មនុស្សភាគច្រើនពុំបានជ្រាបទេថា សត្វឃ្មុំ មិនមែនជាសត្វល្អិតតែមួយប្រភេទ ដែលអាចផលិតទឹករាវមានរសជាតិផ្អែមស្អិត និងមានពណ៌ត្នោតមាស ដែលយើងហៅថា «ទឹកឃ្មុំ» ទេ ពីព្រោះក្រៅពីសត្វឃ្មុំហើយ គឺនៅមានសត្វល្អិតមួយប្រភេទទៀត ក៏អាចផលិតទឹកឃ្មុំបានដូចគ្នាដែរ ។ តើសត្វល្អិតមួយនោះជាសត្វអ្វី និងរស់នៅកន្លែងណា?

សត្វល្អិតដ៏ប្លែកបំផុតនៅលើពិភពលោក ដែលអាចផ្លាស់ប្តូរពីទឹកផ្អែមទៅជាទឹកឃ្មុំនោះ គឺជាស្រមោចទឹកឃ្មុំ (Honeypot Ant) ដែលគេបានឃើញពូជស្រមោចជាច្រើនមានលក្ខណៈពិសេសបែបនេះ ប៉ុន្តែពូជស្រមោចគេប្រទះឃើញជាញឹកញាប់ គឺពូជ Camponotus Inflatus ។ ជាទូទៅ ស្រមោចទឹកឃ្មុំជាច្រើនក្បាលបានស៊ីទឹកដមផ្កាជាបន្តបន្ទាប់ រហូតដល់ពោះរបស់ពួកវារីកធំ ។

ចំណែកតួនាទីរបស់ស្រមោចទឹកឃ្មុំទាំងនេះមានតែមួយគត់ គឺពួកគេត្រូវស៊ីទឹកដមផ្កាផ្សេងៗដើម្បីផលិតជាទឹកឃ្មុំ ។ ការស៊ីទឹកដមផ្កាបែបនេះបានធ្វើឱ្យស្រមោចក្លាយជាធុងមានជីវិតសម្រាប់ដាក់ទឹកឃ្មុំ ដើម្បីធ្វើជាស្បៀងអាហារនៅពេលកូនចៅវាខ្វះខាតអាហារ ។

ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ស្រមោចទឹកឃ្មុំនឹងស៊ីទឹកដមផ្កាផ្សេងៗ រហូតដល់ពោះរបស់ពួកវារីកធំឡើងចង់ផ្ទុះ និងធ្វើឱ្យគេមើលឃើញទឹករាវពណ៌លឿងនៅផ្នែកខាងក្នុង ។ ហេតុនេះ នៅពេលដែលសមាជិកស្រមោចត្រូវការស៊ីអាហារ ស្រមោចទឹកឃ្មុំទាំងនេះនឹងបញ្ចេញទឹកឃ្មុំតាមមាត់វិញ ។

ស្រមោចទឹកឃ្មុំភាគច្រើនចូលចិត្តរស់នៅតំបន់រាំងស្ងួត ឬតំបន់មានវាលខ្សាច់ ដូចជា ៖ នៅប្រទេសអូស្ត្រាលី, សហរដ្ឋអាមេរិក និងម៉ិកស៊ិក ហើយក្រៅពីនេះ គេក៏បានឃើញស្រមោចប្រភេទនេះរស់នៅប្រទេសក្នុងទ្វីបអាហ្វ្រិកផងដែរ ។ តំបន់រាំងស្ងួត និងវាលខ្សាច់ ធ្វើឱ្យស្រមោចទាំងនេះពិបាករកចំណីអាហារណាស់ ទើបស្រមោចទឹកឃ្មុំមានតួនាទីផលិត និងរក្សាទឹកឃ្មុំទុក ដើម្បីឱ្យកូនចៅវាអាចរស់រានមានជីវិតក្នុងបរិស្ថានដ៏អាក្រក់ ។

ហេតុនេះ ដោយសារស្រមោចទឹកឃ្មុំមានលក្ខណៈពិសេសខុសប្លែកពីគេ ទើបធ្វើឱ្យស្រមោចជាច្រើនហ្វូងទៀតត្រូវការពួកគេយ៉ាងខ្លាំង ហើយចូលចិត្តធ្វើការវាយប្រហារ និងលួចស្រមោចទឹកឃ្មុំយកទៅសំបុករបស់ពួកវា ៕

ប្រទេសអ៊ីស្លង់ ៖ នៅលើកោះ Heimaey ប្រទេសអ៊ីស្លង់ មានតំបន់ទេសចរណ៍ស្អាតៗជាច្រើនកន្លែង ដែលបានកើតឡើងតាមធម្មជាតិ ដូចជា ៖ ថ្មមានរូបរាងប្លែកៗ និងសត្វស្លាប ប៉ុន្តែក្នុងចំណោមតំបន់ទេសចរណ៍ទាំងនេះ គឺដំរីថ្មយក្ស (Elephant Rock) មានភាពលេចធ្លោជាងគេ ដោយសារវាមានរូបរាងដូចក្បាលដំរីកំពុងតែផឹកទឹកសមុទ្រ ។

ដំរីថ្មយក្សបានកើតឡើងដោយសារថ្មធម្មជាតិនៅប្រជុំកោះ Westman ដែលស្ថិតនៅឆ្ងាយពីឆ្នេរសមុទ្រខាងត្បូងប្រទេសអ៊ីស្លង់ ប្រមាណជាង៧គីឡូម៉ែត្រ ។ ថ្មមានរូបរាងដូចគ្នានឹងសត្វដំរីនេះ និងថ្មមានរូបរាងប្លែកៗទាំងនេះបានធ្វើឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាជឿថា វាកើតឡើងដោយសារមនុស្ស ប៉ុន្តែការពិត ថ្មទាំងនេះបានកើតឡើងតាមធម្មជាតិ ខណៈស្នាមឆ្នូតៗនៅលើដំរីថ្មពណ៌ប្រផេះ គឺដូចគ្នានឹងស្បែកដំរី ។

ដំរីថ្មបានកើតឡើងដោយសារការផ្ទុះភ្នំភ្លើង «អែលសឺរ» ជាច្រើនលើក ហើយភ្នំភ្លើងនេះនៅតែបន្តផ្ទុះរហូតមកដល់ពេលបច្ចុប្បន្ន ។ កាលពីឆ្នាំ១៩៧៣ ភ្នំភ្លើងអែលសឺរបានផ្ទុះឡើងខ្លាំងជាងពេលមុនៗ និងធ្វើឱ្យកោះ Heimaey ខូចខាតយ៉ាងខ្លាំង ។ ពេលនោះ អ្នកស្រុកបានព្យាយាមទប់ស្កាត់កុំឱ្យកំអែភ្នំភ្លើងហូរមកដល់លំនៅឋានពួកគេ ដោយការប្រើប្រាស់ទឹកសមុទ្រ ទើបធ្វើឱ្យកំអែភ្នំភ្លើងផ្លាស់ទីយឺតៗ ហើយវាក៏មានសភាពរឹងនាពេលបន្ទាប់ ។

លើសពីនេះ អ្នកស្រុកបានជួយគ្នាទប់ស្កាត់កុំឱ្យកំអែភ្នំភ្លើងហូរទៅកាន់កំពង់ផែដ៏សំខាន់បំផុតរបស់កោះផងដែរ ។ រីឯកំអែភ្នំភ្លើងមួយចំនួនទៀតបានហូរចូលក្នុងទឹកសមុទ្រ និងបង្កើតជាថ្មរូបរាងថ្មប្លែកៗជាច្រើននៅបរិវេណជុំវិញកោះ Heimaey រួមទាំងបង្កើតជាដំរីថ្មយក្សផងដែរ ។

បើទោះជាដំរីថ្មមានរូបរាងដូចគ្នាខ្លាំងនឹងដំរីពិតប្រាកដក្តី ប៉ុន្តែមនុស្សខ្លះយល់ឃើញខុសពីនេះ ដោយពួកគេនិយាយថា ថ្មនេះមានរូបរាងដូចគ្នានឹងសត្វចម្លែក១ក្បាលរស់នៅបាតសមុទ្រ ដែលមានពុកមាត់ដូចមឹកយក្ស ។ ក្រៅពីនេះ នៅលើកោះ Heimaey ក៏មានចំណុចទាក់ទាញគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ជាច្រើនទៀត ដូចជា ៖ ការជិះទូកមើលត្រីបាឡែន និងមើលសត្វស្លាបជាច្រើនក្បាល ដែលមកពងនៅលើកោះនារដូវក្តៅ ។

ចំណែកភ្ញៀវទេសចរដែលចង់មកទស្សនាដំរីថ្មយក្ស គឺពួកគេអាចជិះទូកពីតំបន់ Landeyjahofn ទៅកាន់ប្រជុំកោះ Westman ។ បន្ទាប់មក ពួកគេត្រូវជិះទូករយៈពេល១ម៉ោងទៀត ទើបមកដល់កន្លែងដំរីថ្ម ។ រីឯកោះ Heimaey គឺជាកោះធំបំផុតក្នុងចំណោមកោះទាំងអស់ និងជាកោះតែមួយគត់ដែលមានមនុស្សរស់នៅ ។

ដំរីថ្មបានទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍ភ្ញៀវទេសចរយ៉ាងខ្លាំង ពីព្រោះវាមានរូបរាងដូចគ្នានឹងក្បាលដំរីយក្សកំពុងតែជ្រមុជចូលក្នុងមហាសមុទ្រអាត្លង់ទិក ឬហាក់ដូចជាវាកំពុងព្យាយាមផឹកទឹកបំបាត់ការស្រេកទឹក ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើមានឱកាស យើងចង់ឱ្យលោកអ្នកមកកម្សាន្តនៅលើកោះនេះ ដោយសារមានតំបន់ធម្មជាតិដ៏អស្ចារ្យជាច្រើនកន្លែង ៕

ប្រទេសឥណ្ឌា ៖ ភ្ញៀវទេសចរភាគច្រើនបានស្គាល់យ៉ាងច្បាស់ពីមហាកំពែងនៅប្រទេសចិន ប៉ុន្តែនៅឥណ្ឌា ក៏មានមហាកំពែងយ៉ាងស្រស់ស្អាតផងដែរ ដែលបានជាប់ចំណាត់ថ្នាក់ទី២ លើពិភពលោក បន្ទាប់ពីមហាកំពែងចិន ។ មហាកំពែងនេះឈ្មោះ «Kumbhalgarh» ស្ថិតនៅភាគខាងជើងតំបន់ Udaipur រដ្ឋ Rajasthan និងស្ថិតនៅភាគខាងលិចប្រទេសឥណ្ឌាប្រមាណ៨៤គីឡូម៉ែត្រ ។

មហាកំពែង Kumbhalgarh មានឈ្មោះមួយទៀតថា «The Great Wall of India» និងត្រូវបានអង្គការយូណេស្កូប្រកាសថា ជាសម្បត្តិបេតិកភណ្ឌពិភពលោក កាលពីឆ្នាំ២០១៣ ។ មហាកំពែងនេះកសាងឡើងដោយព្រះមហាក្សត្រព្រះនាម Rana Kumbha ji កាលពីប្រមាណ៥០០ឆ្នាំមុន ដែលព្រះអង្គគ្រប់គ្រងព្រះនគរ Mewar ក្នុងគោលបំណងធ្វើជាជម្រកលាក់ខ្លួនគេចពីការឈ្លានពានរបស់ពួកម៉ូគុន ក្នុងសតវត្សរ៍ទី១៥ ។

មហាកំពែងនេះបានសាងសង់នៅលើកំពូលភ្នំ Aravalli ដែលខ្ពស់ជាងកម្រិតទឹកសមុទ្រចំនួន១.១០០ម៉ែត្រ និងមានប្រវែងសរុប៣៦គីឡូម៉ែត្រ ។ ចំណុចនីមួយៗមានភាពខុសប្លែកគ្នាទៅតាមផ្លូវបត់បែននៅលើភ្នំ និងព័ទ្ធជុំវិញដោយកំពូលភ្នំចំនួន១៣ ។ មហាកំពែងមានទ្វារធំៗចំនួន៧កន្លែង ដែលអាចមើលឃើញទេសភាពដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ជួរភ្នំ Aravalli ។

រីឯនៅបរិវេណជិតមហាកំពែង គឺមានព្រះរាជវាំងបាដាល ម៉ាហាល (ឬព្រះរាជវាំងពពក) ព្រមទាំងមានវត្តសាសនាហិណ្ឌូ និងសាសនាចេន សរុបចំនួន៣៦០កន្លែង រួមទាំងអណ្តូងទឹកមួយចំនួន ។ អ្នកបុរាណវិទ្យាឥណ្ឌានិយាយថា ការសាងសង់មហាកំពែងមានចំណាយពេលជាង១សតវត្សរ៍ ហើយត្រូវបានពង្រីកកាន់តែធំជាងមុននៅសតវត្សរ៍ទី១៩ ។ ការសាងសង់មហាកំពែងនៅលើកំពូលភ្នំ គឺដើម្បីឱ្យវាស្ថិតនៅលើទីខ្ពស់ និងអាចមើលឃើញទេសភាពឆ្ងាយៗ ។

មហាកំពែងឥណ្ឌាត្រូវបានរចនាម៉ូដដោយស្ថាបត្យករមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញបំផុតនាសម័យនោះ គឺ Mandan ព្រមទាំងជាអ្នកនិពន្ធក្នុងព្រះរាជវាំង ដោយការសាងសង់បានប្រើប្រាស់ដុំឥដ្ឋរាប់ពាន់ដុំ និងតុបតែងជារូបផ្កានៅផ្នែកខាងលើ ។ ហេតុនេះ វាបានក្លាយជាកន្លែងទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរយ៉ាងច្រើនមកពីជុំវិញពិភពលោក ។

តាមឯកសារបញ្ជាក់ថា ក្នុងអំឡុងពេលសាងសង់មហាកំពែងនេះមានឧបសគ្គជាច្រើន ព្រមទាំងមានអ្នកស្ម័គ្រចិត្តលះបង់អាយុជីវិតផងដែរ ដើម្បីឱ្យមហាកំពែងនេះលេចរូបរាងឡើង ។ ពលរដ្ឋឥណ្ឌាប្រាប់ថា នៅសម័យនោះ គេបានដុតគោមយ៉ាងធំដើម្បីបំភ្លឺសម្រាប់អ្នកសាងសង់មហាកំពែងពេលយប់ ។ ក្រោយមក ព្រះមហាក្សត្រឥណ្ឌាជាច្រើនសម័យកាលបានព្យាយាមសាងសង់មហាកំពែងឱ្យកាន់តែវែង ប៉ុន្តែបរាជ័យរហូត ។

លោក Narayan Vyas ជាអ្នកស្រាវជ្រាវមហាកំពែងនៅទីក្រុង Bhopal និងទីក្រុង Jabalpur ក្រោយពីលោកបានចូលនិវត្តន៍ បន្ទាប់ពីធ្វើការស្រាវជ្រាវនៅតំបន់បុរាណរបស់ឥណ្ឌាអស់រយៈពេល១០ឆ្នាំ បានផ្តល់សម្ភាសន៍ជាមួយប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ Hindustan Times ថា វត្តនានានៅបរិវេណមហាកំពែងនេះ អាចមានអាយុកាលចំណាស់ជាងអ្នកប្រវតិ្តសាស្ត្រគិតទៅទៀត ៕

ប្រទេសចិន៖ យោងតាម CNBC ដែលបានរាយការណ៍កាលពីពេលថ្មីៗនេះថា ប្រទេសចិនបានលក់រថយន្តច្រើនជាងដៃគូប្រកួតប្រជែងរបស់ខ្លួនគឺអាមេរិកជាលើកដំបូងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែលនេះបង្ហាញឱ្យឃើញថា ក្រុមហ៊ុន BYD គឺកំពុងរីកចម្រើនយ៉ាងឆាប់រហ័សបំផុតនៅក្នុងទីផ្សាររថយន្តពិភពលោក។ ដូច្នេះគិតត្រឹមពីឆ្នាំមុនរហូតមកដល់ពេលនេះប្រទេសចិននៅតែនាំមុខអាមេរិកក្នុងការលក់រថយន្ត នេះបើតាមសម្តីរបស់អ្នកស្រាវជ្រាវ Jato Dynamics ដែលបាននិយាយនៅក្នុងរបាយការណ៍មួយកាលពីថ្ងៃទី១៥ មិថុនា ២០២៤។

យោងតាមទិន្នន័យបង្ហាញថា ក្រុមហ៊ុន BYD ដែលមានមូលដ្ឋាននៅទីក្រុង Shenzhen បានលក់រថយន្តថ្មីចំនួន ១៣.៤ លានគ្រឿងកាលពីឆ្នាំមុន ខណៈដែលម៉ាកយីហោអាមេរិកបានលក់រថយន្តប្រហែល ១១.៩ លានគ្រឿងប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាម៉ាកយីហោជប៉ុននៅតែនាំមុខចិននិងអាមេរិកជាមួយនឹងការលក់ ២៣.៥៩ លានគ្រឿង។ យោងតាមរបាយការណ៍ កំណើននៃការលក់របស់ប្រទេសចិនគឺបានវ៉ាដាច់សហរដ្ឋអាមេរិកជាលើកដំបូងក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ពោលគឺកើនឡើង ២៣% កាលពីឆ្នាំមុនរហូតមកដល់ពេលនេះ។

អ្នកវិភាគជាន់ខ្ពស់របស់ Jato លោក Felipe Munoz បាននិយាយនៅក្នុងរបាយការណ៍ថា មូលហេតុដែលចិនវ៉ាដាច់អាមេរិកក្នុងទីផ្សារលក់រថយន្តគឺដោយសារ ក្រុមហ៊ុនអាមេរិកនៅតែរក្សារថយន្តបែបប្រពៃណី ដែលមានតម្លៃខ្ពស់ ខណៈចិនបាន Update រថយន្តថ្មីៗជានិច្ច ក៏ដូចជាគុណភាពល្អ និងតម្លៃសមរម្យ ចំពេលមានការកើនឡើងនៃតម្រូវការទូទាំងពិភពលោក។ Munoz បានបន្តទៀតថា បច្ចុប្បន្នក្រុមហ៊ុនផលិតរថយន្តចិនទទួលបានចំណែកទីផ្សារដ៏ធំនៅទូទាំងមជ្ឈិមបូព៌ា អឺរ៉ាស៊ី និងអាហ្រ្វិក ខណៈពេលដែលសម្រេចបាននូវកំណើននៅអាមេរិកឡាទីន និងអាស៊ីអាគ្នេយ៍ផងដែរ។ ទន្ទឹមនឹងនោះ ម៉ាកយីហោចិនមួយចំនួនក៏ទទួលបានចំណែកទីផ្សារក្នុងប្រទេសដែលមានសេដ្ឋកិច្ចអភិវឌ្ឍន៍ផងដែរ រួមមានអឺរ៉ុប អូស្ត្រាលី នូវែលសេឡង់ និងអ៊ីស្រាអែល។

យោងតាមរបាយការណ៍ គិតមកដល់បច្ចុប្បន្ននេះការលក់គឺបានកើនឡើងនៅគ្រប់តំបន់ លើកលែងតែទ្វីបអាហ្រ្វិក ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឧស្សាហកម្មនេះគឺកំពុងប្រឈមមុខនឹងឧបសគ្គពាណិជ្ជកម្មកើនឡើងនៅឆ្នាំ ២០២៤ ដោយសារប្រទេសជាច្រើនបានអនុវត្តវិធានការដើម្បីការពារឧស្សាហកម្មក្នុងស្រុករបស់ពួកគេពីការនាំចេញរបស់ចិនដែលមានតំលៃថោក។ ដូច្នេះក្នុងសប្តាហ៍នេះ សហភាពអឺរ៉ុបបានប្រកាសដំឡើងពន្ធលើរថយន្តអគ្គិសនីរបស់ចិនរហូតដល់ ៣៨% ខណៈសហរដ្ឋអាមេរិកវិញគឺបានដំឡើងពន្ធបួនដងលើរថយន្តអគ្គិសនីរបស់ចិនរហូតដល់ ១០០% ៕

បរទេស៖ ចំនួនករណីនៃជំងឺ streptococcal toxic shock Syndrome (STSS) ឬហៅថាជាការឆ្លងមេរោគបាក់តេរី “ស៊ីសាច់” កំពុងកើនឡើងយ៉ាងឆាប់រហ័សបំផុតនៅក្នុងប្រទេសជប៉ុននាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ហើយក៏អាចរីករាលដាលនៅទូទាំងទ្វីបអាស៊ីទាំងមូលផងដែរ។

យោងតាម NHK បាក់តេរី “ស៊ីសាច់” គឺជាជំងឺដ៏កាចសា.ហាវមួយដែលអាចបណ្តាលឱ្យមនុស្សស្លា.ប់ ហើយភាគច្រើននៃអ្នកឆ្លងជំងឺនេះគឺមានអាយុចាប់ពី ៣០ ឆ្នាំឡើងទៅ។ ជំងឺប្រភេទថ្មីនេះអាចធ្វើឱ្យរាងកាយ និងសរីរាង្គជាច្រើនរបស់មនុស្សខូចខាតទាំងអស់ ហើយសម្រាប់អាការៈដំបូងគឺហើម គ្រុនក្តៅខ្លាំង និងភ្លេចភ្លាំង ទោះជាយ៉ាងណាមូលហេតុពិតប្រាកដនៃការឆ្លងគឺមិនអាចកំណត់បានឡើយ។

Ken Kikuchi អ្នកជំនាញនៃសាកលវិទ្យាល័យវេជ្ជសាស្ត្រស្ត្រីតូក្យូ បាននិយាយថា “ការហើមអាចលេចឡើងនៅជើងពេលព្រឹក និងរាលដាលដល់ជង្គង់នៅពេលថ្ងៃត្រង់ ហើយអ្នកជំងឺភាគច្រើនអាចស្លាប់ក្នុងរយៈពេល ៤៨ ម៉ោង”។ បើយោងតាមទីភ្នាក់ងារព័ត៌មាន Bloomberg កាលពីថ្ងៃទី ១៥ មិថុនា ក៏បានឱ្យដឹងដែរថា ចំនួនករណី STSS នៅក្នុងប្រទេសជប៉ុនក្នុងឆ្នាំ ២០២៤ នេះគឺបានកើនឡើងរហូតដល់ ៩៧៧ ករណីហើយ ដែលលើសពីកំណត់ត្រានៃ ៩៤១ ករណីក្នុងឆ្នាំ ២០២៣។

យោងតាមប្រភពដដែលបានឱ្យដឹងទៀតថា បាក់តេរី STSS ច្រើនតែត្រូវបានគេគិតថាចូលទៅក្នុងខ្លួនមនុស្សតាមរយៈរបួសជើង ប៉ុន្តែក្នុងករណីខ្លះមូលហេតុពិតប្រាកដនៃការឆ្លងគឺមិនអាចកំណត់បានឡើយ។ អ្នកជំនាញ Ken Kikuchi ជឿថាជាមួយនឹងការកើនឡើងនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ចំនួននៃការឆ្លងមេរោគ STSS នៅក្នុងប្រទេសជប៉ុនអាចឈានដល់ ២,៥០០ ករណីនៅឆ្នាំនេះ ជាមួយនឹងអត្រាមរណភាពរហូតដល់ ៣០%។ អ្នកជំនាញរូបនេះបានជំរុញឱ្យប្រជាពលរដ្ឋរក្សាអនាម័យដៃ និងព្យាបាលរបួសដែលមានស្នាមរបួស។ លោកក៏បានកត់សម្គាល់ផងដែរថាបាក់តេរី “ស៊ីសាច់” អាចរីករាលដាលយ៉ាងងាយស្រួលតាមរយៈរបួសជើង។

គួរបញ្ជាក់ដែរថា ជំងឺនេះមិនមែនមានតែនៅក្នុងប្រទេសជប៉ុនទេ ប្រទេសផ្សេងទៀតក៏បានជួបប្រទះការផ្ទុះឡើងនៃ STSS នាពេលថ្មីៗនេះផងដែរ។ នៅចុងឆ្នាំ ២០២២ យ៉ាងហោចណាស់ប្រទេសចំនួនប្រាំនៅអឺរ៉ុបបានជូនដំណឹងដល់អង្គការសុខភាពពិភពលោក (WHO) អំពីនិន្នាការកើនឡើងនៃចំនួនមនុស្សដែលឆ្លងមេរោគក្រុមឈ្លានពាន A streptococcus (iGAS) រួមទាំង STSS ។ WHO ជឿជាក់ថានិន្នាការនេះបានកើតឡើងបន្ទាប់ពីការរឹតបន្តឹង COVID-19 ត្រូវបានដកចេញ៕