សហរដ្ឋអាមេរិក៖ អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រអាមេរិកបានបង្កើតបច្ចេកវិទ្យាថ្មីសម្រាប់ដាំរុក្ខជាតិក្នុងទីងងឹត ជាមួយគោលបំណងផ្លាស់ប្តូរវិស័យកសិកម្មយ៉ាងឆាប់រហ័ស ធ្វើឱ្យកសិកម្មកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាព និរន្តរភាព និងសម្របខ្លួនទៅនឹងបរិស្ថានដូចជាលំហ ក៏ដូចជាធ្វើឱ្យទីផ្សារម្ហូបអាហារមានស្ថេរភាព។

បច្ចេកវិទ្យាថ្មីនេះមានឈ្មោះថា Electric Agriculture ឬអគ្គិសនីកសិកម្ម ដែលមានសក្តានុពលក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហាមិនមានប្រសិទ្ធភាពជាច្រើននៃកសិកម្មបែបប្រពៃណី ដូចជាទាមទារទឹក ជី និងដីច្រើនដើម្បីដាំដំណាំ។

ប្រព័ន្ធនេះនឹងជំនួសរស្មីសំយោគប្រពៃណី ជាមួយនឹងប្រតិកម្មបំប្លែងកាបូនឌីអុកស៊ីត (CO2) ប្រកបដោយប្រសិទ្ធភាពទៅជាម៉ូលេគុលសរីរាង្គដែលរុក្ខជាតិអាចប្រើប្រាស់បាន។ មានន័យថា បច្ចេកវិទ្យានេះនឹងជួយយើងដាំដុះរុក្ខជាតិដោយសេរី ដោយមិនបាច់ខ្វល់ពីលក្ខខណ្ឌអាកាសធាតុនោះទេ យើងចង់ដាំពេលណាខែណាក៏រុក្ខជាតិទាំងនោះលូតលាស់ល្អដែរ។ ដូច្នេះបច្ចេកវិទ្យា Electric Agriculture អាចបម្រើជាវិធីសាស្រ្តដ៏មានប្រយោជន៍បំផុតមួយសម្រាប់ផលិតអាហារបន្ថែមនៅពេលចាំបាច់។

ជាការពិតណាស់ នៅពេលដែលអាកាសធាតុប្រែប្រួល វានឹងប៉ះពាល់ដល់វិស័យកសិកម្មបែបប្រពៃណី ដូច្នេះការបង្កើតបច្ចេកវិទ្យាផលិតកម្មស្បៀងកម្រិតខ្ពស់នេះ នឹងកាន់តែមានសារៈសំខាន់ក្នុងការធ្វើឱ្យទីផ្សារម្ហូបអាហារមានស្ថេរភាព ក៏ដូចជាជួយគាំទ្រដល់ចំនួនប្រជាជនដែលកំពុងកើនឡើង។ Electric Agriculture មានសក្តានុពលក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហាលេចធ្លោមួយចំនួននៃកសិកម្មបែបប្រពៃណីដូចជា ទាមទារទឹក ជី និងដីច្រើនដើម្បីដាំដំណាំ។

កសិកម្មនឹងផលិតអាហារក្នុងបរិយាកាសគ្រប់គ្រង ដែលអនុញ្ញាតឱ្យមានការគ្រប់គ្រងធនធានច្បាស់លាស់ជាងមុន និងកាត់បន្ថយផលប៉ះពាល់បរិស្ថាននៃការធ្វើកសិកម្ម។ លើសពីនេះ វិធីសាស្ត្រនេះក៏អាចកាត់បន្ថយផលប៉ះពាល់នៃការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ តាមរយៈការកាត់បន្ថយការផលិតស្បៀងពីគំរូអាកាសធាតុ និងការប្រែប្រួលតាមរដូវ។ ដូច្នេះបច្ចេកវិទ្យាទំនើបនេះនឹងដាក់ដំណើរក្នុងប្រទេសអាមេរិកឆាប់ៗនេះ៕

ប្រទេសចិន៖ នៅក្នុងត្រីមាសទីបីនៃឆ្នាំ ២០២៤ នេះការលក់ iPhone របស់ក្រុមហ៊ុន Apple នៅក្នុងប្រទេសចិន ដែលជាប្រទេសមហាអំណាចទីពីររបស់ពិភពលោកបានធ្លាក់ចុះ ០.៣% ខណៈពេលដែលក្រុមហ៊ុន Huawei វិញបានកើនឡើងរហូតដល់ ៤២%។

យោងតាមទិន្នន័យដែលចេញផ្សាយដោយក្រុមហ៊ុនស្រាវជ្រាវទីផ្សារ IDC កាលពីថ្ងៃទី ២៥ ខែតុលា បានឱ្យដឹងថា ទីផ្សារស្មាតហ្វូនរបស់ចិនគឺបានចាប់ផ្តើមកើនឡើងខ្លាំងជាបន្តបន្ទាប់ៗ ដោយចាប់ពីខែកក្កដាដល់ចុងខែកញ្ញា ស្មាតហ្វូនចំនួន ៦៨.៨ លានគ្រឿងត្រូវបានលក់អស់ កើនឡើង ៣.២% ធៀបនឹងរយៈពេលដូចគ្នាកាលពីឆ្នាំមុន។

Arthur Guo អ្នកវិភាគប្រព័ន្ធអតិថិជននៅ IDC China បាននិយាយថា “រលកនៃការធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងនូវឧបករណ៍ កំពុងជំរុញឱ្យមានការងើបឡើងវិញប្រកបដោយនិរន្តរភាព នៃទីផ្សារស្មាតហ្វូននៅក្នុងប្រទេសចិន” ។ ទោះបីជាបញ្ហាប្រឈមផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចកំពុងបន្តក៏ដោយ អ្នកប្រើប្រាស់នៅតែចំណាយច្រើនលើស្មាតហ្វូនថ្មី បន្ទាប់ពីតម្រូវការកើនឡើងរយៈពេល ៣ ឆ្នាំជាប់ៗគ្នា។ បច្ចុប្បន្នម៉ាកយីហោដែលឈានមុខគេនៅក្នុងទីផ្សារប្រទេសចិនគឺ ក្រុមហ៊ុន Vivo ដែលជាក្រុមហ៊ុនលក់ទូរស័ព្ទតម្លៃទាបជាចម្បង ជាមួយនឹងចំណែកទីផ្សារ ១៨.៦% កើនឡើង ២១.៥% បើធៀបនឹងឆ្នាំមុន។

ខណៈដែលក្រុមហ៊ុន Apple វិញទទួលបានចំណាត់ថ្នាក់លេខ ២ ជាមួយនឹង ១៥.៦% ធ្លាក់ចុះ ០.៣% ក្នុងរយៈពេលដូចគ្នា។ ទន្ទឹមនឹងនេះដែរ ក្រុមហ៊ុន Huawei បានកើនឡើងចំនួន ៤២% ឡើងមកនូវចំណាត់ថ្នាក់លេខ ៣ ដែលឈានដល់ចំណែកទីផ្សារចំនួន ១៥.៣% ហើយ Xiaomi និង Honor គឺជាម៉ាកយីហោពីរដែលនៅសល់ក្នុងកំពូលទាំង ៥ ដែលមានចំណែកទីផ្សារ ១៤.៨% និង ១៤.៦% រៀងគ្នា។ គួរបញ្ជាក់ដែរថា Huawei កាលពីមុនមិនបានស្ថិតនៅលំដាប់កំពូលទាំង ៥ ដូចឆ្នាំនេះទេ។ នេះមានន័យថា ការស្ទុះងើបឡើងវិញរបស់ Huawei គឺគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍បំផុត៕

ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី៖ រដ្ឋមន្ត្រីកសិកម្មឥណ្ឌូនេស៊ីលោក Andi Amran Sulaiman បានប្តេជ្ញាអនុវត្តគោលដៅលើកទឹកចិត្តយុវជនឱ្យធ្វើកសិកម្មរយៈពេលបីឆ្នាំ ដោយផ្តល់ជូននូវប្រាក់ខែប្រាំដងខ្ពស់ជាងប្រាក់ចំណូលមធ្យមរបស់កសិករទូទៅចាប់ពី ៦៤០ ដុល្លារទៅ ១,៣០០ ដុល្លារអាមេរិកក្នុងមួយខែ។
គោលនយោបាយនេះគឺជាផ្នែកមួយនៃយុទ្ធនាការរបស់ប្រធានាធិបតីថ្មីលោក Prabowo Subianto សម្រាប់ភាពគ្រប់គ្រាន់នៃស្បៀងអាហារ។ ឥណ្ឌូនេស៊ីកំពុងត្រូវការផលិតស្បៀងអាហារគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ការប្រើប្រាស់ក្នុងស្រុក និងព្យាយាមកាត់បន្ថយការពឹងផ្អែកលើអាហារនាំចូល។
រដ្ឋាភិបាលនឹងបង្កើតក្រុមកសិករសហស្សវត្សរ៍ចំនួន ១៥ ដើម្បីគ្រប់គ្រងដីកសិកម្ម ២០០ ហិកតា ដែលស្មើនឹងទីលានបាល់ទាត់ចំនួន ៣៧៤ ។ លោក Andi បាននិយាយថា ប្រាក់ខែដែលរដ្ឋាភិបាលផ្តល់ឱ្យគឺខ្ពស់បំផុតមិនធ្លាប់មាន បើប្រៀបធៀបទៅនឹងប្រាក់ចំណូលធម្មតារបស់កសិករ ១៣០ ដុល្លារ។ នេះបើយោងតាមទិន្នន័យពីទីភ្នាក់ងារស្ថិតិឥណ្ឌូនេស៊ីក្នុងខែកុម្ភៈ ប្រាក់ប្រចាំខែរបស់កសិករតែងតែទាបជាងមធ្យមភាគជាតិជានិច្ច។ ទោះជាយ៉ាងណាវិស័យកសិកម្ម ព្រៃឈើ និងនេសាទបច្ចុប្បន្នកំពុងបង្កើតការងារសម្រាប់មនុស្សប្រហែល ៤០.៧២ លាននាក់ ដែលមានចំនួន ២៨.៦% នៃកម្លាំងពលកម្ម។

រដ្ឋមន្ត្រីកសិកម្មបានបន្តថា “យើងមិនអាចបង្ខំសហស្សវត្សរ៍ និង Gen Z ឱ្យធ្វើកសិកម្មបានទេ ប៉ុន្តែយើងត្រូវបង្កើតបរិយាកាសប្រកបដោយផាសុកភាពសម្រាប់ពួកគេ”។ រដ្ឋាភិបាលមានបំណងជំរុញផលិតភាពកសិកម្មដោយការអភិវឌ្ឍវាលស្រូវថ្មីចន្លោះពី ៧៥០,០០០ ទៅ ១ លានហិកតានៅក្នុងទីតាំងដូចជាតំបន់ Merauke នៃភាគខាងត្បូង, Papua ភាគកណ្តាល, Kalimantan និង Sumatra ភាគខាងជើង ក៏ដូចជាតំបន់ Kalimantan ភាគខាងលិច រួមទាំងតំបន់ Aceh និង Jambi នៅឆ្នាំក្រោយ។

ជាមួយគ្នានេះ ពួកគេក៏នឹងចែកចាយម៉ាស៊ីនបូមទឹករាប់ម៉ឺនគ្រឿង ដើម្បីជួយកសិករបង្កើនការប្រមូលផលដោយមិនពឹងផ្អែកលើទឹកភ្លៀងតាមរដូវកាលនោះទេ។ ដូច្នេះម៉ាស៊ីនបូមទឹកទាំងនេះនឹងជួយដឹកទឹកពីទន្លេទៅកាន់វាលស្រែ ដែលជាយុទ្ធសាស្រ្តសម្រាប់តំបន់ដែលមានប្រជាជនច្រើនដូចជា Java ដែលជាដីកសិកម្មមានកំណត់។ ហេតុនេះហើយថវិការបស់ក្រសួងកសិកម្មគឺ ៨៣.៤ លានដុល្លារដើម្បីសម្រេចបាននូវស្បៀងអាហារដោយខ្លួនឯង ដែលត្រូវបានប្រើជាចម្បងដើម្បីទិញគ្រាប់ពូជ និងអភិវឌ្ឍវាលស្រូវថ្មី៕

ប្រទេសជប៉ុន ៖ ជប៉ុន គឺជាប្រទេសមួយដែលមានពលរដុ្ឋអាយុវែងជាងគេលើពិភពលោក ប៉ុន្តែអ្វីគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍នោះ គឺនៅជប៉ុន មិនមែនមានតែពលរដ្ឋទេដែលអាយុវែង ប៉ុន្តែឆ្កែក៏អាយុវែងដែរ ។ ហេតុនេះ ជប៉ុនបានប្រមូលឆ្កែចាស់ៗមករស់នៅក្នុងមណ្ឌលថែទាំឆ្កែ ដើម្បីទទួលបានការថែទាំយ៉ាងល្អ ។

តាំងពីឆ្នាំ២០១០ ឆ្កែនៅជប៉ុនមានអាយុវែងជាងមុនប្រមាណជិត១ឆ្នាំ ប៉ុន្តែអាយុឆ្កែកើនឡើងនេះ មិនគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលដូចអាយុឆ្កែនាពេលបច្ចុប្បន្នទេ (គឺឆ្នាំ២០២៤) ។ បច្ចុប្បន្ន ឆ្កែនៅជប៉ុនមានអាយុរហូតដល់១៥ឆ្នាំ ខណៈឆ្កែនៅប្រទេសផ្សេងទៀតមានអាយុចាប់ពី១០ឆ្នាំ ទៅ១៣ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ។

ឆ្កែ១ក្បាល ក្នុងចំណោម៣ក្បាលនៅប្រទេសជប៉ុន បានរស់នៅក្នុងជម្រកបណ្តោះអាសន្ន ដោយសារម្ចាស់របស់ពួកវាចាស់ជរា និងពុំអាចចិញ្ចឹមថែទាំបន្តទៀតបាន ហើយក៏បង្ខំចិត្តឱ្យឆ្កែរស់នៅក្នុងជម្រកបណ្តោះអាសន្ន ។ ហេតុនេះ ឆ្កែជាច្រើនក្បាលបានមករស់នៅជម្រកបណ្តោះអាសន្នរហូតដល់អស់ជីវិត ដោយសារពួកវាមានអាយុច្រើន និងគ្មានអ្នកណាចង់យកទៅចិញ្ចឹម ។

ប៉ុន្តែរយៈពេល១០ឆ្នាំកន្លងមក ជប៉ុនក៏ចាប់ផ្តើមដោះស្រាយបញ្ហានេះ ហើយនៅឆ្នាំ២០២៤ ជប៉ុនបានបង្កើតមណ្ឌលថែទាំឆ្កែចាស់ៗ ដែលស្រដៀងនឹងមណ្ឌលថែទាំមនុស្សចាស់ដែរ ។ រីឯថ្លៃថែទាំឆ្កែ គឺចាប់ពី១.២១២ដុល្លារ ទៅ១.៥១៥ដុល្លារអាមេរិកក្នុង១ខែ ប៉ុន្តែនេះជាតម្លៃថ្លៃសម្រាប់ម្ចាស់ឆ្កែមួយចំនួន ។

កាលពីឆ្នាំ២០១៩ ក៏មានការបង្កើតជម្រកបណ្តោះអាសន្នសម្រាប់ចិញ្ចឹមឆ្កែអាយុច្រើន និងទុកឱ្យពលរដ្ឋចាស់ៗនៅជប៉ុនយកឆ្កែចាស់ទៅចិញ្ចឹម ។ ករណីម្ចាស់ឆ្កែស្លាប់មុនឆ្កែ គឺឆ្កែទាំងនេះអាចត្រឡប់មករស់នៅក្នុងជម្រកបណ្តោះអាសន្នវិញ ។ ការបង្កើតជម្រកបណ្តោះអាសន្ន និងគម្រោងចិញ្ចឹមឆ្កែនេះ គឺជាការផ្តល់ឱកាសឱ្យឆ្កែចាស់អាយុច្រើនម្តងទៀត ដើម្បីឱ្យវាមានម្ចាស់ថ្មីដែលមានអាយុច្រើន ឬមនុស្សចាស់ឯកាចង់ចិញ្ចឹមឆ្កែ ។

វាហាក់ដូចជារឿងល្អសម្រាប់មនុស្សចាស់ និងឆ្កែចាស់នៅជប៉ុននាពេលបច្ចុប្បន្ន ហើយអាចធ្វើឱ្យមនុស្សចាស់នៅជប៉ុនមានសុខភាពល្អ និងរស់នៅបានយូរ ពីព្រោះបើតាមការស្រាវជ្រាវនៅជប៉ុនកាលពីឆ្នាំ២០២២ បង្ហាញថា អ្នកចិញ្ចឹមឆ្កែ ពួកគេនឹងមានសុខភាពល្អ និងអាយុវែងជាងអ្នកមិនចិញ្ចឹមឆ្កែ ។

ហេតុនេះ ឆ្កែក៏ទទួលបានប្រយោជន៍ ហើយចំនួនឆ្កែត្រូវគេធ្វើបាបក៏បានធ្លាក់ចុះប្រមាណ២សែនក្បាលក្នុង១ឆ្នាំ កាលពីឆ្នាំ២០០៨ ។ បច្ចុប្បន្ន ឆ្កែត្រូវគេធ្វើបាបនៅសល់មិនដល់៤ម៉ឺនក្បាលក្នុង១ឆ្នាំ ៕

ប្រទេសជប៉ុន ៖ ពលរដ្ឋក្នុងបណ្តាប្រទេសអាស៊ានមួយចំនួននិយមប្រើប្រាស់សម្ភារៈជជុះនាំចូលពីជប៉ុន ហើយពួកគេពុំបានជ្រាបពីប្រភពរបស់វាទេ ។ ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយដ៏ល្បីរបស់ជប៉ុនបានបង្ហាញឱ្យឃើញថា តើជប៉ុនប្រមូលសម្ភារៈជជុះទាំងនេះមកពីណាសម្រាប់នាំចេញទៅក្រៅប្រទេស ដូចជា ៖ ថៃ និងកម្ពុជា ។ ពេលបានជ្រាបពីប្រភពរបស់វាហើយ ធ្វើឱ្យអ្នកប្រើប្រាស់សម្ភារៈជជុះជប៉ុនព្រឺសម្បុរមិនតិចនាក់ទេ ។

ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយជប៉ុនឈ្មោះ ANN News បានថតផ្ទះឈើចាស់មួយកន្លែងស្ថិតនៅទីក្រុងសាប់បូរ៉ូ របស់ហុកកៃដូ ដែលកោះដ៏ធំបំផុតទី២ របស់ជប៉ុន និងបង្ហាញពីប្រភពសម្ភារៈជជុះជប៉ុន ដែលបញ្ជូនទៅលក់នៅក្រៅប្រទេស ។

លោក Minato Gendo អាយុ៤៨ឆ្នាំ ជាម្ចាស់ក្រុមហ៊ុនកែច្នៃសម្ភារៈចាស់ៗនៅហុកកៃដូ និយាយថា ការងាររបស់លោក គឺសម្អាតផ្ទះដែលម្ចាស់ផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅ ។ ក្នុងផ្ទះចាស់នីមួយៗតែងតែមានសម្ភារៈមានតម្លៃជាច្រើនអាចលក់ទៅក្រៅប្រទេសបាន ។ រីឯប្រទេសដែលជប៉ុនបញ្ជូនសម្ភារៈជជុះទៅច្រើនជាងគេ គឺថៃ ដោយសារថៃចូលចិត្តប្រើប្រាស់សម្ភារៈជប៉ុន ។

ជាក់ស្តែង កង្ហារជជុះជប៉ុន គឺជាផលិតផលមួយក្នុងចំណោមផលិតផលដែលលក់ដាច់បំផុតនៅប្រទេសថៃ គឺមានតម្លៃចាប់ពី៣ពាន់យ៉េន ទៅ៤ម៉ឺនយ៉េន ។ បើទោះជាកង្ហារខ្លះពុំទទួលបានការពេញនិយមនៅជប៉ុនក្តី ប៉ុន្តែមានអ្នកត្រូវការវាយ៉ាងច្រើននៅថៃ ។

ក្រៅពីនេះ លោក Minato ក៏មានតួនាទីចាត់ចែងរឿងកេរ្តិ៍មរតករបស់ពលរដ្ឋជប៉ុនដែលស្លាប់ផងដែរ ពីព្រោះជាទូទៅ កូនចៅអ្នកស្លាប់ តែងតែផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅ និងលក់សម្ភារៈចាស់ៗនៅសេសសល់ ។ លោកនិយាយថា ៖ «សម្ភារៈប្រមាណ៧៥% អាចបញ្ជូនទៅលក់នៅថៃ ដូចជា តុអាហារ, កៅអី, តុក្កតា, សាឡុង, នាឡិកា និងគ្រឿងសង្ហារិមផ្សេងៗ» ។

លោកបញ្ជាក់ថា សម្ភារៈជជុះដែលជប៉ុនបញ្ជូនទៅលក់នៅថៃ និងប្រទេសផ្សេងទៀត គឺភាគច្រើនជាសម្ភារៈរបស់ពលរដ្ឋជប៉ុនដែលស្លាប់ ឬជារបស់គ្រួសារជប៉ុន ដោយសារពួកគេឈប់ប្រើប្រាស់ ។ ជប៉ុនបានបញ្ជូនសម្ភារៈជជុះមកប្រទេសថៃ តាមរយៈកុងទឺន័រដឹកតាមសមុទ្រមានចម្ងាយជាង ៥.០០០គីឡូម៉ែត្រ ។

ទោះយ៉ាងណា មិនមែនគ្រប់សម្ភារៈជជុះជប៉ុន សុទ្ធតែជារបស់ពលរដ្ឋជប៉ុនដែលស្លាប់ទេ ប៉ុន្តែសម្ភារៈមួយចំនួនទៀត គឺជារបស់ពលរដ្ឋជប៉ុនដែលមានបញ្ហាជំពាក់បំណុល ហើយពួកគេក៏ប្រកាសលក់សម្ភារៈរបស់ខ្លួនយកប្រាក់សំណងបំណុល ។

ចុះលោកអ្នកវិញ ធ្លាប់ទិញសម្ភារៈជជុះនាំចូលពីប្រទេសជប៉ុនដែរឬទេ? បើធ្លាប់ទិញ តើសម្ភារៈជជុះជប៉ុនមានគុណភាពល្អដែរអត់? ហើយតម្លៃវិញថោក ឬថ្លៃ?