(បរទេស)៖ ការចិញ្ចឹមសត្វ មិនត្រឹមតែផ្ដល់នូវភាពសប្បាយរីករាយប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់លើការអភិវឌ្ឍបុគ្គលិកលក្ខណៈ ជាពិសេសរបស់កុមារ។ យោងតាមការសិក្សាស្រាវជ្រាវបែបវិទ្យាសាស្ត្រ (Systematic Review) ដឹកនាំដោយអ្នកស្រី Rebecca Purewal នៃសាកលវិទ្យាល័យ Liverpool បានបង្ហាញថា សត្វចិញ្ចឹមដើរតួជាកាតាលីករជំរុញបញ្ញាផ្នែកអារម្មណ៍ (EQ) របស់កុមារយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព។
ខ្លឹមសារនៃការសិក្សាបានបង្ហាញថា កុមារដែលរស់នៅ និងធំធាត់ឡើងជាមួយសត្វចិញ្ចឹម មានសមត្ថភាពខ្ពស់ក្នុងការអានភាសាកាយវិការ។ តាមរយៈការរៀនសម្គាល់សញ្ញាដែលមិនមែនជាសម្ដី ដូចជាការបក់កន្ទុយ ឬការបញ្ឈរត្រចៀក បង្រៀនកុមារឱ្យចេះសង្កេត និងយល់ចិត្តមនុស្សជុំវិញខ្លួនបានយ៉ាងស៊ីជម្រៅ។.jpg)
បន្ថែមពីនេះ អ្នកស្រាវជ្រាវរកឃើញថា ការប្រឡែងលេងជាមួយសត្វជួយកាត់បន្ថយការស្ត្រេស និងបង្កើនអរម៉ូននៃក្ដីស្រឡាញ់ (Oxytocin) ផងដែរ។ សត្វផ្ដល់នូវមិត្តភាពដែលមិនចេះរិះគន់ ដែលជួយឱ្យកុមារមានទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯង និងរឹងមាំផ្នែកស្មារតីទោះស្ថិតក្នុងស្ថានភាពលំបាកយ៉ាងណាក៏ដោយ។
មួយវិញទៀត ដោយសារសត្វត្រូវរំពឹងលើម្ចាស់ កុមារនឹងរៀនយល់ពីទំនួលខុសត្រូវ របស់ពួកគេ។ ការចេះគិតគូរពីតម្រូវការអ្នកដទៃមុនខ្លួនឯង ដោយការផ្ដល់អាហារ និងការមើលថែសត្វ គឺជាគ្រឹះដ៏សំខាន់នៃអត្តចរិតស្លូតបូត សណ្ដោសប្រណី និងការទទួលខុសត្រូវក្នុងសង្គមនៅពេលអនាគត។.jpg)
ជាមួយគ្នានេះ ការធំធាត់ឡើងជាមួយសត្វចិញ្ចឹម ជួយឱ្យកុមារជម្នះភាពអៀនខ្មាស និងបង្កើនភាពក្លាហានក្នុងការបង្កើតមិត្តភក្តិថ្មីៗ។ សត្វចិញ្ចឹមដើរតួជាស្ពាន ក្នុងការភ្ជាប់ទំនាក់ទំនងជាមួយមនុស្សជុំវិញខ្លួនបានយ៉ាងប្រសើរ។
ហេតុដូចនេះ សត្វចិញ្ចឹមមិនត្រឹមតែជាមិត្ត កំដរភាពឯកាប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែពួកវាគឺជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់ក្នុងការកសាងបុគ្គលិកលក្ខណៈកុមារឱ្យមានចិត្តមេត្តា វៃឆ្លាត និងមានសុខភាពផ្លូវចិត្តរឹងមាំ ដើម្បីធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ពិភពលោកដ៏ស្មុគស្មាញរបស់ពួកគេនាពេលអនាគតដោយភាពជឿជាក់៕
