និយាយឱ្យស្រួលយល់ទៅ បេះដូងយើងមិនមែនចាំតែស្តាប់បញ្ជាពីខួរក្បាលរហូតនោះទេ។ វាមានកោសិកាសរសៃប្រសាទផ្ទាល់ខ្លួន ដែលដើរតួរជា “អ្នកបញ្ជាខ្លួនឯងផ្ទាល់”។ កោសិកាទាំងនេះចេះជជែកគ្នា ចេះវិភាគព័ត៌មាន និងចេះសម្រេចចិត្តភ្លាមៗថាតើគួរឱ្យបេះដូងដើរលឿន ឬយឺត ដោយមិនបាច់ចំណាយពេលរង់ចាំសញ្ញារត់ឡើងទៅខួរក្បាល ហើយរត់ត្រឡប់មកវិញនោះឡើយ។
.jpg)
ក្នុងការស្រាវជ្រាវនេះ គេបានរកឃើញកោសិកាសំខាន់ពីរក្រុមដែលលាក់ខ្លួនក្នុងបេះដូង៖
ក្រុមទី១ (អ្នកចាប់ហ្វ្រាំង)៖ កោសិកាមួយក្រុមនេះមានឈ្មោះថា Npy+។ តួនាទីរបស់វាគឺចាំមើលថែចង្វាក់បេះដូង។ ពេលណាដែលបេះដូងលោតញាប់ខ្លាំងពេក កោសិកានេះនឹងចេញមុខមក “ជាន់ហ្វ្រាំង” ភ្លាម ដើម្បីឱ្យបេះដូងដើរមកកម្រិតធម្មតាវិញ។ បើគ្មានពួកវាទេ បេះដូងនឹងលោតឥតឈប់រហូតដល់ខូច ឬគាំងតែម្តង។.jpg)
ក្រុមទី២ (ខែលការពារពេលស្ត្រេស)៖ រីឯកោសិកាមួយក្រុមទៀតឈ្មោះ Ddah1+ វិញ រិតតែប្លែក! ពេលធម្មតា វាអង្គុយធ្វើខ្លួនស្ងៀមៗដូចគ្មានធ្វើអ្វីសោះ។ ប៉ុន្តែឱ្យតែរាងកាយយើងជួបសម្ពាធផ្លូវកាយ ឬស្ត្រេសផ្លូវចិត្តខ្លាំង ពួកវានឹងភ្ញាក់ឡើងធ្វើជាអាវក្រោះ ការពារបេះដូងភ្លាម។ បើគ្មានកោសិកាមួយក្រុមនេះទេ ពេលយើងស្ត្រេសខ្លាំង បេះដូងអាចនឹងងាយរងការខូចខាត ឬឈប់ដើរតែម្តង។

អ្វីដែលកាន់តែអស្ចារ្យនោះគឺ កោសិកាទាំងពីរប្រភេទនេះ មិនមែនមានតែលើសត្វភាគីពិសោធន៍នោះទេ គឺ ត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងបេះដូងរបស់មនុស្សយើងដូចគ្នា!.jpg)
ការរកឃើញនេះបានធ្វើឱ្យគេមើលឃើញបេះដូងមនុស្សយើងក្នុងរូបភាពថ្មីស្រឡាង។ បេះដូងមិនមែនជាម៉ាស៊ីនបូមឈាមធម្មតាៗនោះទេ ប៉ុន្តែវាជាសរីរាង្គដ៏ឆ្លាតវៃមួយ ដែលចេះគិត ចេះបត់បែន និងចេះការពារខ្លួនឯងបានយ៉ាងល្អស្ទើរតែមិនគួរឱ្យជឿ៕










