បាត់ដំបងគឺជាទឹកដីដ៏ចំណាស់មួយនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ដែលប្រមូលផ្តុំដោយវប្បធម៌ អរិយធម៌របស់ជនជាតិខ្មែរ មានទាំងតំបន់រមណីយដ្ឋាន ទីតាំងប្រវត្តិសាស្រ្តរាប់រយកន្លែង ថែមទាំងជាទីក្រុងទំនើប មានទាំងសួនកម្សាន្ត និងសិប្បកម្មកែច្នៃផ្សេងៗ។ បន្ថែមពីនេះ ក៏នូវមានផលិតផលនិងម្ហូបអាហារជាច្រើន ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាអត្តសញ្ញាណរបស់អ្នកបាត់ដំបងផងដែរ។

ផលិតផលមួយ ដែលប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរទូទៅស្គាល់យ៉ាងច្បាស់ថាជា អត្តសញ្ញាណខេត្តបាត់ដំបងនោះគឺ ណែមត្រីឬសង្វាក់ត្រី។ ណែមត្រី គឺជាផលិតផលមួយដែលផលិតចេញពីសាច់ត្រីស្រស់លាយជាមួយនឹងគ្រឿងទេសផ្សេងៗ ហើយផ្អប់ទុកឲ្យជូរ ទើបយកមកបរិភោគបាន។ ស្របពេលដែលបច្ចប្បន្ន ណែមបានក្លាយជាអាហារដ៏ពេញនិយមមួយមានលក់នៅទូទាំងប្រទេសកម្ពុជា។ ហើយសម្រាប់អ្នកខេត្តផ្សេងៗដែលបានទៅលេងក្នុងខេត្តបាត់ដំបង គឺតែងតែជាវណែមរបស់អ្នកខេត្តនេះគ្រប់ៗគ្នា ព្រោះល្បីថាមានរសជាតិឆ្ងាញ់ពិសេសខ្លាំងផងដែរ។

ក្រៅពីណែម បាត់ដំបងក៏នូវមានអាហារប្រចាំតំបន់មួយមុខទៀតត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា បុកកន្ទុយហេស។ បុកកន្ទុយហេស គឺជាម្ហូបខ្មែរមួយប្រភេទ មានលាយឡំជាមួយនឹងគ្រឿងផ្សំជាច្រើនមុខ ដោយបុកបញ្ចូលគ្នា អាចនឹងមានរសជាតិហិរតិចៗឬខ្លាំង និងនិយមយកទៅបរិភោគជាមួយនឹងបន្លែឬអន្លក់ផ្សេងៗប្រកបដោយរសជាតិឈ្ងុយឆ្ងាញ់។ ម្ហូបមួយមុខនេះ ត្រូវបានអ្នកខេត្តបាត់ដំបងគ្រប់ៗរូបចេះចាំអំពីរបៀបធ្វើ រហូតដល់មានអ្នកខេត្តផ្សេងៗយកទៅរៀនធ្វើនិងបរិភោគតាមជាហូរហែរផងដែរ។

ម្ហូបមួយមុខទៀតដែលត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជានិមិត្តរូបនៅក្នុងខេត្តបាត់ដំបងដែរគឺ បុកទឹកគ្រឿង។ បុកទឹកគ្រឿងដ៏ល្បីរន្ទឺប្រចាំខេត្ត ដែលចម្អិនឡើងដោយផ្សំជាមួយនឹងត្រីស្ងោរឬត្រីឆ្អើរ ប្រហុក ក្រូចឆ្មារ ម្ទេស ត្រប់ពុតលំញង ខ្ទឹមសរឬក្រហមជាដើម ហើយគេនិយមបរិភោគវាជាមួយនឹងបន្លែ និងអន្លក់ជាច្រើនមុខ។ ជាការកត់សម្គាល់ បុកទឹកគ្រឿងរសជាតិដើមអ្នកខេត្តបាត់ដំបងគឺគេមិនដាក់សណ្តែកដីនោះ។

ក្រៅពីផលិតផលនិងអាហារ ៣មុខខាងលើហើយ ខេត្តបាត់ដំបងក៏មានម្ហូបប្រចាំតំបន់ ល្បីល្បាញរសជាតិឆ្ងាញ់ជាច្រើនទៀតដូចជា ប្រហុកបាត់ដំបង អាម៉ុកបាត់ដំបង ក្រឡានបាត់ដំបង បុកល្ហុងបាត់ដំបង សំបកណែមបាត់ដំបងជាដើម។

គួរបញ្ជាក់ថា កាលពីឆ្នាំ ២០២៣ កន្លងទៅនេះ អង្គការយូណេស្កូបានដាក់បញ្ចូលទីក្រុងបាត់ដំបងក្នុងបញ្ជី «បណ្តាញទីក្រុងច្នៃប្រឌិត» ដែលមានន័យថា គឺជាទីក្រុងដែលតំណាងឱ្យវិស័យចំនួន ៧ រួមមាន៖សិប្បកម្ម និងសិល្បៈប្រជាប្រិយ, ការរចនា, ភាពយន្ត, អាហារ, អក្សរសាស្ត្រ, សិល្បៈប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ និងតន្ត្រី៕

Wifi គឺបច្ចេកវិទ្យាឥតខ្សែមានការរីកចម្រើនយ៉ាងទូលំទូលាយគួរឱ្យកត់សម្គាល់ នៅទសវត្សរិ៍ចុងក្រោយនេះ ហើយស្ទើរតែគ្រប់ទីកន្លែងទាំងអស់មិនថា នៅផ្ទះ កន្លែងធ្វើការ នៅក្នុងបណ្ណាល័យសាលារៀន ព្រលានយន្តហោះ សណ្ឋាគារ និងសូម្បីតែនៅក្នុងភោជនីយដ្ឋានមួយចំនួន ក៏ភ្ជាប់ប្រព័ន្ធទំនើបនេះដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាលោកអ្នកដែលកំពុងជួបបញ្ហាដាច់ Wifi ហើយព្យាយាមទាក់ទងទៅអ្នកផ្តល់សេវាដើម្បីជួសជុលញឹកញាប់ អាចនឹងធ្វើឱ្យអ្នកធុញទ្រាន់ និងខាតពេលវេលាច្រើន។ ដូច្នេះនៅក្នុងអត្ថបទនេះ យើងនឹងប្រាប់ពីវិធីកែលម្អ Wifi គ្រួសារឱ្យដើរលឿនវិញដោយខ្លួនឯង មិនចាំបាច់ពឹងពាក់នរណាម្នាក់ឡើយ៖

១.ផ្លាស់ទីរ៉ោតទ័រទៅកន្លែងផ្សេង៖ យោងតាមក្រុមហ៊ុន Ofcom ការដាក់រ៉ោតទ័រនៅក្នុងទូ ឬធ្នើសៀវភៅ ឬនៅជ្រុងជញ្ជាំងក្បែរឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិចគឺមិនមែនជាគំនិតល្អនោះទេ ព្រោះវាអាចធ្វើឱ្យសញ្ញា wifi ចុះខ្សោយ។ ឧបករណ៍ដូចជា ស្មាតហ្វូន កុំព្យូទ័រ ទូរទស្សន៍ និងជាពិសេស microwaves អាចប៉ះពាល់ដល់ល្បឿន wifi ប្រសិនបើពួកវានៅជិត router ពេក។

ដូច្នេះបើយោងតាមអ្នកជំនាញទីតាំងរបស់រ៉ោតទ័រត្រូវបានដាក់មួយម៉ែត្រ ឬច្រើនជាងនេះពីលើកំរាលឥដ្ឋ មិនត្រូវដាក់លើឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិចផ្សេងទៀតទេ គួរដាក់វាឱ្យនៅតែឯង ឬដាក់នៅកន្លែងកណ្តាលដើម្បីឱ្យអាំងតង់ស៊ីតេរលកកាន់តែល្អដើរលឿន។ លើសពីនេះទៀត ឧបករណ៍ដែលប្រើកម្រិតបញ្ជូនច្រើនដូចជាម៉ាស៊ីនហ្គេម ឬកុំព្យូទ័រយួរដៃ គួរតែត្រូវបានដាក់នៅជិតរ៉ោតទ័រ ហើយឧបករណ៍ដែលមិនត្រូវការកម្រិតបញ្ជូនច្រើន ដូចជាឧបករណ៍បញ្ជាឆ្លាតវៃ អាចត្រូវបានដាក់នៅឆ្ងាយជាងនេះ។

២.ចាប់ផ្តើមរ៉ោតទ័រឡើងវិញ៖ ប្រសិនបើអ្នកនៅតែប្រើប្រាស់វ៉ាយហ្វាយ 2.4 GHz និងជួបប្រទះបញ្ហាល្បឿនអ៊ីនធឺណិតញឹកញាប់។ ហេតុនេះអ្នកគួរចាប់ផ្តើមរ៉ោតទ័រឡើងវិញ ដោយប្តូរទៅប្រើ 5 GHz នឹងជួយឱ្យរ៉ោតទ័រជ្រើសរើសឆានែលល្អបំផុតដោយមានការរំខានតិចបំផុតក្នុងអំឡុងពេលដំណើរការ។

៣.ផ្លាស់ប្តូរឆានែលឬប្រេកង់៖ សញ្ញា Wifi ត្រូវបានបែងចែកទៅជាឆានែល ដូច្នេះរ៉ោតទ័រប្រើឆានែលជាក់លាក់មួយដើម្បីទំនាក់ទំនងជាមួយឧបករណ៍ដែលបានភ្ជាប់ទៅវា។ ប្រសិនបើរ៉ោតទ័ររបស់អ្នកជិតខាងរបស់អ្នកប្រើឆានែលដូចគ្នាតាមលំនាំដើម ទោះបីជាវាមិនត្រូវបានភ្ជាប់ដោយផ្ទាល់ទៅបណ្តាញ wifi របស់អ្នកក៏ដោយ វាក៏អាចបណ្តាលឱ្យមានភាពយឺតយ៉ាវផងដែរ ដូច្នេះការផ្លាស់ប្តូរឆានែលអាចធ្វើឱ្យប្រសើរឡើង។

៤.បិទឧបករណ៍ដែលមិនប្រើ៖ យោងតាមក្រុមហ៊ុន Gizchina ឧបករណ៍ដូចជាថេប្លេត ស្មាតហ្វូន និងឧបករណ៍ជាច្រើនផ្សេងទៀតដែលភ្ជាប់ជាមួយ wifi សូមបិទប្រសិនបើអ្នកមិនប្រើពួកវា ដែលទម្លាប់នៃការបិទការតភ្ជាប់មិនត្រឹមតែជួយបង្កើនកម្រិតបញ្ជូនប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជួយឱ្យឧបករណ៍ពង្រីករយៈពេលប្រើប្រាស់របស់វាផងដែរ៕

នៅក្នុងក្រុងភ្នំពេញ មានផ្លូវមួយឈ្មោះ “វិថីនារីក្លាហាន” ដែលពលរដ្ឋភាគច្រើនហាក់មិនសូវចាប់អារម្មណ៍ និងអ្នកខ្លះទៀតប្រហែលជាមិនបានដឹងពីមូលហេតុដ៏សោកសៅនៃការដាក់ឈ្មោះផ្លូវនេះនោះទេ។

ផ្លូវនេះ ត្រូវបានរដ្ឋាភិបាលសម័យសាធារណរដ្ឋខ្មែរ ប្រសិទ្ធនាមឱ្យទៅការលះបង់របស់មនុស្សស្រីម្នាក់ ដែលតស៊ូដើម្បីការពារបូរណភាពទឹកដីនាសម័យឆ្នាំ៧០។

“វិថីនារីក្លាហាន” ឬពីមុនគេស្គាល់ថា “វិថី ឌៀប សុវណ្ណដារ៉ា” ជាឈ្មោះរបស់សិស្សស្រីម្នាក់ ដែលបានពលីជីវិត ដោយកាន់កាំភ្លើងការ៉ាប៊ីនM2 ការពារវិទ្យាល័យសៀមរាប ជាមួយយុវសិស្សប្រមាណ៧នាក់ ពេលយៀកកុងវាយឆ្មក់កណ្តាលអាធ្រាត្រឆ្នាំ១៩៧០។ ​សពរបស់នាងត្រូវគេហែរមកទីក្រុងភ្នំពេញ រួចបូជានៅវិទ្យាល័យក្បាលថ្នល់។

ជាមួយនឹងគុណបំណាច់ដ៏ធំធេងនេះ រដ្ឋាភិបាលរបបលន់នល់ ក៏បានបោះពុម្ពក្រដាសប្រាក់១០០០រៀល ដែលមានរូប យុវតី ឌៀប សុវណ្ណដារ៉ា ផងដែរ។

គួរបញ្ជាក់ថា “វិថីនារីក្លាហាន” ជាផ្លូវតូចមួយខ្សែជាប់នឹងវិទ្យាស្ថានវិក្រិតការជាតិ និងគរុកោសល្យខាងជើង ជាផ្លូវតភ្ជាប់រវាងផ្លូវប៉ាស្ទ័រ និងមហាវិថីព្រះនរោត្តម ជិតវិមានឯករាជ្យ៕

យើងគ្រប់គ្នាធ្លាប់តែឃើញក្រពើ និងក្រពាដែលពួកវាទាំងពីរមានរូបរាងស្រដៀងគ្នា ទោះជាយ៉ាងណាមានសត្វមួយប្រភេទផ្សេងទៀតក៏មានរូបរាងស្រដៀងនឹងក្រពើ ក្រពាដែរ ដែលសត្វនោះមានឈ្មោះថា Gharial។ Gharial គឺជាសត្វមានចរិតលក្ខណៈស្លូតបូតចូលចិត្តស៊ីសត្វតូចៗជាអាហារ និងខ្លាចមនុស្សណាស់ ប៉ុន្តែវាមានរូបរាងប្រហាក់ប្រហែលទៅនឹងក្រពើ ប្រសិនបើយើងមើលមួយភ្លែតអាចនឹងច្រឡំ។ សត្វនេះត្រូវបានគេហៅក្រៅថាជា ក្រពើស៊ីត្រី ដោយសារវាមានស្បែកក្រាស់ ក៏ដូចជាមានបន្លាលើរាងកាយ មានកន្ទុយវែង និងពិតជាមានរូបរាងស្រដៀក្រពើខ្លាំងណាស់ ទាស់ត្រង់ថាសត្វនេះមានមាត់តូចចង្អៀត និងមានធ្មេញមុតស្រួចចំនួន ១១០។

សត្វ Gharial ញីជាទូទៅមានប្រវែងពី ២.៦ ទៅ ៤.៥ ម៉ែត្រ ហើយឈ្មោលគឺមានប្រវែងពី ៣ ទៅ ៦ ម៉ែត្រ ដែលវាច្រើនរកឃើញនៅឧបទ្វីបឥណ្ឌាភាគខាងជើង។ ដូច្នេះបច្ចុប្បន្នគឺវារស់នៅតាមដងទន្លេនៅតំបន់វាលទំនាបភាគខាងជើងនៃឧបទ្វីបឥណ្ឌា។ រីឯសត្វក្រពាវិញ លោកអ្នកប្រាកដជាស្គាល់ហើយគឺវាពិតជាមានរូបរាងស្រដៀងទៅនឹងក្រពើណាស់ប្រសិនបើមើលមួយភ្លែត ដោយសត្វក្រពា ឬ Alligator មានប្រវែងមាត់រាងជាអក្សរ U ចំណែកឯសត្វក្រពើ ឬ Crocodile មានប្រវែងមាត់រាងជាអក្សរ V ។

មួយវិញទៀត នៅពេលដែលសត្វក្រពើបិទមាត់របស់វា ធ្មេញស្រួចៗទាំងប៉ុន្មាននោះនឹងលានចេញមកក្រៅ ងាយស្រួលក្នុងការពិនិត្យមើល ខណៈសត្វក្រពានៅពេលបិទមាត់គឺមិនឃើញធ្មេញរបស់វានោះទេ។ សត្វក្រពាជាទូទៅមានចរិតលក្ខណៈស្លូតបូតជាងក្រពើ និងមិនចូលស៊ីសាច់មនុស្សឡើយ។ នេះបើយោងតាមគេហទំព័រ Live Science បានឱ្យដឹងទៀតថា សត្វក្រពើភាគច្រើនគឺរស់នៅក្បែរតំបន់ទឹកប្រៃ រីឯសត្វក្រពាវិញភាគច្រើនគឺរស់នៅតាមតំបន់ទឹកសាប។ អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រចាត់ទុកពួកវាក្នុងក្រុមពពួកសត្វ Eusuchia ដែលជាក្រុមពពួកសត្វបង្គួយធំៗ មាន២២ ប្រភេទ និងមានដើមកំណើតក្នុងសម័យ«ក្រេតាសេ»ប្រមាណជា ១០០ លានឆ្នាំមុន។

ដូច្នេះរវាងសត្វទាំងបីប្រភេទនេះគឺមានលក្ខណៈខុសៗគ្នាទាំងអស់ ប៉ុន្តែបើនិយាយពីរូបរាងរបស់ពួកវាវិញគឺពិតជាស្រដៀងគ្នាខ្លាំងប្រសិនបើមើលមួយភ្លែត ទាស់ត្រង់ថាសត្វ Gharial គឺជាសត្វដែលត្រូវបានគេរកឃើញតែក្នុងតំបន់វាលទំនាបភាគខាងជើងនៃឧបទ្វីបឥណ្ឌាប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែចំពោះសត្វក្រពើ និងក្រពាវិញគឺត្រូវបានរកឃើញនៅជុំវិញពិភពលោក ដោយក្រពើភាគច្រើនគឺរស់នៅក្បែរតំបន់ទឹកប្រៃ រីឯសត្វក្រពាវិញភាគច្រើនគឺរស់នៅតាមតំបន់ទឹកសាប៕