ប្រទេសទាំង ១០ ដែលក្រីក្របំផុតនៅអាស៊ីប្រចាំឆ្នាំ ២០២៤ ក្នុងនោះក៏មានកម្ពុជាដែរ

អាស៊ីគឺជាទ្វីបដ៏ធំបំផុតនៅលើផែនដី ដែលលាតសន្ធឹងលើផ្ទៃដីជាង ៤៤.៥៨ លានគីឡូម៉ែត្រការ៉េប្រហែល ៣០% នៃផ្ទៃដីសរុបរបស់ផែនដី។ ទ្វីបនេះមានប្រជាជនរស់នៅប្រមាណជាង ៤.៧ ពាន់ពាន់លាននាក់គិតត្រឹមឆ្នាំ ២០២៤ ដោយមានប្រទេសចំនួន ៤៩ នៅលើទ្វីបនេះ។ ក្នុងនោះប្រទេសដែលមានជាងគេបំផុតគឺប្រទេសចិន និងប្រទេសដែលក្រីក្រជាងគេបំផុតគឺប្រទេសអាហ្វហ្គានីស្ថាន ហើយក៏មានប្រទេសកម្ពុជាយើងជាប់ក្នុងតារាងផងដែរ។ ជាការពិតណាស់ ទោះបីបច្ចុប្បន្នប្រទេសយើងហាក់មានការរីកចម្រើនបន្តិចក៏ដោយ ក៏កម្ពុជានៅតែស្ថិតក្នុងចំណោមប្រទេសក្រីក្របំផុតប្រចាំទ្វីបអាស៊ីក្នុងឆ្នាំ២០២៤ នេះបើយោងតាមការចុះផ្សាយរបស់ worldpopulationreview។

១.អាហ្វហ្គានីស្ថាន៖ អាហ្វហ្គានីស្ថានជាប់ជាប្រទេសដែលក្រីក្របំផុតនៅអាស៊ីប្រចាំឆ្នាំ ២០២៤ ដោយសារប្រទេសនេះបច្ចុប្បន្នគឺមានជម្លោះប្រដាប់អាវុធដែលកំពុងកើតឡើង និងអំពើពុករលួយរបស់រដ្ឋាភិបាល ក៏ដូចជាវិសមភាពប្រាក់ចំណូលដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ រួមទាំងបិទអាជីវកម្មដែលគ្រប់គ្រងដោយស្ត្រី និងការបដិសេធមិនអនុញ្ញាតឱ្យក្មេងស្រីចូលសាលា ដែលជាលក្ខខណ្ឌមិនទំនងនាំឱ្យមានសេដ្ឋកិច្ចទន់ខ្សោយ និងអស្ថិរភាព។

២.កូរ៉េខាងជើង៖ កូរ៉េខាងជើងជាប់ចំណាត់ថ្នាក់លេខ ២ ជាប្រទេសក្រីក្របំផុតនៅទ្វីបអាស៊ី ដោយសាររបបផ្តាច់ការធ្វើឱ្យអភិបាលកិច្ចមិនល្អ ហើយទីផ្សារសេរីគឺស្ទើរតែមិនមាននៅក្នុងប្រទេសកូរ៉េខាងជើង។ គិតត្រឹមឆ្នាំ ២០២០ ប្រទេសនេះត្រូវបានគេប៉ាន់ប្រមាណថាប្រហែល ៦០% នៃប្រជាជនកូរ៉េខាងជើងរស់នៅក្រោមបន្ទាត់នៃភាពក្រីក្រ។

៣.នេប៉ាល់៖ ភាពក្រីក្ររបស់ប្រទេសនេប៉ាល់កើតចេញពីអស្ថិរភាពនយោបាយ និងអំពើពុករលួយ កង្វះឧស្សាហកម្ម និងការពឹងផ្អែកលើវិស័យកសិកម្ម។ ទោះបីជាសម្បូរដោយធនធានធម្មជាតិក៏ដោយ ក៏ប្រទេសនេប៉ាល់មិនបានប្រើប្រាស់ និងយកទុនពីពួកគេ តាមរយៈការនាំចេញទៅកាន់ប្រទេសផ្សេងទៀតឡើយ។

៤.តាជីគីស្ថាន៖ តាជីគីស្ថានជាប់ចំណាត់ថ្នាក់ជាប្រទេសក្រីក្របំផុតទី ៤ នៅអាស៊ី ដោយសារកង្វះហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធធ្វើឱ្យសេដ្ឋកិច្ចប្រទេសតាជីគីស្ថាននៅទ្រឹង។ អ្នកមានជំនាញនៅក្នុងប្រទេសនេះ ភាគច្រើនតែងចេញទៅក្រៅប្រទេសដើម្បីស្វែងរកឱកាសការងារប្រសើរជាងមុន លើសពីនេះសង្គ្រាមស៊ីវិលរបស់តាហ្ស៊ីគីស្ថានក្នុងអំឡុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ ១៩៩០ បានបំផ្លាញសាលារៀនប្រហែលមួយភាគប្រាំក្នុងប្រទេស ដោយបានដកហូតលទ្ធភាពរបស់កុមារក្នុងការទទួលបានការអប់រំ។

៥.យេម៉ែន៖ ប្រទេសយេម៉ែនជាប់ចំណាត់ថ្នាក់ទី ១៨៣ ជាប្រទេសក្រីក្របំផុតលើលោក និងលេខ ៥ នៅអាស៊ី។ យេម៉ែនគឺជាប្រទេសមួយក្នុងចំណោមប្រទេសដែលមានការអភិវឌ្ឍន៍តិចតួចបំផុតរបស់ពិភពលោក។ ភាពក្រីក្ររបស់ប្រទេសនេះកើតចេញពីសង្គ្រាមស៊ីវិលដែលកំពុងបន្ត អំពើពុករលួយ និងការគ្រប់គ្រងសេដ្ឋកិច្ចមិនត្រឹមត្រូវ។

៦.កៀហ្ស៊ីស៊ីស្ថាន៖ កៀហ្ស៊ីស៊ីស្ថាន គឺជាប្រទេសក្រីក្របំផុតទី ៦ នៅអាស៊ី ដែលមានប្រជាជនប្រហែល ៣២% រស់នៅក្រោមបន្ទាត់នៃភាពក្រីក្រ។ មូលហេតុធំបំផុតនៃភាពក្រីក្ររបស់ប្រទេសនេះគឺការពឹងផ្អែកលើវិស័យកសិកម្ម និងគម្លាតចំណេះដឹង និងគ្មានធនធានក្នុងចំណោមប្រជាជនរបស់ខ្លួន។ កៀហ្ស៊ីស៊ីស្ថានក៏មានធនធានធម្មជាតិតិចតួចដែលពិភពលោកចង់បាន ហើយអាចនាំចេញបានតែកប្បាស និងថ្នាំជក់ប៉ុណ្ណោះ។ លើសពីនេះ តំបន់ជាច្រើននៃប្រទេសកៀហ្ស៊ីស៊ីស្ថានក៏ខ្វះសេវាធនាគារ និងហិរញ្ញវត្ថុគ្រប់គ្រាន់ ដែលរារាំងប្រជាជនពីការវិនិយោគ និងរារាំងកំណើនសេដ្ឋកិច្ច។

៧.ប្រទេសកម្ពុជា៖ ប្រទេសកម្ពុជាយើងគឺមានធនធានមនុស្សតិចតួចណាស់ និងវិសមភាពប្រាក់ចំណូលរីករាលដាល។ ទោះបីជាមានសមិទ្ធិផលសេដ្ឋកិច្ចនាពេលថ្មីៗនេះក៏ដោយ ក៏ប្រទេសកម្ពុជាយើងនៅតែបន្តតស៊ូជាមួយនឹងភាពក្រីក្រ ហើយរដ្ឋាភិបាលបានធ្វើតិចតួចប៉ុណ្ណោះក្នុងការសាងសង់ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធចាំបាច់ដែលត្រូវការដើម្បីលើកប្រជាជនរាប់លាននាក់របស់ខ្លួនចេញពីភាពក្រីក្រ។

៨.ប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ា៖ ប្រហែល ២៦% នៃប្រជាជនមីយ៉ាន់ម៉ារស់នៅក្នុងភាពក្រីក្រ ជាពិសេសនៅតាមតំបន់ជនបទ ដែលមានប្រជាជនប្រហែល ៧០% រស់នៅ។ កត្តាចំបងដែលរួមចំណែកដល់កំណើនសេដ្ឋកិច្ចយឺត គឺការធ្វើផែនការរបស់រដ្ឋាភិបាលមិនល្អ ភាពចលាចលផ្ទៃក្នុង កង្វះការវិនិយោគបរទេស ឱនភាពពាណិជ្ជកម្មដ៏ធំ និងហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធមិនគ្រប់គ្រាន់ និងចំណេះដឹងក្នុងការទាញយកប្រយោជន៍ពីធនធានធម្មជាតិរបស់ប្រទេស។

៩.ប្រទេសស៊ីរី៖ ប្រទេសស៊ីរីកម្រចែករំលែកទិន្នន័យសេដ្ឋកិច្ចជាផ្លូវការរបស់ខ្លួនណាស់ ដូច្នេះអ្នកសេដ្ឋកិច្ចត្រូវតែពឹងផ្អែកលើការប៉ាន់ប្រមាណដ៏ល្អបំផុតរបស់ពួកគេ។ ហេតុនេះបើយោងតាមអ្នកជំនាញប្រហែល ៨០% នៃប្រជាជនស៊ីរីរស់នៅក្នុងភាពក្រីក្រ មូលហេតុចម្បងនៃការកើនឡើងនៃភាពក្រីក្រគឺសង្រ្គាមស៊ីវិលស៊ីរី ដែលបានបំផ្លាញហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធថែទាំសុខភាព និងកន្លែងអប់រំ។ ការអប់រំគឺជាមធ្យោបាយដ៏ល្អបំផុតមួយចេញពីភាពក្រីក្រ ហើយប្រហែល ៥០% នៃកុមារស៊ីរីលែងចូលរៀនដោយសារតែជម្លោះ។

១០.ប៉ាគីស្ថាន៖ ទោះបីជាប្រទេសប៉ាគីស្ថានសម្បូរទៅដោយធនធានធម្មជាតិក៏ដោយ ប៉ុន្តែប្រហែល ៤០% នៃប្រជាជនរបស់ខ្លួនរស់នៅក្នុងភាពក្រីក្របំផុត។ ហេតុផលសម្រាប់ភាពមិនដំណើរការនេះ រួមមានអំពើពុករលួយរបស់រដ្ឋាភិបាល និងឥស្សរជន ជម្លោះសាសនា និងខាងលោកិយ និងកង្វះឧត្តមគតិប្រជាធិបតេយ្យ។ ប្រទេសនេះក៏ចំណាយផ្នែកធំបំផុតនៃថវិកាជាតិរបស់ខ្លួនលើវិស័យការពារជាតិផងដែរ ដោយបែងចែកតែ ២.៦% នៃ GDP សរុបរបស់ខ្លួនសម្រាប់ការអប់រំ។ ជាលទ្ធផលប្រហែលពាក់កណ្តាលនៃប្រជាជនប៉ាគីស្ថានគឺមិនមានការអប់រំឡើយ៕