រុស្ស៊ីជោគជ័យក្នុងការប្រោសដង្កូវបុរាណដែលកប់ក្រោមទឹកកករាប់ម៉ឺនឆ្នាំឲ្យរស់ឡើងវិញ

យោងតាមរបាយការណ៍ស្រាវជ្រាវផ្លូវការពីទស្សនាវដ្តីវិទ្យាសាស្ត្រ PLOS Genetics និង PubMed ក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានជោគជ័យក្នុងការធ្វើឱ្យដង្កូវមូលខ្នាតតូច (Microscopic nematodes) មានជីវិតរស់ឡើងវិញ ក្រោយកកជាប់ក្នុងផ្ទាំងទឹកកកស៊ីបេរីអស់រយៈពេល ៤៦,០០០ ឆ្នាំ។
________________
កក្រើកវិស័យវេជ្ជសាស្ត្រ! អ្នកវិទ្យាសាស្ត្ររុស្ស៊ី បានទទួលជោគជ័យក្នុងការធ្វើឱ្យក្រុមដង្កូវបុរាណខ្នាតតូច មានជីវិត និងមានចលនាឡើងវិញជាផ្លូវការ បន្ទាប់ពីពួកវាបានកកជាប់ក្នុងផ្ទាំងទឹកកកអមតៈនៅតំបន់ស៊ីបេរី អស់រយៈពេល ៤៦,០០០ ឆ្នាំ។ ការនេះបានធ្វើឲ្យកក្រើកវិស័យជីវសាស្ត្រ និងដុតកម្តៅការចង់ដឹងចង់ឃើញរបស់មនុស្សជាតិទូទាំងសកលលោកយ៉ាងខ្លាំង។ តើរបកគំហើញដ៏វិសេសវិសាល និងអាថ៌កំបាំងច្បាប់ធម្មជាតិនៃការប្រោសជីវិតដង្កូវកកនេះ រៀបរាប់ពីអ្វីខ្លះ?

យោងតាមការចុះផ្សាយព័ត៌មានវិទ្យាសាស្ត្រចុងក្រោយបង្អស់ គិតត្រឹមខែតុលា ឆ្នាំ២០២៦ របាយការណ៍ស្រាវជ្រាវផ្លូវការដែលបានចុះផ្សាយនៅក្នុងទស្សនាវដ្តី PLOS Genetics និងប្រព័ន្ធទិន្នន័យវេជ្ជសាស្ត្រ PubMed ក្នុងអំឡុងឆ្នាំ ២០២៣ បានលាតត្រដាងថា ក្រុមដង្កូវមូលខ្នាតតូច (Microscopic nematodes) ទាំងនេះ ត្រូវបានរកឃើញ និងស្តារឡើងវិញពីស្រទាប់ទឹកកកស៊ីបេរី។ ទោះបីជាមានការចែកចាយរូបភាពតាមបណ្តាញសង្គមដែលអះអាងភាន់ច្រឡំថាពួកវាមានអាយុ ៣២,០០០ ឬ ៤១,៧០០ ឆ្នាំក្តី ប៉ុន្តែការវិភាគវិទ្យាសាស្ត្រជាក់ស្តែងបានផ្ទៀងផ្ទាត់ថា ប្រភេទដង្កូវបុរាណទាំងនេះបានរស់រានមានជីវិតនៅក្នុងស្ថានភាពកកអមតៈអស់រយៈពេលប្រហែល ៤៦,០០០ ឆ្នាំ មកហើយ ដែលជាអាយុកាលដ៏យូរអង្វែងខុសប្រក្រតី។

ដើម្បីការពារការយល់ច្រឡំ ក្រុមអ្នកស្រាវជ្រាវបានបញ្ជាក់បច្ចេកទេសថា ដង្កូវទាំងនោះមិនមែនត្រូវបានប្រោសឱ្យរស់ឡើងវិញពីសេចក្តីស្លាប់ជីវសាស្ត្រនោះឡើយ។ តាមពិតទៅ ពួកវាបានរស់រានឆ្លងកាត់រាប់ម៉ឺនឆ្នាំ ដោយសារតែរាងកាយបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងស្ថានភាពផ្អាកដំណើរការជីវិតបណ្តោះអាសន្នហៅថា «Cryptobiosis» ។ នៅក្នុងស្ថានភាពនេះ រាល់ដំណើរការដកដង្ហើម និងមេតាបូលីសត្រូវបានបញ្ឈប់ទាំងស្រុង ប៉ុន្តែវានៅតែរក្សាកោសិកាឱ្យមានជីវិត ដូច្នេះនៅពេលដែលទឹកកករលាយ និងមានកម្តៅកក់ក្តៅ ពួកវាក៏អាចដឹងខ្លួនឡើងវិញភ្លាមៗ។

សរុបមកវិញ របកគំហើញនៃការធ្វើឱ្យដង្កូវបុរាណអាយុ ៤៦,០០0 ឆ្នាំដឹងខ្លួនឡើងវិញ គឺជាការបំបែកអាថ៌កំបាំងជីវសាស្ត្រដ៏អស្ចារ្យបំផុតកម្រិតពិភពលោក។ លទ្ធផលនៃការពិសោធន៍នេះ មិនត្រឹមតែបង្ហាញពីភាពអស្ចារ្យនៃធម្មជាតិប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាបានដើរតួជាពន្លឺយុទ្ធសាស្ត្រមួយ ជម្រុញឱ្យអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រអាចបន្តសិក្សាស៊ីជម្រៅពីវិធីសាស្ត្រអភិរក្សកោសិកា។ ដើម្បីយកទៅអភិវឌ្ឍវិស័យវេជ្ជសាស្ត្រទំនើប ក្នុងការជួយសង្គ្រោះអាយុជីវិតមនុស្ស និងការរក្សាទុកសរីរាង្គឱ្យបានយូរអង្វែងសម្រាប់មនុស្សជាតិនាពេលអនាគត៕