ការពិតដ៏ខ្លោចផ្សា៖ តាមពិតឈ្មោះឈុតហែលទឹក «ប៊ីគីនី» កើតចេញពីការសាកល្បងអាវុធនុយក្លេអ៊ែរដ៏សាហាវឃោរឃៅ

នៅពេលដែលយើងឮពាក្យថា «ប៊ីគីនី» (Bikini) យើងប្រាកដជានឹកគិតភ្លាមៗទៅដល់ឆ្នេរសមុទ្រ ថ្ងៃលិច ការកម្សាន្ត និងការសម្រាកលំហែកាយ។ ប៉ុន្តែ នៅពីក្រោយឈុតហែលទឹកពីរចំណែកដ៏ល្បីល្បាញពេញពិភពលោកមួយនេះ គឺជាទំព័រប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏ខ្មៅងងឹតបំផុតមួយ ដែលបានកប់បាត់នូវការឈឺចាប់ និងការបាត់បង់ដីធ្លីរបស់ប្រជាជនមួយក្រុម។

នេះមិនមែនជារឿងប្រឌិតនោះទេ ឈុតហែលទឹកប៊ីគីនី ត្រូវបានដាក់ឈ្មោះតាម កោះផ្កាថ្មប៊ីគីនី (Bikini Atoll) ដែលជាកោះដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយនៅក្នុងប្រជុំកោះម៉ាហ្សាល់ (Marshall Islands)។ កាលពីមុនឆ្នាំ ១៩៤៦ កោះមួយនេះជាផ្ទះសម្បែងនៃប្រជាជនដើមភាគតិចចំនួន ១៦៧ នាក់ ដែលរស់នៅដោយក្ដីសុខសាន្ត អាស្រ័យផលលើការនេសាទ និងធ្វើកសិកម្មតាមប្រពៃណី។ ពួកគាត់មានជំនឿយ៉ាងមុតមាំថា ដីកោះនេះនឹងទ្រទ្រង់ជីវិតកូនចៅពួកគាត់ជាច្រើនជំនាន់ទៅមុខទៀត។

ប៉ុន្តែ ក្ដីស្រមៃត្រូវបានបំផ្លាញចោលទាំងស្រុងនៅឆ្នាំ ១៩៤៦ បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមលោកលើកទី២ បានបញ្ចប់។ រដ្ឋាភិបាលសហរដ្ឋអាមេរិកបានសម្លឹងមើលផែនទី ហើយជ្រើសរើសយកកោះផ្កាថ្មប៊ីគីនីធ្វើជាទីតាំងសាកល្បងអាវុធនុយក្លេអ៊ែរ។ កងទ័ពអាមេរិកបានទៅដល់ទីនោះ ហើយស្នើសុំឱ្យប្រជាជននៅលើកោះចាកចេញ ដោយបានប្រើពាក្យថា ការសាកល្បងនេះគឺ «ដើម្បីផលប្រយោជន៍នៃមនុស្សជាតិ» និងបានសន្យាថា ពួកគាត់នឹងអាចត្រឡប់មកផ្ទះវិញនៅពេលការពិសោធន៍ត្រូវបញ្ចប់។ ដោយសារក្ដីទុកចិត្ត ប្រជាជនកោះក៏បានយល់ព្រមចាកចេញ។ ប៉ុន្តែ ពួកគាត់មិនដែលបានត្រឡប់មកវិញរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។

ក្នុងរយៈពេល ១២ ឆ្នាំបន្ទាប់ (១៩៤៦–១៩៥៨) សហរដ្ឋអាមេរិកបានផ្ទុះគ្រាប់បែកនុយក្លេអ៊ែរចំនួន ២៣ គ្រាប់នៅលើកោះនេះ។ ការសាកល្បងដ៏រន្ធត់បំផុតគឺ Castle Bravo ក្នុងឆ្នាំ ១៩៥៤ ដែលជាគ្រាប់បែកអ៊ីដ្រូសែនមានកម្លាំងខ្លាំងជាងគ្រាប់បែកដែលបានទម្លាក់លើក្រុងហ៊ីរ៉ូស៊ីម៉ា រហូតដល់ទៅ ១.០០០ ដង។ ការផ្ទុះនោះបានបញ្ចេញពពកធូលីវិទ្យុសកម្មដ៏ធំធេង បំពុលដី ទឹក និងប្រភពអាហារនៅកោះជិតខាងទាំងមូល។

សោកនាដកម្មសុខភាពបានធ្លាក់មកលើប្រជាជនកោះយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។ ពួកគាត់បានរងទុក្ខដោយសារជំងឺមហារីក ជំងឺក្រពេញទីរ៉ូអ៊ីត និងការរលូតកូន។ ស្ត្រីជាច្រើនបានបង្កើតទារកដែលមានពិការភាពធ្ងន់ធ្ងរ រហូតដល់ពួកគេប្រើប្រាស់ពាក្យដ៏ខ្លោចផ្សាថា «Jellyfish babies» ដើម្បីពិពណ៌នាអំពីកូនដែលកើតមកគ្មានឆ្អឹង ឬគ្មានរូបរាងជាមនុស្ស ដោយសារឥទ្ធិពលនៃវិទ្យុសកម្ម។ រហូតមកដល់ពេលនេះ កោះផ្កាថ្មប៊ីគីនីនៅតែមានសារធាតុវិទ្យុសកម្មខ្ពស់ និងមិនអាចឱ្យមនុស្សរស់នៅជាអចិន្ត្រៃយ៍បានឡើយ។

អ្វីដែលកាន់តែទាស់ភ្នែកទៀតនោះគឺ ត្រឹមតែ ៤ ថ្ងៃប៉ុណ្ណោះបន្ទាប់ពីគ្រាប់បែកនុយក្លេអ៊ែរដំបូងត្រូវបានទម្លាក់លើកោះនេះ អ្នកច្នៃម៉ូដជនជាតិបារាំងម្នាក់ឈ្មោះ Louis Réard បានបង្ហាញម៉ូដឈុតហែលទឹកពីរចំណែកតូចៗនៅក្រុងប៉ារីស។ លោកបានសម្រេចចិត្តយកឈ្មោះ «ប៊ីគីនី» មកប្រើប្រាស់ ដោយសារតែលោកសង្ឃឹមថា ម៉ូដដ៏សិចស៊ីថ្មីនេះនឹងផ្ទុះការគាំទ្រខ្លាំង នៅក្នុងឧស្សាហកម្មម៉ូដ ដូចទៅនឹងការផ្ទុះគ្រាប់បែកនុយក្លេអ៊ែរដែលកំពុងល្បីលើទំព័រកាសែតនាពេលនោះដែរ។

វាជារឿងគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល និងសោកសៅបំផុត ដែលពាក្យមួយម៉ាត់ដែលពិភពលោកប្រើប្រាស់សម្រាប់តំណាងឱ្យភាពស្រស់ស្អាត និងការសម្រាកលំហែកាយ បែរជាមានប្រភពចេញពីការបំផ្លិចបំផ្លាញ និងការឈឺចាប់របស់ប្រជាជនមួយក្រុមទៅវិញ។ ការចងចាំប្រវត្តិសាស្ត្រដែលលាក់ខ្លួននៅខាងក្រោយពាក្យ «ប៊ីគីនី» គឺជាមេរៀនមួយដែលយើងមិនអាចមើលរំលងឡើយ៕