែជាសំឡេងលោតស្រាលៗស្ថិតក្នុងប្រេកង់ ultrasonic ដែលវាពិបាកក្នុងការស្តាប់ដោយផ្ទាល់ ដោយសារសំឡេងរុក្ខជាតិគឺមានកម្រិតស្រាលខ្លាំងមែនទែន ប៉ុន្តែសម្រាប់សត្វវិញគឺអាចស្តាប់សំឡេងរបស់ពួកវាបាន ព្រោះរុក្ខជាតិមានអន្តរកម្មជាមួយសត្វល្អិត និងសត្វដទៃទៀតគ្រប់ពេលវេលា ហើយសារពាង្គកាយទាំងនេះជាច្រើនប្រើសំឡេងសម្រាប់ការប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នា ដូច្នេះវាពិតជាសមស្របបំផុតសម្រាប់រុក្ខជាតិក្នុងការបញ្ចេញសំឡេងឱ្យសត្វឮ ប្រៀបដូចមនុស្សយើងអាចស្តាប់សំឡេងសត្វអញ្ចឹងដែរ។

បើយោងតាមការសិក្សាដែលចុះផ្សាយក្នុងទស្សនាវដ្តី Cell ក៏បានឱ្យដឹងដែរថា នៅពេលដែលរុក្ខជាតិបញ្ចេញសំឡេងគឺវាចង់បង្ហាញឱ្យយើងឃើញថា រុក្ខជាតិគឺកំពុងស្ថិតនៅក្រោមភាពតានតឹង គ្រោះរាំងស្ងួត ការឆ្លងមេរោគ ឬនៅពេលវាចុះខ្សោយ។ អ្វីដែលសំខាន់ជាងគេនោះ គឺអ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានបញ្ជាក់ថា រុក្ខជាតិកាលណាដែលវាស្ត្រេសគឺវានឹងស្រែកហើយ ហើយរុក្ខជាតិដែលមានសុខភាពល្អវានឹងបញ្ចេញសំឡេងស្រាលៗ។ ដូច្នេះវាទំនងដែរថា រុក្ខជាតិនៅក្នុងផ្ទះរបស់អ្នកក៏អាចកំពុងនិយាយជាមួយអ្នកផងក៏មិនដឹង ប៉ុន្តែរុក្ខជាតិនៅប្រេកង់ខ្ពស់ពេក ដូចនេះត្រចៀករបស់មនុស្សមិនអាចចាប់រលកសំឡេងរបស់ពួកវាបានទេ៕

ប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ី ៖ ជនជាតិភាគតិចជាច្រើននៅប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ីនៅតែបន្តគោរពប្រពៃណីបុរាណពីមួយជំនាន់ទៅមួយជំនាន់ ជាពិសេស ជនជាតិភាគតិច Toraja ដែលរស់នៅតំបន់ភ្នំភាគខាងត្បូងកោះស៊ូឡាវ៉េស៊ី ។ ពិធីមួយល្បីល្បាញបំផុតរបស់ពួកគេ គឺការជីកសាកស.ព សមាជិកគ្រួសារមកធ្វើពិធីបុណ្យជារៀងរាល់ឆ្នាំ ប៉ុន្តែនៅមានពិធីមួយទៀតប្លែកពីនេះ គឺការបញ្ចុះសាកស.ព ទារកក្នុងដើមឈើ (ឬហៅថា Kambira Baby Grave) ។

ជនជាតិភាគតិច Toraja ហៅពិធីនេះថា «ផ្នូរទារក Kambira Baby Grave» ស្ថិតនៅតំបន់ Tana Toraja ប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ី និងស្ថិតនៅឆ្ងាយពីទីក្រុងម៉ាខាឡេ ប្រមាណ១០គីឡូម៉ែត្រ ។ វាជាទីកន្លែងដែលពួកគេយកសាកសពទារកមករុំដោយក្រណាត់ត្បាញពីសរសៃឈើ និងយកទៅកប់ក្នុងដើមឈើឈ្មោះថារ៉ា ដែលគេបានរៀបចំរួចហើយ បន្ទាប់មក ក៏បិទទ្វារឈើ ។

ថារ៉ា គឺជាដើមឈើមានទំហំធំ និងសម្បូរជ័រច្រើន ហើយជនជាតិភាគតិច Toraja ហៅដើមឈើនេះថា ដើមឈើទឹកដោះម្តាយ ។ រីឯផ្នែកខាងក្នុងដើមឈើដែលគេបញ្ចុះសាកសពទារក គឺចាត់ទុកថា ទារកនោះបានត្រឡប់ទៅរស់នៅក្នុងផ្ទៃម្តាយវិញ ។ គេមានជំនឿថា នឹងអាចជួយឱ្យដួងព្រលឹងទារកបានរស់នៅទីស្ងប់សុខ ហើយរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ សាច់ឈើនឹងមានសភាពល្អឡើងវិញ ខណៈរាងកាយទារកនឹងរលាយក្នុងដើមឈើត្រឡប់ទៅរកធម្មជាតិ ។

ដើមឈើថារ៉ា ១ដើម អាចឱ្យគេបញ្ចុះសាកសពទារករហូតដល់១២សព ហើយកន្លែងបញ្ចុះសពនេះ គឺជាការបញ្ជាក់អំពីឋានៈក្រុមគ្រួសារទារកផងដែរ ។ បើគេបញ្ចុះសពទារកក្នុងដើមឈើកាន់តែខ្ពស់បញ្ជាក់ថា ទារកនេះមកពីក្រុមគ្រួសារមានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើន ឬក្រុមគ្រួសារមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ ។

ជនជាតិភាគតិច Toraja មានជំនឿដ៏ស្មុគស្មាញពាក់ព័ន្ធនឹងការស្លាប់ ដោយពួកគេជឿថា ការស្លាប់មិនមែនជាចំណុចចុងបញ្ចប់នៃជីវិតទេ ប៉ុន្តែវាជាការផ្លាស់ប្តូរទៅរកជីវិតថ្មីមួយទៀត ។ ហេតុនេះ កូនចៅ ឬគ្រួសារអាចមកសួរសុខទុក្ខអ្នកស្លាប់ពេលណាក៏បាន ។

លើសពីនេះ ជនជាតិភាគតិច Toraja មានជំនឿថា អ្នកស្លាប់ត្រូវតែទទួលបានការថែទាំយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ដើម្បីឱ្យកូនចៅរស់នៅមានសេចក្តីសុខលើពិភពលោកនេះ ។ ការរៀបចំពិធីបុណ្យសពនៅទីនេះមានសភាពល្អិតល្អន់ ហើយបុណ្យសពនីមួយៗបានរៀបចំជាច្រើនថ្ងៃ ឬច្រើនសប្តាហ៍ ។

ផ្នូរទារក Kambira Baby Grave គឺជាអត្តសញ្ញាណដ៏សំខាន់របស់វប្បធម៌ជនជាតិភាគតិច Toraja និងជាទីកន្លែងដែលពួកគេនឹករលឹកដល់អ្នកបានស្លាប់ទៅ ។ លើសពីនេះ ផ្នូរទារកជាកន្លែងផ្តល់កិត្តិយសដល់អ្នកស្លាប់ដែលគ្រួសារស្រឡាញ់ខ្លាំង និងជាការដាស់តឿនពីជំនឿពាក់ព័ន្ធនឹងជីវិតថ្មីបន្ទាប់ពីការស្លាប់ ៕

សហរដ្ឋអាមេរិក ៖ កាលពីថ្ងៃទី១៤ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៤ សារព័ត៌មានបរទេសរាយការណ៍ថា លោក Rick Slayman ជនជាតិអាមេរិក ដែលបានដូរក្រលៀនខូចរបស់លោកជាមួយក្រលៀនជ្រូកដោយជោគជ័យ កាលពីខែមីនា ឆ្នាំ២០២៤ ក្នុងមន្ទីរពេទ្យ Massachusetts General សហរដ្ឋអាមេរិក បានទទួលមរ.ណភាព ហើយ ។ ប៉ុន្តែគ្រូពេទ្យជំនាញនិយាយថា មរ.ណភាព របស់លោកពុំពាក់ព័ន្ធជាមួយការដូរក្រលៀនទេ ។

លោក Leonardo Realla ជាវេជ្ជបណ្ឌិតជំនាញផ្នែកដូរក្រលៀននៅមន្ទីរពេទ្យ Massachusetts General សហដ្ឋអាមេរិកនិយាយថា តាមការត្រួតពិនិត្យបង្ហាញថា ការដំណើរការរបស់ក្រលៀនជ្រូកជាមួយរាងកាយរបស់អ្នកស្លាប់ គឺដំណើរការយ៉ាងល្អក្នុងថ្ងៃដែលលោក Rick Slayman ស្លាប់ ។

រីឯលោកវេជ្ជបណ្ឌិត Mike Curtis ជា CEO របស់ក្រុមហ៊ុន eGenesis មានឯកទេសផ្លាស់ប្តូរក្រលៀន និយាយថា លោក Rick Slayman មានប្រវត្តិជំងឺសាំញ៉ាំ គឺលោកកើតជំងឺបេះដូង, សរសៃឈាម និងជំងឺទឹកនោមផ្អែម ។ លទ្ធផលការត្រួតពិនិត្យដំបូងបង្ហាញថា ការស្លាប់របស់លោកពុំពាក់ព័ន្ធនឹងការផ្លាស់ប្តូរក្រលៀនទេ ហើយក្រលៀនជ្រូកក្នុងខ្លួនលោក បានដំណើរការល្អក្នុងថ្ងៃលោកស្លាប់ ។

ក្រុមគ្រូពេទ្យបញ្ជាក់ថា មូលហេតុពិតប្រាកដនៃការស្លាប់របស់អ្នកជំងឺពុំទាន់មានភាពច្បាស់លាស់ ហើយគ្រូពេទ្យសន្និដ្ឋានថា វាអាចបណ្តាលមកជំងឺសរសៃឈាម និងបេះដូង ។ លោក Rick Slayman អាយុ៦២ឆ្នាំ រស់នៅទីក្រុង Weymouth រដ្ឋ Massachusetts សហរដ្ឋអាមេរិក បានវះកាត់ផ្លាស់ប្តូរក្រលៀនខូចរបស់លោកជាមួយក្រលៀនជ្រូក កាលពីខែមីនា ឆ្នាំ២០២៤ ហើយការវះកាត់នេះបានចំណាយពេលអស់៤ម៉ោង ។

តាមលទ្ធផលស្រាវជ្រាវមួយចុះផ្សាយក្នុងទស្សនាវដ្តីវេជ្ជសាស្ត្រ Nature កាលពីខែតុលា ឆ្នាំ២០២៣ បង្ហាញថា ក្រោយពីក្រុមហ៊ុន eGenesis សាកល្បងយកក្រលៀនជ្រូកទៅដាក់ក្នុងខ្លួនស្វា ឃើញថា ទទួលបានជោគជ័យ ទើបក្រុមហ៊ុននេះសាកល្បងដាក់ក្រលៀនជ្រូកក្នុងខ្លួនមនុស្ស ។

ទិន្នន័យរបស់ United Network for Organ Sharing បង្ហាញថា ជនជាតិអាមេរិកប្រមាណ១សែននាក់ បានវះកាត់ផ្លាស់ប្តូរអវៈយវៈក្នុងខ្លួនរបស់ពួកគេ ហើយធ្វើឱ្យក្រុមគ្រូពេទ្យ និងអ្នកស្រាវជ្រាវព្យាយាមស្វែងរកដំណោះស្រាយតាមរយៈការច្នៃប្រឌិតថ្មីៗ ដូចជា ៖ ការប្រើប្រាស់ក្រលៀនជ្រូកដែលទទួលបានការកែប្រែហ្សែនមកដាក់ក្នុងខ្លួនមនុស្សជំនួស ៕

នៅពេលនិយាយពីត្រីដែលគ្រោះថ្នាក់បំផុតលើលោកនោះ ប្រិយមិត្តភាគច្រើនប្រាកដជាគិតថាជាត្រី Piranha ហើយព្រោះត្រីនេះត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាត្រីកាចសា.ហាវ និងអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់មនុស្ស។ ជាការពិតណាស់ នៅក្នុងបញ្ជីត្រីដែលពិភពលោកចាត់ទុកថាជាត្រីដែលមានគ្រោះថ្នាក់ជាងគេបំផុតក្នុងលោកនោះគឺមានទាំងអស់ ១០ ប្រភេទរួមមាន៖ Piranha, Tigerfish, Stonefish និង Electric Eel…ជាដើម។ ទោះជាយ៉ាងណាកាលពីពេលថ្មីៗនេះ ត្រីមួយប្រភេទនេះក៏ត្រូវបានទទួលស្គាល់ដោយ Guinness World Records ថាជាត្រីដែលមានក្រពេញពិសធំជាងគេក្នុងចំណោមត្រីដទៃទៀត ហើយក៏ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាត្រីគ្រោះថ្នាក់បំផុតនៅលើផែនដីផងដែរ។

ត្រីគ្រោះថ្នាក់នោះមានឈ្មោះថា Devil-faced fish ឬគេហៅថាត្រីមុខអារក្ស ដែលវាច្រើនរស់នៅលើថ្មប៉ប្រះទឹកផ្កាថ្មក្នុងទន្លេជុំវិញពិភពលោក និងស៊ីត្រីតូចៗរួមជាមួយសត្វក្រៀលជាអាហារ។ យោងតាមអ្នកជំនាញនៅសារមន្ទីរអូស្ត្រាលីនៃទីក្រុងស៊ីដនីបានឱ្យដឹងថា ត្រីប្រភេទនេះមានឆ្អឹងខ្នងពុលចំនួន ១៣ លាក់តាមព្រុយខាងក្រោយរបស់វា ដោយជាតិពុលរបស់វាអាចបង្កគ្រោះថ្នាក់យ៉ាងខ្លាំងដល់មនុស្ស និងអាចបណ្តាលឱ្យមានការឈឺចាប់ធ្ងន់ធ្ងរ រហូតដល់ស្លាប់ទៀតផង។ អ្នកស្រាវជ្រាវជីវសាស្រ្ត Bryan Fry សាស្ត្រាចារ្យរងនៅសាកលវិទ្យាល័យ Queensland ប្រទេសអូស្ត្រាលីបាននិយាយថា “នៅពេលដែលជនរងគ្រោះប៉ះលើខ្នងត្រី ក្រពេញពិសរបស់ត្រីនឹងរីកធំ ហើយវានឹងបាញ់ជាតិពុលចេញពីឆ្អឹងខ្នងតាមព្រុយខ្នង” នេះជាមូលហេតុដែលមនុស្សគួរជៀសវាងឱ្យឆ្ងាយប្រសិនបើប្រទះឃើញត្រីមុខអារក្សនេះ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយយោងតាមអ្នកជំនាញ ប្រសិនបើមនុស្សប៉ះវាដោយចៃដន្យហើយមានការឈឺចាប់ខ្លាំង អ្នកអាចព្យាបាលដោយទឹកក្តៅឧណ្ឌៗដើម្បីជួយបន្ធូររបួស និងបន្សាបជាតិពុលបានខ្លះៗក្នុងពេលរង់ចាំការសង្គ្រោះពីគ្រូពេទ្យ។ គួរបញ្ជាក់ដែរថា ត្រីមុខអារក្ស ឬ Devil-faced fish មានប្រវែងពី ៣០ ទៅ ៤០ សង់ទីម៉ែត្រល្អក្នុងការក្លែងខ្លួននិងប្រើល្បឿនដើម្បីបរបាញ់។ បន្ទាប់ពីត្រីកំណត់អត្តសញ្ញាណរបស់វាហើយ វានឹងធ្វើការខាំក្នុងពេលត្រឹមតែ ០.០១៥ វិនាទីប៉ុណ្ណោះដើម្បីលេបគូប្រកួតទាំងមូល។ ដូច្នេះឆ្អឹងខ្នងដ៏មុតស្រួចដូចម្ជុលរបស់វាដើរតួជាយន្តការការពារ ហើយត្រូវបានលើកឡើងត្រង់នៅពេលដែលត្រីមានអារម្មណ៍ថាមានការគំរាមកំហែង។ ដុំពកនីមួយៗនៅខាងក្រោយក៏ត្រូវបានបំពាក់ដោយក្រពេញពិសខាងក្រៅពីរ។ ភាពធ្ងន់ធ្ងរនៃមុខរបួសត្រូវបានវិនិច្ឆ័យដោយផ្អែកលើចំនួនបន្លាដែលជនរងគ្រោះបានប៉ះ និងជម្រៅដែលបន្លាត្រូវបានបង្កប់នៅក្នុងស្បែក៕