ប្រទេសហ្វីលីពីន ៖ បច្ចុប្បន្ន ហ្វីលីពីនមានពលរដ្ឋសរុបស្មើរហូតដល់១០០លាននាក់ ហើយប្រទេសនេះមានវប្បធម៌ចម្រុះគ្នាច្រើន ទើបបណ្តាលឱ្យមានគម្លាតគ្នាខ្លាំងរវាងអ្នកក្រ និងអ្នកមាន ។ វាបានក្លាយជាវិសមភាពសង្គម ដែលរដ្ឋាភិបាលហ្វីលីពីនពិបាកដោះស្រាយបញ្ហានេះយ៉ាងខ្លាំង ។ អ្នកមានជីវភាពធូរធាបានបរិភោគអាហារឆ្ងាញ់ៗ និងហូរហៀររហូតបោះចោលក្នុងធុងសំរាម ខណៈអ្នកក្រគ្មានប្រាក់ទិញអាហារល្អៗ និងមានលទ្ធភាពត្រឹមតែបរិភោគអាហារចម្អិនពីកាកសំណល់ ហៅថា «Pagpag» ។
ពលរដ្ឋមានជីវភាពសមរម្យបានចំណាយប្រាក់ទិញអាហារយ៉ាងច្រើនមកបរិភោគ រហូតដល់ពួកគេធុញទ្រាន់នឹងអាហារទាំងនេះ ហើយពេលបរិភោគមិនអស់ ពួកគេក៏យកវាទៅចោលក្នុងធុងសំរាម ។ ប៉ុន្តែកាកសំណល់អាហារ និងបន្លែផ្សេងៗក្នុងធុងសំរាមបានក្លាយជាអាហារដ៏មានរសជាតិឆ្ងាញ់សម្រាប់អ្នកមានជីវភាពក្រីក្រ រកព្រឹកខ្វះល្ងាច ។
ពលរដ្ឋមានជីវភាពលំបាកភាគច្រើនគ្មានប្រាក់សម្រាប់ទិញម្ហូបអាហារ និងបន្លែ ត្រីសាច់នៅផ្សារទេ ហើយពួកគេបានទិញម្ហូបអាហារមានតម្លៃថោកៗនៅតាមហាងលក់ម្ហូបតូចៗ ដើម្បីយកមកឱ្យកូនចៅបរិភោគ ។ អាហារមានតម្លៃថោកទាំងនេះ ភាគច្រើនជាឆ្អឹងមាន់ជាប់សាច់ខ្លះៗដែលហាងលក់ម្ហូបបានទិញពីរថយន្តដឹកសំរាម ។
ជារៀងរាល់ថ្ងៃ រថយន្តដឹកសំរាមជាច្រើនគ្រឿងបានបើកទៅកាន់ហាង, ភោជនីយដ្ឋាន និងហាងសាច់មាន KFC ក្នុងទីក្រុង ដើម្បីប្រមូលសំរាម និងបែងចែកសំរាមតាមប្រភេទ រហូតដល់ព្រឹកថ្ងៃបន្ទាប់ ។ ពួកគេបានយកឆ្អឹងមាន់ជាប់សាច់ចេញពីគំនរសំរាមមកច្រកក្នុងថង់ធំៗ និងបោះចោលសាច់ជ្រូក ព្រោះសាច់ជ្រូកជាប់ខ្លាញ់ច្រើនអាចងាយឆ្លងមេរោគ ។
នៅពេលបែងចែកសំរាម និងប្រមូលឆ្អឹងមាន់ច្រកថង់រួចរាល់ហើយ រថយន្តដឹកសំរាមបានយកឆ្អឹងមាន់ទាំងនេះទៅលក់ឱ្យហាងលក់ម្ហូបអាហារតូចៗក្នុងទីប្រជុំជន ។ បន្ទាប់មក ហាងលក់ម្ហូបអាហារក៏យកទឹកមកលាងសម្អាតឆ្អឹងមាន់ទាំងនេះប្រមាណ៤លើក រហូតដល់ទឹកនោះលែងខាប់ និងគ្មានជាប់កំទេចដីលើឆ្អឹងមាន់ ។
នៅពេលលាងសម្អាតឆ្អឹងមាន់រួច ហាងក៏បានយកវាទៅចម្អិនជាមុខម្ហូបសាមញ្ញ និងដាក់គ្រឿងផ្សំផ្សេងៗ ។ រីឯទឹកប៉េងប៉ោះ គឺជាគ្រឿងផ្សំដ៏សំខាន់មិនអាចខ្វះបាន និងត្រូវដាក់ចូលក្នុងអាហារឱ្យច្រើនផងដែរ ព្រោះវានឹងជួយបង្កើនរសជាតិអាហារឱ្យឆ្ងាញ់ និងបំបាត់ក្លិនស្អុយពីសំរាម ។ អាហារប្រភេទនេះ ពលរដ្ឋហ្វីលីពីនហៅថា «Pagpag ឬអាហារចម្អិនពីកាកសំណល់» ដែលមានតម្លៃ៧០០រៀលក្នុង១ចាន ៕
