រមណីយដ្ឋានក្បាលស្ពាន ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា «ជ្រលងនៃលិង្គ១០០០ ឬទន្លេ១០០០លិង្គ» ដែលមានចម្លាក់ធ្វើអំពីថ្មជាច្រើននៅក្នុងនិងជុំវិញក្បាលស្ពាន។ ចម្លាក់ទាំងនោះ ភាគច្រើនកសាងឡើងនាសតវត្សទី១១ ដល់ ទី១៣ ក្រោមស្នាព្រះហស្ថរបស់ព្រះបាទសូរ្យវរ្ម័នទី១ និងបញ្ចប់ដោយព្រះបាទឧទ័យាទិត្យវរ្ម័នទី២។
ក្បាលស្ពាន គឺជារមណីយដ្ឋានបុរាណវិទ្យាសម័យអង្គរ មានចម្ងាយ៥០គីឡូម៉ែត្រពីទីរួមខេត្តសៀមរាប និងប្រមាណ ១៧-១៨ គីឡូម៉ែត្រពីប្រាសាទបន្ទាយស្រី ក៏ដូចជាមានផ្លូវឡើងភ្នំប្រវែង ១៥០០ ម៉ែត្រពីក្រោមឡើងលើ។ វាក៏ត្រូវបានគេពណ៌នាថាជា «បាតទន្លេដែលឆ្លាក់យ៉ាងអស្ចារ្យ តាំងជ្រៅក្នុងព្រៃទៅភាគឦសាននៃអង្គរ» និងជាដៃទន្លេនៃស្ទឹងសៀមរាប ដែលឡើងដល់លើភ្នំគូលែន ខាងជើងបន្ទាយស្រី។ 
មនុស្សភាគច្រើនយល់ថា ទឹកដែលហូរនៅក្បាលស្ពាននោះគឺហូរមិនចេះដាច់ ដែលជាប្រភពនៃភាពចម្រុងចម្រើន និងត្រជាក់ត្រជុំ ព្រមទាំងមានស្លឹកឈើខៀវស្រងាត់បក់វិច និងមានសម្លេងបក្សាបក្សីយំរំពងពេញព្រៃធម្មជាតិ។ 
ម៉្យាងវិញទៀត ទឹកដែលហូរធ្លាក់ចុះមកនោះ ត្រូវបានប្រជាកសិករយកទៅស្រោចស្រពដំណាំកសិកម្ម ហើយជាពិសេសនោះ មនុស្សជំនាន់ដើមបានឆ្លាក់លិង្គរាប់មិនអស់ ដែលជានិមិត្តរូបស្នងនៃព្រះឥលូរនៅតាមបាតស្ទឹងចាប់ពីខាងជើងផ្នែកខាងលើនៃស្ពានថ្មធម្មជាតិ រហូតដល់ទីដែលមានទឹកធ្លាក់។ ដូច្នេះហើយបានជាមានសិលាចារិក សំស្រឹ្កតហៅទីនោះថា “សហស្រលិង្គ១” ។ 
លើសពីនេះ នៅកន្លែងតែមួយនោះ ក៏នៅមានចម្លាក់ថ្មភក់ភាគច្រើនជាផ្ទាំង និងថ្មជាច្រើនដុំទៀត ដែលពិពណ៌នាពីគំនូរទេវកថាហិណ្ឌូផ្សេងៗ រួមទាំងរូបព្រះសិវៈ ព្រះវិស្ណុ ព្រះព្រហ្ម ព្រះលក្សីមា រាមា និងហនុមាន ព្រមទាំងសត្វ (គោ និងកង្កែប) ផងដែរ៕
