ថ្លែងក្នុងកិច្ចប្រជុំសាមញ្ញលើកទី១ របស់ក្រុមប្រឹក្សាខេត្តកំពត អាណត្តិទី៤ ឯកឧត្តម ម៉ៅ ធនិន អភិបាលខេត្តកំពត បានបង្ហើបអំពីគម្រោងសាងសង់នាឡិកាកម្ពស់ប្រមាណ ៣៥ម៉ែត្រ មុខកាត់អង្កត់ផ្ចិតប្រមាណ ៩,៧ម៉ែត្រ ដោយយោងតាមរចនាបទខ្មែរសុទ្ធសាត។

ការសាងសង់នាឡិកាយក្សនេះ ដើម្បីកែលម្អ ក៏ដូចជាបន្ថែមសោភ័ណភាពក្នុងក្រុង ពិសេសបង្កើនការទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរឱ្យមកសម្រាកកម្សាន្តក្នុងខេត្តកំពតឱ្យកាន់តែច្រើន ដូចទៅនឹងខេត្តជាប់មាត់សមុទ្រ៣ផ្សេងទៀត។

ឯកឧត្តម ម៉ៅ ធនិន បានបន្ថែមថា៖” កំពត ជាខេត្តមួយក្នុងចំណោម៤ ដែលមានជាប់ឆ្នេរសមុទ្រ ហើយគឺជាខេត្ត ដែលមានសក្តានុពល លើវិស័យទេសចរណ៍។ ហេតុដូច្នេះអាជ្ញាធរខេត្តបានជ្រើសយក ការអភិវឌ្ឍវិស័យទេសចរណ៍ជាចំបង លើវិស័យផ្សេងៗទៀត ដែលមានសក្តានុពលក្នុងខេត្ត។

គួរបញ្ជាក់ផងដែរថា ក្រៅពីការសាងសង់នាឡិកាយក្សនេះហើយ អាជ្ញាធរខេត្តខេត្តកំពតក៏នឹងសាងសង់ឆ្នេរខ្សាច់មួយទៀត ដែលចម្ងាយប្រមាណ ៨គីឡូម៉ែត្រ ពីកំពង់ផែទេសចរណ៍អន្តរជាតិ ស្ថិតក្នុងស្រុកទឹកឈូ ផងដែរ៕

 

ព្រឹទ្ធាចារ្យ បោរាណាចារ្យ ប៊ិន វិន បានកើតនៅថ្ងៃទី១០ ខែសីហា ឆ្នាំ១៩៣៦ នៅភូមិចាន់ ឃុំតាំងក្រសាំង ស្រុកបាធាយ ខេត្តកំពង់ចាម ដែលជាមរតកមនុស្សរស់ បានទទួលមរណភាព នៅថ្ងៃសោរ៍ ១រោច ខែជេស្ឋ ឆ្នាំរោង ឆស័ក ព.ស.២៥៦៨ ត្រូវនឹងថ្ងៃទី២២ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៤ វេលាម៉ោង០២ៈ២៧នាទីទៀបភ្លឺ ក្នុងជន្មាយុ ៨៨ឆ្នាំ ដោយជរាពាធ។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ ត្រូវបានព្រះមហាក្សត្រចេញព្រះរាជក្រឹត្យទទួលស្គាល់ថា ជាមរតកមនុស្សរស់ម្នាក់ នៅក្នុងចំណោមព្រឹទ្ធាចារ្យចំនួន៩រូប កាលពីថ្ងៃទី៤ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៣ កន្លងទៅ។

ព្រឹទ្ធាចារ្យ បោរាណាចារ្យ ប៊ិន វិន ត្រូវបានគេទទួលស្គាល់ថា ជាអ្នកដែលចេះដឹងមានជំនាញច្បាស់លាស់ ខាងភ្លេងអារក្ស យីកេ ល្ខោន អាយ៉ៃ អាចារ្យកិច្ចពិធីចូលម្លប់ និងចេញម្លប់ អាចារ្យពេលាការ អាចារ្យមង្គលការ និងចៅមហា។

ការបាត់បង់នេះ គឺជាការបាត់បង់ស្វាមី ឪពុក ជីតា ជាទីគោរពស្រឡាញ់ប្រកបដោយព្រហ្មវិហារធម៌ និងជាការបាត់បង់នូវមរតកមនុស្ស រស់ដ៏ឆ្នើមមួយរូប ដែលបានលះបង់ពេលវេលា កម្លាំងកាយចិត្តពេញមួយជីវិត ក្នុងការរួមចំណែកលើកស្ទួយវិស័យ វប្បធម៌ ក្បួនតម្រា និងទំនៀមទម្លាប់ប្រពៃណីអាពាណ៍ពិពាហ៍ខ្មែរពីបុរាណ៕

ប្រិយមិត្តពិតជាឆ្ងល់ហើយថា ហេតុអ្វីបានជាបុគ្គលមួយចំនួនអាចជោគជ័យនៅក្នុងជីវិតបាន ខណៈដែលមនុស្សភាគច្រើនផ្សេងទៀតបរាជ័យមិនសមតាមបំណងរបស់ខ្លួន? ចម្ងល់នេះ នឹងត្រូវបកស្រាយនៅខាងក្រោម ដែលបញ្ជាក់ឱ្យឃើញថា ភាពឆ្លាតវៃគឺធ្វើឱ្យ បុគ្គលម្នាក់អាចសម្រេចតាមបំណងប្រាថ្នារបស់គេបាន។ ដូច្នេះហើយតើអ្វីទៅជាចំណុចពិសេសរបស់បុគ្គលឆ្លាតវៃ?

១.មនុស្សឆ្លាតរស់នៅសាមញ្ញ មិនចេះអួតអាង៖ ភាពសាមញ្ញ មិនចេះអួតអាង គឺជាគុណភាពដែលល្អបំផុត ហើយតែងតែមានការកោតសរសើរយ៉ាងខ្លាំងពីមនុស្សជុំវិញខ្លួន។ មនុស្សឆ្លាតតែងតែមានអាកប្បកិរិយារាបទាប រម្យទម និងសាមញ្ញ ទោះបីជាពួកគេជោគជ័យយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេនៅតែរក្សាខ្លួនឱ្យរាបទាបជានិច្ច ដែលនេះបង្ហាញថាពួកគេជាមនុស្សមានទេពកោសល្យពិតប្រាកដហើយមានទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯង។

២.ការគិតរហ័ស ឬសកម្ម៖ មនុស្សឆ្លាតច្រើនតែមាន IQ និង EQ ខ្ពស់ ក្នុងការប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នា ពួកគេដឹងពីរបៀបនិយាយអ្វីដែលអ្នកដទៃចង់ឮ និងដឹងពីរបៀបចាប់យកអារម្មណ៍របស់អ្នកដទៃ។ មនុស្សឆ្លាតតែងតែរក្សាការតស៊ូ ឈ្នះដោយគ្មានអំនួត ចាញ់ដោយមិនបាក់ទឹកចិត្ត ពួកគេដឹងពីរបៀបប្រមូលផ្តុំគុណសម្បត្តិ និងភាពខ្លាំងរបស់មនុស្សជុំវិញ ដើម្បីបង្កើតតម្លៃល្អសម្រាប់សហគមន៍។

៣.ចេះគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ខ្លួនឯង៖ ការចេះគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងគឺជាជំនាញដ៏សំខាន់មួយសម្រាប់ឈានទៅរកភាពជោគជ័យក្នុងជីវិត។ ដូច្នេះដើម្បីក្លាយជាមនុស្សជោគជ័យ យើងត្រូវអនុវត្តការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងគ្រប់ស្ថានភាពជាមុនសិន។

៤.ដឹងពីរបៀបនៃការស្ដាប់៖ ការស្តាប់ពិតជាមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់ នោះក៏ជាមូលហេតុដែលយើងកើតមកមានត្រចៀកពីរ នឹងមានមាត់តែមួយ។ អំណាចនៃការស្តាប់ ជួនកាលអាចធំជាងអំណាចនៃពាក្យសម្តី មនុស្សឆ្លាតដឹងពីរបៀបស្តាប់ តាមរយៈកាយវិការសមហេតុផលរបស់ពួកគេ ដើម្បីបញ្ជូនថាមពលខុសគ្នាទៅកាន់អ្នកដទៃ៕

រមណីយដ្ឋានក្បាលស្ពាន ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា «ជ្រលងនៃលិង្គ១០០០ ឬទន្លេ១០០០លិង្គ» ដែលមានចម្លាក់ធ្វើអំពីថ្មជាច្រើននៅក្នុងនិងជុំវិញក្បាលស្ពាន។ ចម្លាក់ទាំងនោះ ភាគច្រើនកសាងឡើងនាសតវត្សទី១១ ដល់ ទី១៣ ក្រោមស្នាព្រះហស្ថរបស់ព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី១ និងបញ្ចប់ដោយព្រះបាទឧទ័យាទិត្យវរ្ម័នទី២។

ក្បាលស្ពាន គឺជារមណីយដ្ឋានបុរាណវិទ្យាសម័យអង្គរ មានចម្ងាយ៥០គីឡូម៉ែត្រពីទីរួមខេត្តសៀមរាប និងប្រមាណ ១៧-១៨ គីឡូម៉ែត្រពីប្រាសាទបន្ទាយស្រី ក៏ដូចជាមានផ្លូវឡើងភ្នំប្រវែង ១៥០០ ម៉ែត្រពីក្រោមឡើងលើ។ វាក៏ត្រូវបានគេពណ៌នាថាជា «បាតទន្លេដែលឆ្លាក់យ៉ាងអស្ចារ្យ តាំងជ្រៅក្នុងព្រៃទៅភាគឦសាននៃអង្គរ» និងជាដៃទន្លេនៃស្ទឹងសៀមរាប ដែលឡើងដល់លើភ្នំគូលែន ខាងជើងបន្ទាយស្រី។

មនុស្សភាគច្រើនយល់ថា ទឹកដែលហូរនៅក្បាលស្ពាននោះគឺហូរមិនចេះដាច់ ដែលជាប្រភពនៃភាពចម្រុងចម្រើន និងត្រជាក់ត្រជុំ ព្រមទាំងមានស្លឹកឈើខៀវស្រងាត់បក់វិច និងមានសម្លេងបក្សាបក្សីយំរំពងពេញព្រៃធម្មជាតិ។

ម៉្យាងវិញទៀត ទឹកដែលហូរធ្លាក់ចុះមកនោះ ត្រូវបានប្រជាកសិករយកទៅស្រោចស្រពដំណាំកសិកម្ម ហើយជាពិសេសនោះ មនុស្សជំនាន់ដើមបានឆ្លាក់លិង្គរាប់មិនអស់ ដែលជានិមិត្តរូបស្នងនៃព្រះឥលូរនៅតាមបាតស្ទឹងចាប់ពីខាងជើងផ្នែកខាងលើនៃស្ពានថ្មធម្មជាតិ រហូតដល់ទីដែលមានទឹកធ្លាក់។ ដូច្នេះហើយបានជាមានសិលាចារិក សំស្រឹ្កតហៅទីនោះថា “សហស្រលិង្គ១” ។

លើសពីនេះ នៅកន្លែងតែមួយនោះ ក៏នៅមានចម្លាក់ថ្មភក់ភាគច្រើនជាផ្ទាំង និងថ្មជាច្រើនដុំទៀត ដែលពិពណ៌នាពីគំនូរទេវកថាហិណ្ឌូផ្សេងៗ រួមទាំងរូបព្រះសិវៈ ព្រះវិស្ណុ ព្រះព្រហ្ម ព្រះលក្សីមា រាមា និងហនុមាន ព្រមទាំងសត្វ (គោ និងកង្កែប) ផងដែរ៕

មហា.រីកប្លោ.កនោមគឺជារឿយៗតែងកើតទៅលើបុរសដែលមានវ័យចំណាស់ប៉ុណ្ណោះ យ៉ាងណាមិញ ក្នុងលក្ខខណ្ឌមួយចំនួន ក្មេងៗក៏អាចកើតជំងឺនេះបានដែរ។ ជាមួយគ្នានោះ អ្នកជំនាញគឺបានធ្វើការពន្យល់ថា ការជ.ក់បា.រីគឺជាកត្តាហា.និភ័យដ៏ធំបំផុតមួយ ដែលនឹងបណ្តាលឲ្យកើតជំងឺមហា.រីកប្លោ.កនោម។

ការជក់បារី ដែលសង្កត់ធ្ងន់ទៅលើផលប៉ះពាល់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរទៅកាន់សួតរបស់អ្នក។ បន្ថែមពីនេះ វាក៏វាយប្រហារទៅលើប្រព័ន្ធសរសៃឈាមបេះដូង ប្រព័ន្ធផ្លូវដង្ហើម និងប្រព័ន្ធបង្ហូរនោមជាដើម។

យោងតាមលោកសាស្ត្រាចារ្យ Marc Bjurlin ប្រចាំសាកលវិទ្យាល័យ North Carolina បានធ្វើតេស្តពិសោធន៍កាលពីពេលកន្លងទៅ បានបញ្ជាក់ថា ការជក់បារីពិតជាផ្តល់នូវផលប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំង ដោយសង្កត់ធ្ងន់ទៅលើជំងឺមហារីកប្លោកនោម។ លក្ខណៈសម្គាល់ថាអ្នកកើតមហារីកប្លោកនោមនោះ គឺឲ្យសង្កេតទៅលើ «ការដែលមានឈាមនៅលាយឡំជាមួយទឹកនោមរបស់អ្នក»។

សាស្ត្រាចារ្យរូបនេះបានពន្យល់ថា “នៅពេលដែលនរណាម្នាក់ជក់បារី ពួកគេនឹងស្រូបសារធាតុបង្កជំងឺមហារីកចូលទៅក្នុងខ្លួន បន្ទាប់មកសួតនឹងដើរតួនាទីជាអ្នកច្រោះសារធាតុពុលទាំងនោះ ។ “សួតនឹងធ្វើការច្រោះខ្យល់ពុលចូលក្នុងចរន្តឈាម រួចក៏បញ្ជូនបន្តទៅកាន់តម្រងនោម ហើយតម្រងនោមនឹងធ្វើច្រោះឈាមទៅក្នុងទឹកនោម។ ទឹកនោមនឹងហូរចូលទៅក្នុងប្លោកនោម ខណៈប្លោកនោមត្រូវផ្ទុកទឹកនោមរយៈពេលពីរទៅបួនម៉ោងរហូតដល់អ្នកនោមចេញមក។ ដោយហេតុថាសារធាតុបង្កមហារីកទាំងនោះផ្ទុកក្នុងប្លោកនោមរយៈពេលយូរម៉ោងជារឿយៗ វានឹងវិវត្តទៅជាមហារីកប្លោកនោមបានយ៉ាងងាយ។

យ៉ាងណាមិញ មហារីកប្លោកនោមក៏អាចបណ្តាលមកពីការបំពុលបរិស្ថានផងដែរ ដូចជាផ្សែងឬឧស្ម័នដែលភាយចេញពីឧស្សាហកម្មរថយន្ត ឬវាយនភណ្ឌនានា។ បើយោងតាមរបាយការណ៍ថ្មីមួយបានបង្ហាញថា ប្រមាណ ៨៣,០០០ករណីថ្មីនៃជំងឺមហារីកប្លោកនោម ដែលគេរំពឹងថានឹងត្រូវបានទទួលការព្យាបាលក្នុងឆ្នាំ ២០២៤នេះ ហើយភាគច្រើនគឺកើតលើបុរសអាយុ ៥៥ ឆ្នាំឡើងទៅ៕