នៅអាស៊ីអាគ្នេយ៍មានប្រទេសសរុបទាំងអស់ចំនួន ១១ ដោយ ១១ ប្រទេសនេះសុទ្ធតែមានឆ្នេរសមុទ្រស្អាតៗជាច្រើន ក៏ដូចជាមានឆ្នេរសមុទ្រធំៗអមដោយទេសភាពធម្មជាតិ ខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធ និងទាក់ទាញបំផុត។ ទោះជាយ៉ាងណាតើអ្នកដឹងទេថា ក្នុងចំណោមប្រទេសអាស៊ីអាគ្នេយ៍ទាំងអស់ តើប្រទេសណាដែលមានឆ្នេរសមុទ្រវែងជាងគេបំផុត? ចម្លើយនោះគឺ ឆ្នេរសមុទ្ររបស់ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ីដែលវាមានប្រវែងសរុបរហូតដល់ ៥៤,៧២០ គីឡូម៉ែត្រ ជាប្រវែងវែងជាងគេបំផុតជាប់ចំណាត់ថ្នាក់លេខ ១ នៅក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ និងលេខ ៣ នៅលើពិភពលោក នេះបើយោងតាម Statista និង World Atlas។

ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ីស្ថិតនៅចន្លោះអាស៊ីអាគ្នេយ៍ និងអូសេអានី ដោយតភ្ជាប់មហាសមុទ្រឥណ្ឌា និងមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិក។ នៅភាគខាងជើងប្រទេសនេះជាប់ព្រំដែនម៉ាឡេស៊ី សិង្ហបុរី ហ្វីលីពីន និងសមុទ្រខាងកើត។ ខាងត្បូងជាប់ប្រទេសអូស្ត្រាលី និងខាងលិចជាប់មហាសមុទ្រឥណ្ឌា រីឯខាងកើតវិញជាប់ព្រំដែនប៉ាពួញូហ្គីណេ ទីម័រខាងកើត និងមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិក។ ផ្ទៃដីនៃប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ីមានទំហំជាង ១.៩ លានគីឡូម៉ែត្រការ៉េ។ ដូច្នេះសម្រាប់ឆ្នេរសមុទ្ររបស់ប្រទេសនេះ គឺមានអំណោយផលសម្រាប់វិស័យទេសចរណ៍ និងការអភិវឌ្ឍន៍សេដ្ឋកិច្ច ក៏ដូចជាមានភាពសម្បូរបែបនៃរុក្ខជាតិ និងសត្វសមុទ្រផងដែរ។

នៅឥណ្ឌូណេស៊ីក្រៅពីមានសមុទ្រដ៏វែងបំផុតប្រចាំតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍ វាក៏ជាប្រទេសកោះធំជាងគេបំផុតនៅលើពិភពលោកផងដែរ។ អង្គការស្រាវជ្រាវមួយចំនួនបានកំណត់ថាចំនួនកោះនៅទីនេះមានរហូតដល់ទៅជាង ១៧.៥០០ ឯណោះ។ ក្នុងចំណោមនោះ ជាងពាក់កណ្តាលត្រូវបានតាំងទីលំនៅ ដែលជាកន្លែងធំបំផុតនៅលើកោះជ្វាដែលមានប្រជាជន ១៥០ លាននាក់ក្នុងឆ្នាំ ២០២០ (ស្មើនឹង ៥៦% នៃចំនួនប្រជាជនសរុបរបស់ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី) នេះបើយោងតាមគេហទំព័រស្ថិតិ Statista ហើយរដ្ឋធានីហ្សាកាតាមានទីតាំងនៅលើកោះនេះ។

ទោះជាយ៉ាងណាថ្មីៗនេះប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ីគ្រោងនឹងផ្លាស់ប្តូររដ្ឋធានីហ្សាកាតាទៅកាន់ទីក្រុងថ្មីមួយទៀតដែលមានឈ្មោះថា Nusantara ក្នុងខេត្ត East Kalimanta នៅលើកោះ Borneo ចម្ងាយប្រហែល ២,០០០ គីឡូម៉ែត្រពីទីក្រុងហ្សាកាតា។ មូលហេតុគឺដោយសារមានប្រជាជនជាង ១០ លាននាក់នៅទីក្រុងហ្សាកាតាប្រឈមនឹងការកកស្ទះចរាចរណ៍ និងការបំពុលខ្យល់។ ចំនួនមនុស្សរស់នៅច្រើនពេកនៅទីក្រុងហ្សាការតា ត្រូវបានអ្នកជំនាញព្យាករណ៍ថា ១/៣ នៃទីក្រុងអាចស្ថិតនៅក្រោមទឹកនៅឆ្នាំ ២០៥០ ខណៈបច្ចុប្បន្នទីក្រុងនេះកំពុងលិចរហូតដល់ ២៥ សង់ទីម៉ែត្រក្នុងមួយឆ្នាំនៅក្នុងតំបន់មួយចំនួន៕

ប្រទេសម៉ិកស៊ិក ៖ នៅលើពិភពលោកនេះមានឆ្នេរសមុទ្រជាច្រើនកន្លែងមានលក្ខណៈខុសប្លែកពីគេ ហើយក្នុងចំណោមនោះ ក៏មានឆ្នេរសមុទ្រ Playa del Amor ផងដែរ ដែលជាឆ្នេរសមុទ្រមានឈ្មោះល្បីល្បាញបំផុតនៅប្រទេសម៉ិកស៊ិក ដោយសារវាស្ថិតនៅក្រោមរណ្តៅដីដ៏ធំមួយ ។ ប៉ុន្តែអ្វីគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ គឺឆ្នេរសមុទ្រនេះពុំមែនជាឆ្នេរអស្ចារ្យកើតឡើងតាមធម្មជាតិទេ ប៉ុន្តែវាកើតឡើងដោយសារការសាកល្បងអាវុធយោធា ។

ឆ្នេរសមុទ្រ Playa del Amor ត្រូវបានគេហៅថា Hidden Beach ដោយសារវាស្ថិតក្នុងទីតាំងខុសប្លែកពីឆ្នេរសមុទ្រផ្សេងទៀត ។ កាលពីឆ្នាំ២០០៥ ខាងឧទ្យានជាតិប្រទេសម៉ិកស៊ិកបានដាក់ឈ្មោះឆ្នេរនេះថា Love Beach ដោយសារវាជាតំបន់ទេសចរណ៍ដ៏ពេញនិយមសម្រាប់ភ្ញៀវទេសចរចូលចិត្តកម្សាន្តបែបរ៉ូមេនទិក ។ ក្រៅពីនេះ អាជ្ញាធរក្នុងតំបន់ក៏បានកំណត់ចំនួនភ្ញៀវទេសចរមកកម្សាន្តនៅតំបន់នេះផងដែរ គឺមិនលើសពី១២០នាក់ក្នុង១ថ្ងៃ ។ កាលពីឆ្នាំ២០០៨ ឆ្នេរសមុទ្រនេះត្រូវបានអង្គការយូណេស្កូប្រកាសជាសម្បត្តិបេតិកភណ្ឌពិភពលោក ។

បើទោះជាប្រជុំកោះម៉ារិអេតា បានកើតឡើងដោយសារការផ្ទុះភ្នំភ្លើងនៅក្រោមទឹកអស់រយៈពេលយូរមកហើយក្តី ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាមូលហេតុពិតប្រាកដធ្វើឱ្យកើតរណ្តៅដីដ៏ធំនេះទេ ។ ចំណុចចាប់ផ្តើមបានកើតឡើងតាំងពីដើមសតវត្សរ៍ទី២០ គឺកោះជាច្រើនកន្លែងដែលគ្មានមនុស្សរស់នៅ ត្រូវបានគេប្រើប្រាស់ធ្វើជាកន្លែងសាកល្បងអាវុធយោធារបស់រដ្ឋាភិបាលម៉ិកស៊ិក ។ ការសាកល្បងបំផ្ទុះគ្រាប់បែកទាំងនេះជាមូលហេតុបណ្តាលឱ្យផ្ទៃដីកោះភាគច្រើនក្លាយជាថ្ម រួមទាំងបង្កើតរណ្តៅយក្សនៅឆ្នេរសមុទ្រ Playa del Amor ផងដែរ ។

ចំណែកការធ្វើដំណើរទៅកាន់ឆ្នេរនេះពុំពិបាកទេ គឺភ្ញៀវទេសចរត្រូវជិះទូកពីទីក្រុង Puerto Vallarta ទៅកាន់ភាគពាយ័ព្យរហូតដល់ឆ្នេរសមុទ្រ Banderas ដោយចំណាយពេលប្រមាណ១ម៉ោង ។ បន្ទាប់មក ពួកគេត្រូវហែលទឹកក្នុងចម្ងាយប្រមាណ១៥០ម៉ែត្រទៀត ទើបទៅដល់ឆ្នេរសមុទ្រ Playa del Amor ។

ចំណុចសំខាន់ ភ្ញៀវទេសចរត្រូវទាក់ទងជាមួយមគ្គុទ្ទេសក៍ទេសចរតិចតួចប៉ុណ្ណោះ ដែលទទួលបានការអនុញ្ញាតឱ្យនាំភ្ញៀវទេសចរមកកាន់តំបន់នេះ ដើម្បីឱ្យប្រាកដចិត្តថា ពួកគេស្ថិតក្នុងចំណោមភ្ញៀវទេសចរចំនួន១២០នាក់ ដែលទទួលបានការអនុញ្ញាតឱ្យមកកម្សាន្តនៅឆ្នេរ ៕

ប្រទេសថៃ៖ រដ្ឋាភិបាលទីក្រុងបាងកកប្រទេសថៃ នាពេលថ្មីៗនេះបានចេញគោលនយោបាយថ្មីមួយ ស្តីពីអាជីវកម្មលើចិញ្ចើមផ្លូវ។
លោក Chadchart Sittipunt អភិបាលក្រុងបាងកក បានប្រកាសកាលពីដើមខែមិថុនានេះថា អ្នកលក់ដូរតាមដងផ្លូវដែលមានប្រាក់ចំណូលលើសពី ៧០០ ដុល្លារក្នុងមួយខែ ត្រូវបានហាមឃាត់ ដោយសារអាជីវករទាំងនោះអាចមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ជួលហាង ឬលក់នៅកន្លែងផ្សេងក្រៅពីចិញ្ចើមផ្លូវ លើសពីនេះរដ្ឋាភិបាលក៏មានបំណងចង់អភិវឌ្ឍដងផ្លូវឱ្យមានសណ្តាប់ធ្នាប់ល្អនិងរក្សាបាននូវអនាម័យខ្ពស់។

អភិបាលក្រុងរូបនេះបានបន្តទៀតថា សម្រាប់អាជីករលក់ដូរតាមដងផ្លូវដែលមានប្រាក់ចំណូលតិចជាង ៦៨០ ដុល្លារ ក្នុងមួយខែត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យលក់នៅលើចិញ្ចើមផ្លូវ និងទីសាធារណៈជាធម្មតា។ នៅក្នុងកិច្ចប្រជុំពាក់ព័ន្ធមួយកាលពីថ្ងៃទី ៣០ ខែឧសភា លោក Chadchart បានប្រកាសពីវិធានការជាបន្តបន្ទាប់ដើម្បីអនុវត្តគោលនយោបាយនេះ រួមទាំងការតម្រូវឱ្យអ្នកលក់ដូរតាមដងផ្លូវទាំងអស់ចុះឈ្មោះក្នុងប្រព័ន្ធបង់ពន្ធជាតិ ដើម្បីជួយរដ្ឋាភិបាលទីក្រុងបាងកកមានភាពងាយស្រួលក្នុងការត្រួតពិនិត្យប្រាក់ចំណូលរបស់ពួកគេ។

ទោះបីជាប្រាក់ចំណូលរបស់អាជីវករមិនទាន់ជាប់ពន្ធក៏ដោយក៏ពួកគេនៅតែត្រូវចុះឈ្មោះនៅក្នុងប្រព័ន្ធ។ លោក Chadchart បានបន្ថែមថា ការអនុវត្តវិធានការបែបនេះគឺមានបំណងចង់ឱ្យទីក្រុងស្អា។ ទន្ទឹមនឹងនេះគោលដៅរយៈពេលវែងរបស់ទីក្រុងបាងកកគឺដើម្បីលុបបំបាត់ទាំងស្រុងនូវសកម្មភាពលក់ដូរតាមដងផ្លូវ ដោយផ្លាស់ប្តូរជីវភាពរបស់អាជីវករតូចតាចទៅកាន់មជ្ឈមណ្ឌលលក់ទំនិញ។

គួរបញ្ជាក់ដែរថា គិតត្រឹមឆ្នាំ ២០២៣ ទីក្រុងបាងកកត្រូវបានគេប៉ាន់ស្មានថាមានអ្នកលក់តាមដងផ្លូវចំនួន ២០,០០០ នាក់ ដោយបានបង្កើតមជ្ឈមណ្ឌលចំនួន ១២៥ សម្រាប់អ្នកលក់តាមដងផ្លូវចំនួន ១០,០០០។ ដូច្នេះមន្ត្រីក្រុងបាងកកនឹងបើកសវនាការក្នុងពេលឆាប់ៗនេះលើវិធានការទាំងនេះ និងអនុវត្តវិសោធនកម្មចាំបាច់។ គោលដៅរយៈពេលវែងរបស់ទីក្រុងបាងកកគឺដើម្បីលុបបំបាត់ទាំងស្រុងនូវសកម្មភាពលក់ដូរតាមដងផ្លូវ ដោយផ្លាស់ប្តូរជីវភាពរបស់អាជីវករតូចតាចទៅកាន់មជ្ឈមណ្ឌលលក់ទំនិញ៕

ប្រទេសចិន៖ ប្រព័ន្ធផ្លូវដែកថ្មីរបស់ប្រទេសចិនមិនត្រឹមតែកាត់បន្ថយពេលវេលាធ្វើដំណើររវាងទីក្រុងប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងបើកឱកាសជាច្រើនក្នុងការអភិវឌ្ឍន៍ទេសចរណ៍ និងទាក់ទាញការវិនិយោគផងដែរ។
យោងតាមសារព័ត៌មានបរទេស បានឱ្យដឹងថា នៅចុងខែឧសភាកន្លងទៅ ផ្លូវរថភ្លើងអន្តរខេត្តថ្មីចំនួនបីគឺ ក្វាងចូវ – ហ្វូសាន និងហ្វូសាន – តុងក្វាន់ ត្រូវបានដាក់ឱ្យដំណើរការជាផ្លូវការ។ ព្រឹត្តិការណ៍នេះបង្ហាញពីការតភ្ជាប់ផ្លូវរថភ្លើងអន្តរខេត្តចំនួន ៣ បង្កើតជាបណ្តាញដឹកជញ្ជូនផ្លូវដែកប្រវែង ២៥៨ គីឡូម៉ែត្រ តភ្ជាប់ទីក្រុងចំនួន ៥ គឺ Huizhou, Dongguan, Guangzhou, Foshan និង Zhaoqing ។ ជាមួយនឹងប្រព័ន្ធផ្លូវដែកដ៏ទំនើបនេះ ប្រជាជនអាចផ្លាស់ទីបានយ៉ាងងាយស្រួលរវាងទីក្រុងនៅតាមឆ្នេរសមុទ្រតាមរយៈ “ទិញសំបុត្រ”។

នៅលើបណ្តាញសង្គម មនុស្សជាច្រើនបានសម្តែងការរំភើបចិត្តយ៉ាងខ្លាំងចំពោះប្រព័ន្ធផ្លូវរថភ្លើងថ្មីនេះ។ ពួកគេបានបញ្ចេញមតិថា៖ «ក្តីសុបិននៃការធ្វើដំណើរទៅទីក្រុងចំនួន ៥ ក្នុងមួយថ្ងៃបានក្លាយជាការពិតហើយ! មនុស្សម្នាក់ទៀតបានចែករំលែកថា៖ “ពិសាតែនៅ Shunde ពេលព្រឹក ទស្សនាភ្នំ Lien Hoa នៅ Guangzhou ពេលរសៀល រីករាយជាមួយអាហារដ៏ល្បីល្បាញនៅ Dongguan ពេលយប់ និងមើលថ្ងៃលិចលើសមុទ្រនៅ Huizhou វាអស្ចារ្យណាស់!”

ជាមួយនឹងល្បឿនអតិបរមារហូតដល់ ២០០ គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង ប្រព័ន្ធផ្លូវដែកអន្តរក្រុងថ្មីជួយកាត់បន្ថយពេលវេលាធ្វើដំណើររវាងទីក្រុងទាំង ៥ យ៉ាងខ្លី។ ពីស្រុក Panyu (Guangzhou) អ្នកដំណើរចំណាយពេលត្រឹមតែ ៣០ នាទីដើម្បីទៅដល់ Foshan ឬ Dongguan និង ៦០ នាទីដើម្បីទៅដល់ Zhaoqing ឬ Huizhou ។ អ្នកជំនាញបាននិយាយថា ប្រព័ន្ធផ្លូវដែកថ្មីនេះនឹងជួយឱ្យទីក្រុងក្វាងចូវតភ្ជាប់កាន់តែងាយស្រួលជាមួយតំបន់ជិតខាង ដោយហេតុនេះជំរុញការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ច និងទេសចរណ៍សម្រាប់តំបន់ទាំងមូល។

ចំណុចពិសេសបំផុតនៃ “រថភ្លើងក្រោមដី” នេះគឺជាគំរូប្រតិបត្តិការដូចរថយន្តក្រុង ដែលផ្តល់ភាពងាយស្រួលជាអតិបរមាដល់អ្នកដំណើរ។ យោងតាមអ្នកតំណាងក្រុមហ៊ុនគ្រប់គ្រងប្រតិបត្តិការផ្លូវដែកអន្តរខេត្តក្វាងទុង គឺមានប្រព័ន្ធត្រួតពិនិត្យសុវត្ថិភាពត្រឹមត្រូវនៅស្ថានីយ៍រថភ្លើងអន្តរខេត្តត្រូវបានតភ្ជាប់ទៅស្ថានីយ៍រថភ្លើងជាតិ និងរថភ្លើងក្រោមដី ដែលជួយអ្នកដំណើរធ្វើចលនាបានយ៉ាងងាយស្រួល និងរហ័ស។

ការដាក់ឱ្យដំណើរការប្រព័ន្ធផ្លូវដែកអន្តរខេត្តចំនួន ៣ តភ្ជាប់ទីក្រុងចំនួន ៥ បានចូលរួមចំណែកយ៉ាងសំខាន់ក្នុងដំណើរការសម្រេចគោលដៅនេះ។ អ្នកជំនាញបាននិយាយថា ប្រព័ន្ធផ្លូវដែកថ្មីមិនត្រឹមតែជាផ្លូវតភ្ជាប់ចរាចរណ៍ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងជាកម្លាំងចលករជំរុញទេសចរណ៍ និងការអភិវឌ្ឍន៍សេដ្ឋកិច្ចសម្រាប់តំបន់ទាំងមូល។ ក្នុងឱកាសសម្ពោធផ្លូវរថភ្លើងថ្មីនេះ សកម្មភាពផ្សព្វផ្សាយទេសចរណ៍បានប្រព្រឹត្តទៅនៅទូទាំងតំបន់ឈូងសមុទ្រ។ នៅស្ថានីយ៍រថភ្លើងមួយចំនួន អ្នកដំណើរក៏ទទួលបានផែនទីទេសចរណ៍ដោយឥតគិតថ្លៃ និងចូលរួមក្នុងហ្គេមអន្តរកម្មគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ផងដែរ៕

អ្នកស្រាវជ្រាវ និងអ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានជជែកវែកញែកគ្នាយូរមកហើយថា តើមានមនុស្សក្រៅភព ឬអេលៀន ដែរឬទេ? តើពួកគេធ្លាប់ធ្វើដំណើរមកកាន់ផែនដីឬអត់? អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រជាច្រើនរូបបានព្យាយាមបញ្ជូនយានអវកាសទៅកាន់ភពផ្សេងៗដើម្បីស្វែងរកមនុស្សក្រៅភព ហើយពួកគេធ្វើការបកស្រាយខុសៗគ្នា ។ ប៉ុន្តែអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រមកពីអង្គការ NASA បានលើកលែងបែបនេះ ដែលយើងពុំធ្លាប់ឮពីមុន ។

លោក សេវ៉ាណូ ខូឡុំបាណូ អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រមកពីអង្គការ NASA ជឿជាក់ថា មនុស្សក្រៅភពអាចមានភាពខុសប្លែកគ្នាពីមនុស្សនៅលើផែនដី ហើយយើងពុំអាចមើលឃើញទេ ដោយសារពួកគេមានរូបរាងតូចខ្លាំងពេក ។ មនុស្សក្រៅភពមានប្រាជ្ញាឆ្លាតខ្លាំងបានប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាទំនើប ដែលមនុស្សធម្មតាពុំអាចវាយតម្លៃបាន ហើយពួកគេអាចធ្វើដំណើរទៅកាន់អវកាស និងផ្កាយនានាដោយគ្មានការលំបាក ។

បើយើងប្រៀបធៀបរយៈពេល១០០ឆ្នាំមុនជាមួយបច្ចុប្បន្ននេះឃើញថា ពិភពលោកបានផ្លាស់ប្តូរ និងអភិវឌ្ឍន៍រីកចម្រើនមិនគួរឱ្យជឿ ខណៈអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនានាព្យាយាមរកចម្លើយពាក់ព័ន្ធនឹងមនុស្សក្រៅភព ។ ប្រធានបទមនុស្សក្រៅភពទទួលបានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំង ហើយមនុស្សខ្លះក៏ចង់ឃើញមនុស្សក្រៅភពដោយផ្ទាល់ភ្នែក ខណៈអ្នកខ្លះទៀតបារម្ភថា ពួកគេអាចនឹងមករុករានផែនដី ។

ក្នុងកិច្ចប្រជុំស្តីពី «ការស្វែងរកអរិយធម៌នៅក្រៅពិភពលោក» លោក សេវ៉ាណូ និយាយថា អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រចាំបាច់ត្រូវតែគិតឱ្យបានទូលំទូលាយជាងនេះ អំពីមនុស្សក្រៅភព និងភាពខុសប្លែកគ្នាពីមនុស្សរស់នៅលើផែនដី ដូចជា ៖ អាយុ, កម្ពស់ និងរូបរាង ។ មនុស្សក្រៅភពបានធ្វើដំណើរមកកាន់ផែនដី ប៉ុន្តែយើងមើលពុំឃើញ ដោយសារពួកគេមានរូបរាងតូចខ្លាំងពេក ។

លោក សេវ៉ាណូ បន្តថា បច្ចុប្បន្ន យើងផ្តោតតែលើការប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យារបស់មនុស្សលើផែនដីប៉ុណ្ណោះ ដូចជា ៖ ការបញ្ជូនរលកសំឡេងតាមរកអរិយធម៌មនុស្សក្រៅភព ប៉ុន្តែពួកគេអាចប្រើប្រាស់បច្ចេកវិទ្យាជឿនលឿនជាងយើងរាប់លានឆ្នាំ រហូតដល់យើងពុំអាចទាក់ទងពួកគេបានតាមរយៈបច្ចេកវិទ្យាដែលប្រើប្រាស់សព្វថ្ងៃនេះ ។

វាជាការលើកឡើងមួយគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងសម្រាប់មហាជន និងអាចជំរុញឱ្យអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនានាសន្និដ្ឋានឱ្យបានទូលំទូលាយជាងនេះពាក់ព័ន្ធនឹងមនុស្សក្រៅភព ។ តើយើងជឿថា មានមនុស្សក្រៅភពរស់នៅកន្លែងណាមួយក្នុងចក្រវាឡនេះ និងធ្លាប់ធ្វើដំណើរមកកាន់ផែនដីដែរឬទេ?