សហគមន៍អេកូ-ទេសចរណ៍ធម្មជាតិកោះទ្រង់ គឺជាកោះមួយដែលស្ថិតនៅកណ្តាលទន្លេមេគង្គ ទល់មុខទីរួមខេត្តក្រចេះ។ កោះនេះមានភូមិចំនួន ២ មានផ្ទៃដីសរុបទំហំ ២២៣ ហិចតា ដែលមានប្រជាពលរដ្ឋភាគច្រើនជាកសិករ ពីព្រោះកោះនេះសម្បូរទៅដោយដីមានជីវជាតិ អំណោយផលដល់វិស័យកសិកម្ម។ កោះទ្រង់ ល្បីល្បាញខ្លាំងដោយសារជាកន្លែងដាំដុះក្រូចថ្លុង ដ៏មានរសជាតិឆ្ងាញ់ជាប់មាត់ ប្លែកពីក្រូចថ្លុងមកពីតំបន់ផ្សេងៗ។

ក្រៅពីក្រូចថ្លុង កោះទ្រង់ក៏ជាទីកន្លែងកម្សាន្តសម្រាប់ភ្ញៀវទេសចរជាតិ និងអន្តរជាតិផងដែរ ដោយសារកោះនេះមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់ ខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធល្អ ព្រមទាំងមានទេសភាពធម្មជាតិបែបជនបទដ៏ស្រស់ត្រកាលជាទីគាប់ចិត្តទៀតផង។ កោះនេះគឺជាតំបន់ដែលមានសក្តានុពលនៃវិស័យអេកូ-ទេសចរណ៍បែបធម្មជាតិមួយដ៏ត្រកាលក្នុងចំណោមតំបន់ជាច្រើនទៀតរបស់ខេត្តក្រចេះ។

កោះទ្រុងមានឆ្នេរខ្សាច់អមដោយទឹកទន្លេថ្លាឈ្វង់នារដូវប្រាំង ដែលលាតសន្ធឹងតាមបណ្តោយកោះផ្នែកខាងកើត ទល់មុខទីរួមខេត្តក្រចេះគួរជាទីគយគន់ និងជាកន្លែងធ្វើដំណើរកំសាន្តដ៏មនោរម្យរបស់ភ្ញៀវទេសចរជាតិ និងអន្តរជាតិ ជាពិសេសគឺការស្រូបយកជំនោរដ៏បរិសុទ្ធពីធម្មជាតិ។ ដើម្បីទៅកម្សាន្តនៅដែនកោះដែលស្ថិតកណ្តាលទន្លេមេគង្គនេះ អ្នកទេសចរត្រូវជិះទូកដរ ដែលសំចតអែបច្រាំងរង់ចាំចម្លងមនុស្សម្នាទៅមកជារៀងរាល់ថ្ងៃ។

សម្រាប់សេវាកម្មទូកចម្លង ដែលជាមធ្យោបាយធ្វើដំណើរប្រចាំថ្ងៃរបស់ពលរដ្ឋរស់នៅលើកោះទ្រង់នេះមានតម្លៃ ១ ពាន់រៀល។ ដូច្នេះអ្នកដំណើរត្រូវចំណាយពេលប្រមាណ ១៥នាទីនៅលើទូកចម្លង ឆ្លងពីច្រាំងម្ខាងនៃមាត់ទន្លេក្រុងក្រចេះ ឆ្ពោះទៅកោះទ្រង់ដែលផុសសន្ធឹងកណ្តាលទន្លេ។ នៅពេលមកដល់ ភ្ញៀវទេសចរ ត្រូវធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់វាលខ្សាច់សក្បុសប្រមាណ ២០០ម៉ែត្រ មុននឹងទៅដល់ច្រកចូលកោះទ្រង់ ដែលមានទីស្នាក់ការសហគមន៍ទេសចរណ៍កោះទ្រង់រុងរឿងជាសម្គាល់។

បើនិយាយពីបរិស្ថាន និងអនាម័យវិញ សហគមន៍អេកូ-ទេសចរណ៍ធម្មជាតិកោះទ្រង់បានក្លាយជាភូមិស្អាត មានអនាម័យ និងបរិស្ថានល្អ ជាការទាក់ទាញដល់ភ្ញៀវទេសចរជាតិ និងអន្តរជាតិ មិនចាញ់ភូមិព្រះដាក់នៅខេត្តសៀមរាបនោះទេ។ កោះទ្រង់មានផ្ទះស្នាក់សហគមន៍ ម្ហូបអាហារ សួនដំាបន្លែ និងមានម៉ូតូឌុប រទេះសេះ រទេះគោ ជួលកង់ជិះកំសាន្តជុំវិញកោះ មើលសត្វជ្រឹង មើលភូមិបណ្តែតទឹក ហើយភ្ញៀវទេសចរក៏អាចធ្វើការប៉ោះតង់នៅលើឆ្នេរខ្សាច់ដ៏ស្រស់ស្អាតដែលអាចមើលឃើញសម្រស់ក្រុងក្រចេះនាពេលរាត្រីផងដែរ៕

ឆ្មា គឺជាសត្វចិញ្ចឹមគួរឱ្យស្រឡាញ់សម្រាប់មនុស្សមួយចំនួន ប៉ុន្តែមិនមែនមនុស្សគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែស្រឡាញ់ឆ្មាទាំងអស់ទេ ជាពិសេស ឆ្មាគ្មានម្ចាស់ថែទាំ ។ ពួកវាតែងតែលួចចំណីអាហារ, រត់លើដំបូលផ្ទះឮសំឡេងខ្លាំងៗរំខានការសម្រាក និងបន្ទោរបង់លើសម្លៀកបំពាក់ធ្វើឱ្យធុំក្លិនមិនល្អ ជាដើម ។

លោកអ្នកគួរតែសាកល្បងអនុវត្តវិធីខាងក្រោមនេះដើម្បីបណ្តេញឆ្មាកុំឱ្យមករំខានក្នុងផ្ទះ រួមមាន ៖

១-កុំឱ្យចំណីឆ្មាគ្មានម្ចាស់ ៖ ការផ្តល់ចំណីនឹងធ្វើឱ្យវាមករំខានក្នុងផ្ទះ ពេលខ្លះ យើងពុំបានឱ្យចំណីវាស៊ី ប៉ុន្តែអ្នកជិតខាងឱ្យ ។ ហេតុនេះ យើងអាចប្រាប់ទៅអ្នកជិតខាងថា ចូរកុំផ្តល់ចំណីឱ្យឆ្មានៅក្បែរផ្ទះយើង ពីព្រោះនឹងធ្វើឱ្យវាចូលផ្ទះ ឬអាចផ្តល់ចំណីនៅកន្លែងឆ្ងាយ ។

២-ប្តូរទីតាំងធុងសំរាម ៖ ក្រៅពីការចៀសវាងផ្តល់អាហារឱ្យឆ្មាគ្មានម្ចាស់ គួរតែប្តូរទីតាំងធុងសំរាមផងដែរ ដើម្បីការពារកុំឱ្យឆ្មាចូលផ្ទះ ។ ចូរបិទគំរបធុងសំរាមឱ្យជិត ហើយបើមានកន្លែងលក់អាហារក្បែរផ្ទះ គឺត្រូវតែសុំការសហការពីគេដើម្បីជួយការពារ ឬយកចិត្តទុកដាក់ថែទាំធុងសំរាមកុំឱ្យក្លាយជាប្រភពអាហារឆ្មា ។

៣-កុំធ្វើឱ្យផ្ទះក្លាយជាកន្លែងរស់នៅរបស់ឆ្មា ៖ ឆ្មាចូលចិត្តរស់នៅកន្លែងស្ងួត ឬកក់ក្តៅ ចូរត្រួតពិនិត្យបរិវេណផ្សេងៗ ដូចជា ៖ យ៉មុខផ្ទះ, ដំបូល, ចំណតរថយន្ត និងបន្ទប់ដាក់អីវ៉ាន់ ។ គួរបិទកន្លែងទាំងនេះឱ្យជិត កុំឱ្យមានប្រហោងតូចៗដែលឆ្មាអាចចូលបាន ។

៤-ចិញ្ចឹមឆ្កែ ៖ ការចិញ្ចឹមឆ្កែ គឺជាវិធីបណ្តេញឆ្មាតាមធម្មជាតិដែលមនុស្សទូទៅតែងតែអនុវត្ត ពីព្រោះឆ្កែ និងឆ្មា ជាសត្រូវនឹងគ្នា ។

៥-ដំឡើងឧបករណ៍បាញ់ទឹកស្វ័យប្រវត្តិ ៖ ឆ្មាមិនចូលចិត្តទឹកទេ ចូរដំឡើងឧបករណ៍បាញ់ទឹកស្វ័យប្រវត្តិនៅលើវាលស្មៅដែលឆ្មាចូលចិត្តរត់លេង ។

៦-រោយម្រេចនៅបរិវេណក្បែរផ្ទះ ឬកន្លែងឆ្មាឆ្លងកាត់ ៖ យកម្រេចមករោយនៅយ៉មុខផ្ទះ, បរិវេណខាងក្រោយផ្ទះ ឬកន្លែងណាដែលឆ្មាចូលចិត្តដើរ និងដេក ។

ក្រៅពីនេះ គ្រឿងផ្សំមួយចំនួនក្នុងផ្ទះបាយ ក៏អាចបណ្តេញឆ្មាបានដែរ ដូចជា ៖ ស្លឹកក្រូចសើច, ទឹកខ្មេះ, ម្រេច, សំបកក្រូចឆ្មា និងម្ទេចហ្មត់ ដោយសារវាពុំចូលចិត្តក្លិនគ្រឿងផ្សំទាំងនេះទេ ។ រីឯផលប៉ះពាល់បណ្តាលមកពីឆ្មាចូលផ្ទះ រួមមាន ៖

-ខូចខាតទ្រព្យសម្បតិ្តដោយសារក្រចកឆ្មា ដូចជា ៖ ជញ្ជាំង និងសម្ភារៈផ្សេងៗ
-សម្រាកពុំគ្រប់គ្រាន់នៅពេលយប់ ដោយសារសំឡេងរំខានរបស់ឆ្មា
-ប្រមូលផ្តុំមេរោគ មានក្លិនមិនល្អ និងក្លិនសត្វងាប់ដោយសារឆ្មាខាំ
-ប្រឈមនឹងជំងឺហឺត ដោយសាររោមឆ្មានៅតាមបរិវេណផ្សេងៗ ៕

នៅពេលទស្សនាប្រាសាទអង្គរវត្ត ភ្ញៀវទេសចរច្រើនមើលរំលងនូវចេតិយតូចមួយ ស្ថិតនៅទិសខាងកើតនៃថែវទី៣។

ចេតិយ​នេះ មានឈ្មោះថា ជ័យនន្ទ មានអាយុកាលប្រមាណជាង៣០០ឆ្នាំ សាងសង់ឡើងនៅឆ្នាំ១៧០១ នៃគ.ស។

បើតាមសិលាចានៅលើប្រាសាទ ចេតិយ​នេះ បានរៀបរាប់ពីទុក្ខសោករបស់មន្រ្តីខ្ពង់ខ្ពស់ម្នាក់ឈ្មោះ​ ជ័យនន្ទ ដែលបានបាត់បង់ប្រពន្ធ និងកូន និងបាននាំសាក​សព​មកបញ្ចុះក្នុងចេតិយនៅអង្គរវត្ត។

នៅសម័យនោះ ជ័យនន្ទ មិនដឹងយកសាកសពទៅបញ្ចុះនៅទីណាឱ្យស័ក្តិសម លោកក៏សម្រេចយកមកបញ្ចុះនៅអង្គរវត្ត ដែលជាទីសក្ការៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ ដើម្បីភ្ជាប់និស្ស័យដោយសារលោកគិតថាអង្គរគឺជាឋានព្រះ ឋានអាទិទេព។

ជំនឿនេះ បានធ្វើឱ្យពលរដ្ឋនៅសម័យនោះ គោរពប្រតិបត្តិតជារហូតមក ដោយអ្នកស្រុកតែងយកធាតុទៅបញ្ចុះនៅបរិវេណប្រាសាទអង្គរវត្ត ផ្អែកទៅតាមធាតុ និងឆ្អឹងដែលអ្នកស្រាវជា្រវបុរាណវិទ្យាធ្លាប់បានរកឃើញការពីពេលកន្លងទៅ។

ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ជាតិ “កម្ពុជាអង្គរអ៊ែរ” បានផ្លាស់ប្ដូរឈ្មោះទៅជា “អាកាសចរណ៍ជាតិកម្ពុជា”។

ក្រុមហ៊ុននេះ ត្រូវបានវិនិយោគរួមគ្នារវាងរាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាដែលមានភាគហ៊ុន ៥១ភាគរយនិងក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ Vietnam Airlinesដែលមានភាគហ៊ុន ៤៩ភាគរយ។

កម្ពុជាអង្គរអ៊ែរ មានទីស្នាក់ការកណ្ដាលនៅរាជធានីភ្នំពេញ ដោយបានចាប់ផ្ដើមប្រតិបត្តិការរបស់ខ្លួននៅថ្ងៃទី២៨ កក្កដា ឆ្នាំ២០០៩។

ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ជាតិ កម្ពុជាអង្គរអ៊ែរ ត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅថ្ងៃ ៣១ ខែកក្កដា ឆ្នាំ១០០៩ និងដែលបានជំនួសក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ជាតិ រ៉ូយ៉ាល់អ៊ែរកាំបូដ Royal Air Cambodge ដែលបានក្ស័យធននៅឆ្នាំ២០០១។

ក្រុមហ៊ុន នេះផ្តោតសំខាន់ក្នុងការបម្រើការធ្វើដំណើររបសស់ភ្ញៀវទេសចណ៍ ជាពិសេសការទស្សនាប្រាសាទអង្គរវត្ត៕

ថ្មីៗនេះ ពលរដ្ឋរស់នៅ​ខេត្តកំពត​ បានបង្ហោះ និងចែកចាយរូបភាពរុក្ខជាតិម៉្យាង ដោយអះអាងថាជារុក្ខជាតិផ្ការាំ ទឹករាំ។

ផ្ការាំ ទឹករាំ ជារុក្ខជាតិមួយប្រភេទ ដែលគេប្រទះឃើញក្នុងរឿងប្រឡោមលោកខ្មែរមួយ ដែលជារឿងបែបមន្តអាគម អា​ភី​និ​ហា​ដ៏​​​ល្បី និងត្រូវបានគេផលិតជាខ្សែភាពយន្តថែមទៀតផង។

​បើតាមអ្នកជំនាញជីវចម្រុះ​នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ បាន​បញ្ជាក់ច្បាស់ៗថា៖” ផ្ការាំទឹករាំ មិនមែនជារុក្ខជាតិពិតនោះទេ ដោយវាមានតែនៅក្នុងរឿងព្រេងនិទានប៉ុណ្ណោះ ហើយរុក្ខជាតិដែលគេកំពុងល្បីនោះមានឈ្មោះ​ផ្លូវការ​ថា”ប​ល្ល័​ង្គ ន​ពារ​ក្ស​ ឬប្រទាល​១០០​គុណ​”។

ប​ល្ល័​ង្គ ន​ពារ​ក្ស​  ជាបរាសិតជាតិម្យ៉ាង ដែលច្រើនរស់នៅនិងអាស្រ័យលើរុក្ខជាតិដ៏ទៃជាអ្នកជួយចិញ្ចឹមជីវិតពួកវាដោយការស្រូបយកសារធាតុចិញ្ចឹមតាមប្រព័ន្ធឬសពីរុក្ខជាតិដ៏ទៃ។

ជាទូទៅផ្កានេះ ដុះនៅក្នុងខែត្រជាក់ ដោយមានជីវិតចន្លោះពី១០ថ្ងៃទៅ១៥ថ្ងៃ ក្រោយមកវនឹង​ក្រៀម​ស្វិតទៅវិញុ។

នៅប្រទេសកម្ពុជាយើង ដើមនេះមានវត្តមាននៅតាមតំបន់ព្រៃធំស្ទើរទូទាំងប្រទេស ពិសេសនៅតំបន់ព្រៃដែលមានសំណើមខ្ពស់ ក្នុងរយៈកម្ពស់រហូតដល់ចាប់ពី ២០០ – ១៥០០ម ពីនេវូទឹកសមុទ្រ៕