ហេតុអ្វីប្រទេសជាច្រើនចាំបាច់បូមខ្សាច់? តើវាផ្ដល់ផលចំណេញឬខាតបង់?

ការបូមខ្សាច់បានក្លាយជាប្រធានបទដ៏ក្តៅគគុកមួយនាពេលបច្ចុប្បន្ន ដោយសារវាស្ថិតនៅចន្លោះកណ្តាលនៃការអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ច និងការការពារបរិស្ថាន។ មនុស្សភាគច្រើនប្រហែលជាឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីបានជាគេចាំបាច់ត្រូវជីកកកាយបូមខ្សាច់ចេញពីបាតទន្លេ ឬបាតសមុទ្រទាំងដែលដឹងថាវាអាចប៉ះពាល់ដល់ធម្មជាតិ?

ចម្លើយដ៏សាមញ្ញបំផុតគឺ ខ្សាច់ជាកាតាលីករមិនអាចខ្វះបានក្នុងដំណើរវិវត្តរបស់ពិភពលោកទំនើប។ រាល់អគារខ្ពស់ៗ ស្ពានបេតុងខ្វាត់ខ្វែង និងផ្លូវថ្នល់ដែលយើងធ្វើដំណើររាល់ថ្ងៃ សុទ្ធតែមានវត្តមានរបស់ខ្សាច់ជាគ្រឿងផ្សំចម្បង។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ សម្រាប់ប្រទេសដែលខ្សត់ដីធ្លី ការបូមខ្សាច់ទៅចាក់បំពេញដើម្បីពង្រីកទឹកដីចូលទៅក្នុងសមុទ្រ ឬបឹង គឺជាយុទ្ធសាស្ត្រដ៏សំខាន់ក្នុងការបង្កើតមជ្ឈមណ្ឌលសេដ្ឋកិច្ចថ្មីៗ។

ក្រៅពីតម្រូវការសំណង់ ការបូមខ្សាច់ក៏ត្រូវបានប្រើប្រាស់ដើម្បីស្តារផ្លូវទឹកដែលរាក់ ជួយឱ្យកប៉ាល់ដឹកទំនិញខ្នាតធំអាចចរាចរណ៍បានស្រួល និងជួយការពារគ្រោះទឹកជំនន់តាមរយៈការបើកមុខទឹកឱ្យហូរបានលឿនជាងមុនផងដែរ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្វីៗតែងតែមានតម្លៃដែលត្រូវបង់។ ការបូមខ្សាច់ហួសកម្រិត និងគ្មានបច្ចេកទេសត្រឹមត្រូវ កំពុងបង្កជាក្តីបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងនៅជុំវិញពិភពលោក។ នៅពេលដែលខ្សាច់នៅបាតទន្លេត្រូវបានបូមយកទៅក្នុងបរិមាណច្រើនហួសហេតុ វានឹងបង្កើតជាប្រហោងធំៗ ដែលធ្វើឱ្យចរន្តទឹកប្រែប្រួល និងបណ្តាលឱ្យបាក់ស្រុតច្រាំងទន្លេយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ជះឥទ្ធិពលផ្ទាល់ដល់ផ្ទះសម្បែងរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ។ លើសពីនេះ វាក៏បំផ្លាញប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីក្នុងទឹក ធ្វើឱ្យទឹកល្អក់ និងបាត់បង់ជម្រកមច្ឆជាតិ ដែលជាប្រភពអាហាររបស់មនុស្សជាតិផងដែរ។

ដោយសារតែផលប៉ះពាល់ដ៏គួរឱ្យព្រួយបារម្ភទាំងនេះ ទើបបច្ចុប្បន្នបណ្តាប្រទេសជាច្រើនបានចាប់ផ្តើមរឹតបន្តឹងច្បាប់ទម្លាប់ ហាមឃាត់ការនាំចេញខ្សាច់ដោយខុសច្បាប់ និងតម្រូវឱ្យមានការសិក្សាពីផលប៉ះពាល់បរិស្ថានយ៉ាងម៉ត់ចត់មុននឹងអនុញ្ញាតឱ្យមានការបូម។ ក្នុងនោះក៏មានប្រទេសកម្ពុជាយើងផងដែរ ដោយការបូមខ្សាច់ត្រូវមានអាជ្ញាប័ណ្ណស្របច្បាប់ពីក្រសួងរ៉ែ និងថាមពល និងគោរពតាមលក្ខខណ្ឌបច្ចេកទេស ហើយរាល់សកម្មភាពបួមខ្សាច់ដែរគ្មានច្បាប់អនុញ្ញាត ឬបូមខុសបច្ចេកទេស ដែលបណ្ដាលឲ្យបាក់ច្រាំងទន្លេរ ត្រូវបានចាត់ទុកជាសកម្មភាពខុសច្បាប់។

ទន្ទឹមនឹងនេះ អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រក៏កំពុងប្រណាំងប្រជែងនឹងពេលវេលាដើម្បីស្វែងរកសម្ភារជំនួស ដូចជាការកែច្នៃសំណល់សំណង់ចាស់ៗមកប្រើឡើងវិញ ដើម្បីកាត់បន្ថយការបំផ្លិចបំផ្លាញធនធានធម្មជាតិ។

សរុបមក ការបូមខ្សាច់ប្រៀបដូចជាកាំបិតមុខពីរ។ វាជាឧបករណ៍ជម្រុញការរីកចម្រើនរបស់ទីក្រុង ប៉ុន្តែក៏អាចជាអាវុធបំផ្លាញធម្មជាតិផងដែរ ប្រសិនបើមនុស្សយើងនៅតែបន្តទាញយកផលប្រយោជន៍ពីវាដោយភាពលោភលន់ និងគ្មានការទទួលខុសត្រូវ។ តុល្យភាពរវាងការអភិវឌ្ឍ និងការអភិរក្ស គឺជាគន្លឹះតែមួយគត់ដើម្បីធានាថា ការរីកចម្រើនរបស់យើងនាថ្ងៃនេះ មិនមែនជាការបំផ្លាញអនាគតរបស់មនុស្សជំនាន់ក្រោយឡើយ៕