បរទេស៖ ប្រទេសចិនទើបតែធ្វើវិសោធនកម្មច្បាប់ស្តីពីការការពារសត្វព្រៃ ដោយហាមឃាត់ការចាប់ និងជួញដូរបង្កងកប្បាស ដែលនេះនឹងបង្កការលំបាកដល់ការនាំចេញរបស់វៀតណាមទៅកាន់ប្រទេសចិន។
កាលពីថ្ងៃទី១៣ ខែវិច្ឆិកា នាយកដ្ឋានជលផលនៃក្រសួងកសិកម្ម និងអភិវឌ្ឍន៍ជនបទ បានឱ្យដឹងថា គ្រឹះស្ថាននាំចេញមួយចំនួន និងសមាគមជលផលខេត្ត Phu Yen បានរាយការណ៍ថា ប្រទេសចិនបានបញ្ឈប់ការនាំចូលបង្កងកប្បាសពីប្រទេសវៀតណាម។ ស្រដៀងគ្នានេះដែរ គ្រួសារចិញ្ចឹមបង្កងកប្បាសនៅខេត្ត Khanh Hoa ក៏បាននិយាយដែរថា ចិនឈប់ទិញតាំងពីខែសីហារហូតមកដល់ពេលនេះ ដោយមិនដឹងមូលហេតុ។

ដើម្បីធ្វើការឆ្លើយតបទៅនឹងការវិវឌ្ឍខាងលើ នាយកដ្ឋានកែច្នៃគុណភាព និងការអភិវឌ្ឍន៍ទីផ្សារនាពេលថ្មីៗនេះ បានពិភាក្សាតាមប្រព័ន្ធអនឡាញជាមួយនាយកដ្ឋានត្រួតពិនិត្យសត្វ និងរុក្ខជាតិនៃរដ្ឋបាលទូទៅនៃគយប្រទេសចិន ដោយប្រទេសចិនបាននិយាយថា បង្កងវៀតណាមត្រូវបានបញ្ឈប់ការនាំចេញទៅកាន់ទីផ្សារនេះដោយសារតែបទប្បញ្ញត្តិថ្មី។
នៅក្នុងខែឧសភាឆ្នាំ ២០២៣ នេះប្រទេសចិនបានធ្វើវិសោធនកម្មច្បាប់ស្តីពីការការពារសត្វព្រៃ ដែលហាមឃាត់ការចាប់ ការប្រើប្រាស់ ការជួញដូរ និងការជួញដូរសត្វបង្កង ក៏ដូចជាប្រភេទសត្វដទៃទៀតក្នុងបញ្ជីសត្វព្រៃដែលជិតផុតពូជដើម្បីការពារ។ ដូច្នេះ រដ្ឋបាលគយទូទៅរបស់ប្រទេសចិនបានជូនដំណឹងដល់គយក្នុងស្រុកដើម្បីអនុវត្តបទប្បញ្ញត្តិខាងលើដែលបណ្តាលឱ្យការនាំចេញមានការថយចុះ។

នៅក្នុងបទប្បញ្ញត្តិថ្មីនេះ ជាមួយនឹងបង្កងដែលចិញ្ចឹមដោយកសិដ្ឋាន ប្រទេសចិនទាមទារភស្តុតាងច្បាស់លាស់អំពីដំណើរការធ្វើកសិកម្ម។ ទាក់ទិននឹងនីតិវិធីនៃការនាំចូលបង្កងកប្បាសពីកសិដ្ឋានទៅប្រទេសចិន អ្នកនាំចូលពីប្រទេសនានា ត្រូវស្នើសុំអាជ្ញាប័ណ្ណការពារសត្វព្រៃពីនាយកដ្ឋានជលផល (ក្រសួងកសិកម្មចិន)។ ដូច្នេះ គ្រឿងបរិក្ខារដែលវេចខ្ចប់ និងចិញ្ចឹមបង្កងសម្រាប់ការនាំចេញ ត្រូវតែចុះឈ្មោះក្នុងបញ្ជីដែលមានព័ត៌មានជាក់លាក់អំពីកន្លែងចិញ្ចឹមបង្កងឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។

ទោះជាយ៉ាងណា បន្ទាប់ពីទទួលបានការចុះបញ្ជីពីប្រទេសវៀតណាមរួចរាល់ ប្រទេសចិននឹងរៀបចំការត្រួតពិនិត្យដោយផ្ទាល់នូវកន្លែងធ្វើកសិកម្ម ក៏ដូចជាពិនិត្យ និងចុះបញ្ជីជាមួយនឹងការវេចខ្ចប់ ហើយផ្សព្វផ្សាយនៅលើគេហទំព័ររបស់អគ្គនាយកដ្ឋានគយនៃប្រទេសនេះ។
គួរបញ្ជាក់ដែរថា បច្ចុប្បន្នប្រទេសចិនគឺជាទីផ្សារដ៏ធំបំផុតសម្រាប់បង្កងវៀតណាម។ គិតត្រឹមដំណាច់ខែសីហា ការនាំចេញបង្កងទៅកាន់ប្រទេសចិនបានឈានដល់ ៧៦ លានដុល្លារអាមេរិក ធ្លាក់ចុះ ៤២% បើធៀបនឹងរយៈពេលដូចគ្នាក្នុងឆ្នាំ ២០២២៕

កាលពីថ្ងៃចន្ទទី១៣ខែវិច្ឆិកានេះ អ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួនបាននិយាយក្នុងវេទិកាមួយនាប្រទេសចិនថា ចិនបាននឹងកំពុងក្លាយជាតួអង្គសំខាន់ក្នុងការជំរុញការអភិវឌ្ឍន៍ធនធានមនុស្ស និងគោលដៅអភិវឌ្ឍន៍ប្រកបដោយនិរន្តរភាព (Sustainable Development Goals)។

ក្នុងរយៈពេល 40 ឆ្នាំកន្លងមកនេះ ប្រទេសចិនបានរួមចំណែកក្នុងការកាត់បន្ថយចំនួនប្រជាពលរដ្ឋក្រីក្រ រហូតដល់ទៅជិត៣ភាគ៤លើសកលលោកផងដែរ។ លោក Peng Gang នាយករងនៃសាកលវិទ្យាល័យ Tsinghua បាននិយាយ ថា ប្រសិនបើគ្មាន«គោលដៅអភិវឌ្ឍន៍សហស្សវត្ស Millennium Development Goals» របស់អង្គការសហប្រជាជាតិទេ វានឹងមិនអាចសម្រេចបានដោយជោគជ័យដល់កម្រិតនេះដែរ។

លោកYang Yongheng អនុប្រធានវិទ្យាស្ថានមួយបាននិយាយថា ប្រទេសចិនគឺជាប្រទេសដំបូងគេដែលបានផ្លាស់ប្តូរពីការអភិវឌ្ឍន៍ធនធានមនុស្សកម្រិតទាបទៅជាការអភិវឌ្ឍន៍ធនធានមនុស្សកម្រិតខ្ពស់ចាប់តាំងពី កម្មវិធីអភិវឌ្ឍរបស់អង្គការសហប្រជាជាតិ (UNDP) ត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងឆ្នាំ 1990។

លោក Kanni Wignaraja នាយកការិយាល័យប្រចាំតំបន់សម្រាប់អាស៊ី និងប៉ាស៊ីហ្វិកនៃ UNDP បាននិយាយថា ការអភិវឌ្ឍន៍ធនធានមនុស្សគឺជាការបន្ថែមនូវឱកាសនិងផ្តល់ជម្រើសល្អៗទៅកាន់ប្រជាពលរដ្ឋ ធ្វើឲ្យប្រសើរឡើងនូវសុខុមាលភាពរបស់ពួកគេ និងការការពារអាយុជីវិតមនុស្សជំនាន់ក្រោយ។ ក្រៅពីការអភិវឌ្ឍធនធានមនុស្សហើយ ក៏នូវមានបញ្ហាផ្សេងទៀតដែលត្រូវនឹងដោះស្រាយផងដែរដូចជា ការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ និងការប្រើប្រាស់ថាមពលឲ្យបានត្រឹមត្រូវជាដើម។ លោកបានបន្តថា ប្រទេសចិនក៏បានធ្វើការប្តេជ្ញាចិត្តដ៏សំខាន់ក្នុងរឿងទាំងនេះផងដែរ ដោយស្របទៅតាមគោលដៅកាបូន២របស់ខ្លួនក្នុងការបំភាយឧស្ម័នខ្ពស់បំផុតមុនឆ្នាំ ២០៣០ និងសម្រេចបានអព្យាក្រឹតកាបូននៅមុនឆ្នាំ ២០៦០ ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រទេសចិនបច្ចុប្បន្នក៏កំពុងប្រឈមមុខនឹងបញ្ហាមួយចំនួន ក្នុងការជំរុញការអភិវឌ្ឍន៍ធនធានមនុស្សផងដែរ ដូចជាការថយចុះនៃកំណើនប្រាក់ចំណូល ការអភិវឌ្ឍន៍ក្នុងតំបន់ដែលមិនមានតុល្យភាព និងការអប់រំរបស់ប្រជាជនមិនទាន់ឈានដល់កម្រិតដែលអាចទទួលយកឡើយទេ។ រីឯដំណោះស្រាយវិញ គឺត្រូវទាមទារឲ្យមានកិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងរួមគ្នាពីគ្រប់ភាគី ទាំងប្រជាពលរដ្ឋនិងស្ថាប័នពាក់ព័ន្ធ។

លោក Wignaraja បាននិយាយថា អតុល្យភាពរចនាសម្ព័ន្ធរវាងតំបន់ជនបទ និងទីក្រុងនៅតែជាបញ្ហាប្រឈមនៃការអភិវឌ្ឍន៍ដ៏សំខាន់សម្រាប់តំបន់អាស៊ីប៉ាស៊ីហ្វិក ហើយចិនក៏ជាប្រទេសមួយក្នុងចំណោមនោះ។

ម៉្យាងវិញទៀត តាមរបាយការណ៍មួយក៏បានបញ្ជាក់ដែររថានេះ តំបន់អាស៊ីប៉ាស៊ីហ្វិកនៅថ្ងៃខាងមុខនឹងប្រឈមនឹងភាពចលាចលបន្ថែមទៀត ដោយសារតែទិដ្ឋភាពនៃការអភិវឌ្ឍន៍កំពុងត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរដោយហានិភ័យមួយចំនួន ដូចជាការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ ជំងឺរាតត្បាត និងចំនួនប្រជាជនវ័យចំណាស់ផងដែរ។ ដូច្នេះហើយ បណ្តាប្រទេសក្នុងតំបន់គួរតែផ្តល់អាទិភាពដល់តម្រូវការរបស់មនុស្សជាចម្បង ពង្រីកឱកាសផ្សេងៗ ជំរុញឲ្យមានកំណែរទម្រង់ថ្មីៗ និងកែលម្អអភិបាលកិច្ច ក្នុងគោលបំណងជំរុញការអភិវឌ្ឍន៍ធនធានមនុស្ស កសាងភាពរឹងមាំ និងនិរន្តរភាពសម្រាប់អនាគតកាលផងដែរ៕ Xinhua

អាចម៍ផ្កាយគឺជាអង្គសិលាតូចៗ ដែលកើតចេញពីផ្កាយព្រះគ្រោះ ហើយធ្វើដំណើរជុំវិញព្រះអាទិត្យ។ យោងតាមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្ររបស់អង្គការ NASA បានបង្ហាញពីទិន្នន័យដែលប្រមូលបានដោយមជ្ឈមណ្ឌលសិក្សាវត្ថុជិតផែនដី (CNEOS) រកឃើញថា អាចម៍ផ្កាយទាំង ៥ ខាងក្រោមនេះគឺមានហានិភ័យខ្ពស់បំផុតក្នុងការបុកផែនដីនាពេលអនាគត។

១.អាចម៍ផ្កាយ Bennu៖ Bennu គឺជាអាចម៍ផ្កាយដែលមានទំហំ ០,៤៩ គីឡូម៉ែត្រ និងទម្ងន់ ៦៧ លានតោន វាត្រូវបានរកឃើញនៅឆ្នាំ ១៩៩៩ នឹងជាអាចម៍ផ្កាយដែលនៅជិតផែនដីបំផុត។ Bennu បានបង្កហានិភ័យនៃការបុកទង្គិចខ្លាំងបំផុតចំពោះភពផែនដី ប៉ុន្តែមិនមែនបច្ចុប្បន្នទេ គឺនៅពេលអនាគត។ យោងតាមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រ NASA បានគណនាថា នៅពេលដែល Bennu ខិតមកជិតផែនដីនៅឆ្នាំ ២១៨២ វានឹងមានឱកាស ០.០៣៧% (១/២,៧០០) ក្នុងការធ្លាក់មកលើភពផែនដី។

២.អាចម៍ផ្កាយ 2023 TL4៖ 2023 TL4 គឺជាអាចម៍ផ្កាយដែលមានទំហំ ០.៣៣ គីឡូម៉ែត្រ និងទម្ងន់ ៤៣ លានតោន ហើយត្រូវបានរកឃើញនៅឆ្នាំ ២០២៣ ដោយអ្នកវិទ្យាសាស្ត្របង្ហាញថាវត្ថុដែលទើបរកឃើញថ្មីនេះអាចក្លាយជាអាចម៍ផ្កាយគ្រោះថ្នាក់បំផុតមួយរបស់ផែនដី។ ដូច្នេះ នៅឆ្នាំ ២១១៩ អាចម៍ផ្កាយនេះអាចនឹងបុកមកផែនដីក្នុងឱកាស ០.០០០៥៥% (១/១៨១,០០០)។

៣. អាចម៍ផ្កាយ 29075 (1950 DA)៖ 29075 ឬ 1950 DA គឺជាអាចម៍ផ្កាយដែលត្រូវបានគេជឿថាសម្បូរទៅដោយជាតិដែក និងនីកែលច្រើនបំផុត។ វាអាចមានឱកាសបុកទៅនឹងផែនដីនៅឆ្នាំ ២៨៨០ ដោយអាចម៍ផ្កាយនេះមានទំហំ ១,៣ គីឡូម៉ែត្រ និងបរិមាណ ៧១ លានតោន។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើអាចម៍ 1950 DA ធ្លាក់មកផែនដី វានឹងបញ្ចេញថាមពលស្មើនឹង ៧៥ ពាន់លានតោននៃ TNT ដែលមានទំហំធំល្មមនឹងបង្កជាគ្រោះមហន្តរាយពិភពលោកដែលអាចបំផ្លាញមនុស្សជាតិបាន។

៤.អាចម៍ផ្កាយ 2007 FT3៖ 2007 FT3 ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាអាចម៍ផ្កាយដែលបាត់បង់ព្រោះតារាវិទូមិនបានឃើញវាចាប់តាំងពីឆ្នាំ ២០០៧ មកម្លេះ ប៉ុន្តែ NASA បានព្យាករណ៍ថាវាមានឱកាសនៃការបុកផែនដីនៅឆ្នាំ ២០៣០។ អាចម៍ផ្កាយនេះមានទំហំ ០,៣៤ គីឡូម៉ែត្រ និងបរិមាណ ៤៩ លានតោន ដែលគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបង្កការខូចខាតក្នុងតំបន់ ប៉ុន្តែមិនមែនជាការគំរាមកំហែងជាសកលនោះទេ។

៥.អាចម៍ផ្កាយ 1979 XB៖ 1979 XB មិនត្រូវបានគេឃើញក្នុងរយៈពេលប្រហែល ៤០ ឆ្នាំ ដូច្នេះអ្នកស្រាវជ្រាវដឹងតិចតួចណាស់អំពីគន្លងរបស់វា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តាមការយល់ដឹងរបស់អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រ CNEOS បានឱ្យដឹងថា អាចម៍ផ្កាយនេះអាចនឹងមានឱកាស ០.០០០០៥៥% (១/១.៨ លាន) មកបុកផែនដីនៅឆ្នាំ ២១១៣។ ដូច្នេះអាចម៍ផ្កាយនេះអាចមានទំហំ ០,៦៦ គីឡូម៉ែត្រ និងបរិមាណ ៣៥៤ លានតោន៕

ប្រទេសឥណ្ឌា ៖ តម្រូវការទិញឧបករណ៍កម្ចា.ត់ខ្យល់ពុលនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះមានច្រើនណាស់ ហើយយើងអាចលក់បានចំនួនយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ ។ សូម្បីតែឧបករណ៍កម្ចា.ត់ខ្យល់ពុលដែលយើងដាក់តាំងបង្ហាញនៅមុខហាង ក៏បានលក់ចេញដែរ ។ រហូតដល់ពេលនេះ ហាងរបស់យើងបានលក់ឧបករណ៍នេះអស់ពីស្តុកហើយ ។

នេះជាការលើកឡើងរបស់ម្ចាស់ហាងលក់សម្ភារៈអគ្គិសនីនៅទីក្រុងញូវដែលី ប្រទេសឥណ្ឌា ពាក់ព័ន្ធនឹងស្ថានការណ៍ធូលីតូចៗ PM 2.5 នៅទីក្រុងញូវដែលីកាន់តែអាក្រក់ ។ ដូច្នេះ វាបានធ្វើឱ្យតម្រូវការប្រើប្រាស់ឧបករណ៍កម្ចា.ត់ខ្យល់ពុលរបស់ពលរដ្ឋកើនឡើងខ្ពស់ រហូតដល់ហាងលក់ឧបករណ៍នេះអស់ពីស្តុក ។

កាលពីថ្ងៃទី៩ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២៣ គេហទំព័រឈ្មោះ IQAir បានបង្ហាញពីសន្ទស្សន៍គុណភាពអាកាសធាតុនៅក្នុងទីក្រុងរបស់ឥណ្ឌា បានកើនឡើងរហូតដល់៤៥៧ ដែលវាជាកម្រិតគ្រោះថ្នាក់បំផុតចំពោះសុខភាព ។

ចំណែកពលរដ្ឋឥណ្ឌាបាននាំគ្នាស្វែងរកទិញឧបករណ៍កម្ចា.ត់ខ្យល់ពុលមានគុណភាព និងដើមរុក្ខជាតិនានាដែលអាចដាំក្នុងលំនៅឋានពួកគេ ដើម្បីឱ្យមានបរិយាកាសល្អ ។ ដូច្នេះ ធ្វើឱ្យហាងលក់ឧបករណ៍កម្ចា.ត់ខ្យល់ពុល និងហាងលក់ដើមរុក្ខជាតិលក់ដាច់ព្រមៗគ្នា ។

លោក វ៉រិនដ្រា ឃូម៉ា កាប់តា ជាអតិថិជនម្នាក់និយាយថា ៖ «ម្ចាស់ហាងប្រាប់ថា ឧបករណ៍កម្ចា.ត់ខ្យល់ពុលអស់ហើយ ។ ខ្ញុំសួរថា តើហាងផ្សេងមានលក់ទៀតទេ? ម្ចាស់ហាងប្រាប់ថា គ្មានហាងណាលក់ទេ ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវការវាប្រញាប់ ព្រោះចង់ឱ្យកូនៗបានស្រូបយកខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធ» ។

រីឯម្ចាស់ហាងលក់ផ្កាប្រាប់ថា ចំនួនការលក់បានកើនឡើងទ្វេដង ប៉ុន្តែគាត់នៅតែលក់ក្នុងតម្លៃដូចមុនដដែល ។ ចំណែកដំណោះស្រាយបញ្ហាខ្យល់ពុល អាជ្ញាធរក្រុងញូវដែលីមានគម្រោងបង្កើតភ្លៀងសិប្បនិម្មិត ប៉ុន្តែរង់ចាំលក្ខខណ្ឌផ្នែកច្បាប់ និងលក្ខណៈអាកាសធាតុ ។ រដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងបរិស្ថានឥណ្ឌាថ្លែងថា អាជ្ញាធរនឹងព្យាយាមបង្កើតភ្លៀងសិប្បនិម្មិត នៅថ្ងៃទី២០ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២៣ ៕ ប្រភព ៖ TNN World