តើអ្នកដឹងទេថា ហេតុការណ៍ធ្លាក់យន្តហោះណាខ្លះដែលបណ្តាលឱ្យមនុស្សបាត់បង់ជីវិតច្រើនបំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់ពិភពលោក? អត្ថបទនេះនឹងរាយបញ្ជីគ្រោះថ្នាក់ និងឧបទ្ទវហេតុយន្តហោះដែលធ្លាក់ ឬប៉ះទង្គិចលើដី ឬកណ្តាលអាកាស ដែលបណ្តាលឱ្យមានមនុស្សស្លាប់ច្រើនបំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ពិភពលោក។

ដូច្នេះហើយ ហេតុការណ៍គ្រោះថ្នាក់ដំបូង ដែលបណ្តាលឱ្យមនុស្សនៅលើយន្តហោះ បាត់បង់ជីវិតច្រើនបំផុតនោះគឺ ឧបទ្ទវហេតុយន្តហោះពីរគ្រឿងបុកគ្នា នៅក្នុងព្រលានយន្តហោះ លើកោះថេណេរីហ្វ (Tenerife) របស់អេស៉្បាញ កាលពីថ្ងៃទី២៧ ខែមីនា ឆ្នាំ១៩៧៧ ដោយបានសម្លាប់មនុស្ស ៥៨៣ នាក់ ។

រីឯហេតុការណ៍បន្ទាប់បានកើតឡើងនៅថ្ងៃទី១២ ខែសីហា ឆ្នាំ១៩៨៥ នៅពេលដែល យន្តហោះ Boeing 747SR-46 របស់ក្រុមហ៊ុន Japan Airlines Flight 123 បានធ្លាក់នៅភ្នំ Takamagahara ក្នុង Ueno ខេត្ត Gunma ប្រទេសជប៉ុន ខណៈដែលយន្តហោះនេះកំពុងធ្វើដំណើរពីទីក្រុងតូក្យូទៅ Osaka ដែលបណ្តាលឱ្យមនុស្សនៅលើយន្តហោះ បាត់បង់ជីវិតចំនួន ៥២០ នាក់។

នៅថ្ងៃទី១២ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៩៩៦ ហេតុការណ៍ដ៏គួរឱ្យរន្ធត់នេះក៏បានកើតឡើងម្តងទៀតនៅភាគខាងលិចនៃទីក្រុងញូវដេលីប្រទេសឥណ្ឌា នៅពេលដែលយន្តហោះ Boeing 747-168B របស់ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍អារ៉ាប៊ីសាអូឌីតកំពុងធ្វើដំណើរពីទីក្រុងដេលីទៅកាន់ទីក្រុង Dhahran ប្រទេសអារ៉ាប៊ីសាអូឌីត បានបុកជាមួយក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍កាហ្សាក់ស្ថាន Ilyushin Il-76TD ដែលកំពុងធ្វើដំណើរពី Shymkent ប្រទេសកាហ្សាក់ស្ថាន ទៅកាន់ទីក្រុង Delhi ដោយបានសម្លាប់មនុស្សទាំងអស់ ៣៤៩ នាក់នៅលើយន្តហោះទាំងពីរ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គិតត្រឹមថ្ងៃទី៣ ខែមករា ឆ្នាំ២០២៤ ថ្មីៗនេះយន្តហោះរបស់ Japan Airlines (JAL) Airbus A350 បានប៉ះទង្គិចគ្នាជាមួយយន្តហោះ Dash 8 ដែលកំពុងធ្វើដំណើរទៅកាន់អាកាសយានដ្ឋាន Niigata នៅឆ្នេរសមុទ្រភាគខាងលិចរបស់ប្រទេសជប៉ុន ដោយបានសម្លាប់មនុស្សយ៉ាងហោចណាស់ ៥៥ នាក់ផងដែរ៕

កាលពីពេលថ្មីៗនេះ គណៈកម្មាធិការយុទ្ធសាស្រ្តពង្រឹងជំនាញទន់(Soft Power)ប្រទេសថៃ បានស្នើឱ្យមានការកែប្រែថ្មីមួយនៃគោលការណ៍ផលិតមាតិកាខ្សែភាពយន្តថៃ ដើម្បីជាការផ្លាស់ប្តូរមួយឲ្យស្របទៅនឹងតម្រូវការក្នុងសង្គមបច្ចុប្បន្ន ក៏ដូចជាការជំរុញភាពច្នៃប្រឌិតក្នុងប្រទេស។

ប្រធានគណៈកម្មាធិការជាតិស្តីពីការអភិវឌ្ឍន៍ Soft Power របស់ប្រទេសថៃ លោកស្រី Paetongtarn Shinawatra បានបង្ហាញពីការកែប្រែថ្មីមួយ ដែលទាមទារឲ្យផលិតកម្មឯកជនទាំងអស់ពិចារណាឡើងវិញនូវការផលិតខ្សែភាពយន្តនិងមាតិកាវីដេអូ ដោយមិនអនុញ្ញាតិឲ្យផលិតខ្សែភាពយន្តណាដែលប៉ះពាល់ដល់របបរាជានិយម ពោលគឺមិនឲ្យបង្ហាញពីទិដ្ឋភាពនៃរបបគ្រប់គ្រងរដ្ឋរបស់ស្តេចថៃនោះទេ។

បើទោះបីជាមានការហាមឃាត់ផលិតមាតិកាដែលប៉ះពាល់ដល់របបរាជានិយមនេះក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែខាងក្រសួងថៃបានលើកទឹកចិត្តឲ្យផលិតមាតិកា ឬខ្សែភាពយន្តណាដែលទាក់ទងទៅនឹងខ្លឹមសារផ្លូវភេ.ទ ឬទំនៀមទម្លាប់ប្រពៃណីជំនួសវិញ។ កំណែទម្រង់បែបនេះ មិនមែនដើម្បីគ្រប់គ្រងការផលិតភាពយន្តតែប៉ុណ្ណោះនោះទេ ប៉ុន្តែដើម្បីបម្រើដល់ផលប្រយោជន៍ជាតិរយៈពេលវែង។

គោលបំណងរបស់ប្រទេសថៃគឺដើម្បីពង្រីកនិងបង្ហាញសក្តាពុលរបស់ខ្លួនទៅលើពិពលលោក ជាពិសេសគឺការរីកចម្រើនផ្នែកឧស្សាហកម្មភាពយន្ត ដើម្បីពង្រឹងសេដ្ឋកិច្ចជាតិ។ គំនិតផ្តួចផ្តើមជាយុទ្ធសាស្ត្រនេះ បានបង្កប់នៅក្នុងគោលនយោបាយ Soft Power របស់ប្រទេសថៃដើម្បីទាញយកផលប្រយោជន៍ ក៏ដូចជាតាមរយៈវប្បធម៌និងអរិយធម៌ដ៏សម្បូរបែបរបស់ខ្លួនទៅលើវិស័យផ្សេងៗដូចជា ទេសចរណ៍ ពិធីបុណ្យ កីឡា និងរចនាសម្ព័ន្ធ ហើយក៏បានបង្កើតការងារជាង ២០ លានកន្លែងតាមរយៈវិស័យទាំងនេះ សម្រាប់ប្រជាពលរដ្ឋខ្លួនក្នុងមួយឆ្នាំៗផងដែរ៕

ខួរក្បាលរបស់មនុស្សគឺជាសរីរាង្គដ៏ស្មុគស្មាញ និងផុយស្រួយបំផុត ដែលពឹងផ្អែកលើការផ្គត់ផ្គង់អុកស៊ីសែនជាប្រចាំពីឈាម។ ដូច្នេះប្រសិនបើគ្មានអុកស៊ីសែន កោសិកាខួរក្បាល រួមទាំងណឺរ៉ូនដែលបញ្ជូនសញ្ញាឱ្យគិត និងមានអារម្មណ៍ថយចុះបន្តិចម្តងៗ ហើយក៏ចាប់ផ្តើមស្លាប់។ យោងតាមវេជ្ជបណ្ឌិត Danny Gonzalez អ្នកស្រាវជ្រាវផ្នែកខួរក្បាលសរសៃឈាម និងជាជំនួយការសាស្រ្តាចារ្យនៅវិទ្យាស្ថានសរសៃប្រសាទ Barrow ក្នុងទីក្រុង Phoenix រដ្ឋ Arizona បាននិយាយថា គាត់មិនមានចម្លើយច្បាស់លាស់នោះទេថា តើខួរក្បាលមនុស្សអាចរស់រានមានជីវិតបានយូរប៉ុណ្ណា ប្រសិនបើគ្មានអុកស៊ីសែន។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យោងតាមលោក Gonzalez ក៏បានបន្តទៀតថា ជាទូទៅតាមការស្រាវជ្រាវបានបង្ហាញថា ការខ្វះអុកស៊ីសែនពេញលេញនឹងធ្វើឱ្យកោសិកាខួរក្បាលស្លាប់ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មាននាទីប៉ុណ្ណោះ។ ជាឧទាហរណ៍ នៅក្នុងព្រឹត្តិការណ៍នៃការគាំងបេះដូង សកម្មភាពអគ្គិសនីដោយឯកឯងនៅលើផ្ទៃនៃខួរក្បាលនឹងបាត់បង់ក្នុងរយៈពេល ១០ – ៣០ វិនាទី។ រីឯការខូចខាតខួរក្បាលជាអចិន្ត្រៃយ៍វិញអាចកើតឡើងក្នុងរយៈពេល ៤ នាទីបន្ទាប់ពីការផ្គត់ផ្គង់ឈាមត្រូវបានកាត់ផ្តាច់។ ដូច្នេះការស្លាប់កោសិកាច្រើននឹងបង្កើនហានិភ័យនៃការស្លាប់ខួរក្បាល ការបាត់បង់មុខងារខួរក្បាលទាំងស្រុង និងមិនអាចត្រឡប់វិញបាននោះទេ។

សម្រាប់ជំងឺដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាលវិញមិនបណ្តាលឱ្យកោសិកាខួរក្បាលស្លាប់ភ្លាមៗនោះទេ ដោយការខ្វះអុកស៊ីសែនក្នុងខួរក្បាលរយៈពេល ៥ នាទី នឹងបណ្តាលឱ្យសន្លប់ ឬប្រកាច់ជាដើមនេះបើយោងតាមវិទ្យាស្ថានជាតិនៃជម្ងឺដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាល និងរោគសញ្ញា (NINDS)។ហេតុនេះហើយ ការខ្វះអុកស៊ីសែនក្នុងខួរក្បាលគឺមានការប្រែប្រួលដោយអាស្រ័យទៅលើសុខភាពរបស់មនុស្សម្នាក់ៗ មានន័យថាបើសុខភាពយើងល្អការខ្វះអុកស៊ីសែនក្នុងខួរក្បាលមានរយៈពេលយូរ ប្រសិនបើសុខភាពយើងចុះខ្សោយការខ្វះអុកស៊ីសែនក្នុងខួរក្បាលនឹងមានរយៈពេលខ្លី ឬអាចនឹងស្លាប់ភ្លាមៗក៏ថាបាន នេះបើយោងតាមការសិក្សាឆ្នាំ ២០២១ នៅក្នុងទស្សនាវដ្តី Intensive Care Medicine៕

ប្រទេសចិន ៖ រថយន្តដឹកអ្នកដំណើរគ្មានអ្នកបើកបរបានចាប់ផ្តើមផ្តល់សេវាកម្មដឹកអតិថិជនហើយនៅទីក្រុងក្វាងចូវ ដែលស្ថិតនៅភាគខាងត្បូងប្រទេសចិន ។ នេះជាការបោះជំហានដ៏សំខាន់មួយក្នុងការនាំយកបច្ចេកវិទ្យាការបើកបរដោយស្វ័យប្រវត្តិមកប្រើប្រាស់ក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ ។ អ្នកដំណើរទាំងអស់អាចឡើងជិះរថយន្តនេះ តាមរយៈការប្រើប្រាស់សំបុត្ររថយន្ត ឬការស្កេនទូទាត់ប្រាក់ ដូចគ្នានឹងការជិះរថយន្តទូទៅដែរ ។

អ្នកដំណើរម្នាក់ឈ្មោះ Yu និយាយថា គាត់បានមកសួនសាធារណៈ Shuimo ដើម្បីដើរកម្សាន្ត ហើយបានឃើញរថយន្តដឹកអ្នកដំណើរគ្មានអ្នកបើកបរ ។ ហេតុនេះ គាត់ក៏សាកល្បងជិះរថយន្តនេះជាលើកដំបូងឃើញថា នៅលើរថយន្តមានកន្លែងអង្គុយធំទូលាយ ហើយងាយស្រួលទៀតផង ។

រីឯអ្នកដំណើរម្នាក់ទៀតឈ្មោះ Zhao និយាយថា គាត់បានតាំងចិត្តនាំកូនមកជិះរថយន្តគ្មានអ្នកបើកបរនេះដើម្បីឱ្យដឹងថា តើវាមានលក្ខណៈខុសប្លែកគ្នាពីរថយន្តធម្មតាដូចម្តេចខ្លះ?

រថយន្តដឹកអ្នកដំណើរគ្មានអ្នកបើកបរ១គ្រឿងនេះ បានបំពាក់ទៅដោយបច្ចេកវិទ្យាបើកបរទំនើបគ្រប់កន្លែងទាំងអស់ ។ រថយន្តនេះបានបើកបរដោយខ្លួនឯងក្នុងល្បឿន៤០គីឡូម៉ែត្រក្នុង១ម៉ោង ។ ភ្នាក់ងារផ្តល់សេវាកម្មរថយន្តដឹកអ្នកដំណើរនៅទីក្រុងក្វាងចូវនិយាយថា បច្ចុប្បន្ន មានរថយន្តដឹកអ្នកដំណើរគ្មានអ្នកបើកបរ ចំនួន៥០គ្រឿង បានដឹកអ្នកដំណើរនៅទីក្រុងក្វាងចូវ ។

Feng Jiantao មកពីក្រុមហ៊ុន Guangzhou No.4 Bus ប្រាប់ថា ផ្លូវធ្វើដំណើររបស់រថយន្តក្រុងបានធ្វើតាមពេលវេលាកំណត់ ដូចជា ៖ នៅម៉ោងប្រញាប់ នឹងមានរថយន្តដឹកអ្នកដំណើរគ្មានអ្នកបើកបរ ផ្តល់សេវាកម្មដឹកអ្នកដំណើររៀងរាល់៨នាទី ទៅ១៥នាទី ។ រីឯតម្លៃសំបុត្ររថយន្ត គឺស្មើត្រឹមតែ២យាន់ប៉ុណ្ណោះ (ឬប្រមាណ១ពាន់រៀល) ដែលតម្លៃនេះដូចគ្នានឹងការជិះរថយន្តធម្មតាដែរ ៕