ជឿជាក់ថា មនុស្សភាគតិចណាស់ដែលបានស្គាល់«ផ្លែកោន»ជាប្រភេទផ្លែឈើព្រៃម្យ៉ាងដែលនិយមដុះតាមព្រៃជ្រៅ ជាពិសេសគឺនៅលើខ្នងភ្នំគូលែន នៃខេត្តសៀមរាប។ ផ្លែកោនឲ្យផលតាមរដូវកាលដូចគា្នទៅនឹងផ្លែគូលែន សិរមាន់ និងផ្លែគុយជាដើមដែរ។
កោន ដែលដើមរបស់វាជាប្រភេទរុក្ខជាតិវល្លិ៍ សណ្ឋានដើមវាស្រដៀងនឹងដើមទ្រាល តែខុសគ្នាតែស្លឹកទ្រាលតូចៗជាងស្លឹកកោន។ ផ្លែកោនតែងហុចផលជាពិសេសចន្លោះខែឧសភា ដល់ខែកញ្ញា ឬក៏ប្រែប្រួលទៅតាមអាកាសធាតុ។ ផ្លែកោនខ្លះមានទំហំប៉ុនមេដៃ មេជើង ខ្លះសឹងតែប៉ុនផ្លែចេកណាំវ៉ាចេកផងដែរ។ ផ្លែនេះមានរាងទ្រវែង សំបកគ្រើម ហើយផ្លែម្តងៗជាចង្កោមៗ។ សម្រាប់រសជាតិ ផ្លែកោន ពេលវានៅខ្ចីជាធម្មតាគឺមានរសជាតិចត់បន្តិច ប៉ុន្តែពេលវាទុំមានរសជាតិផ្អែមឆ្ងាញ់ស្រដៀងនឹងផ្លែចេក និងមានគ្រាប់ជាក្លែបៗ ប្រមាណ ៤ ទៅ ៥ គ្រាប់។ 
ផ្លែកោន ដែលតែងត្រូវបានប្រជាសហគមន៍តែងបេះយកបរិភោគប្រចាំគ្រួសារក៏ដូចជាដាក់លក់យកប្រាក់កម្រៃខ្លះៗ តែយ៉ាងណា ប្រជាពលរដ្ឋភាគច្រើនគឺមិនសូវមានអ្នកស្គាល់វានោះទេ។ នាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ផ្លែកោនបន្សល់តិចតួចណាស់ផងដែរ តាមតំបន់ព្រៃមួយចំនួនប៉ុណ្ណោះ។
គួរបញ្ជាក់ថា កាលពីសម័យបុរាណ ចាស់ៗជំនាន់ដើមតែងយកដើមរបស់វាទៅធ្វើជាឱសថបុរាណ ព្យាបាលជម្ងឺរោគក្រពះបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាពផងដែរ៕
