ភូមិចម្លែកខុសគេ! ប្រសិនអ្នកចង់ហៅនរណាម្នាក់ គេនិយមហៅគ្នាដោយច្រៀងជាចង្វាក់ភ្លេង ឬធ្វើសំឡេងហួច

ប្រទេសឥណ្ឌា ៖ កុងថង គឺជាភូមិបុរាណមួយ ដែលអ្នករស់នៅភូមិនេះទាំងអស់សុទ្ធតែមានឈ្មោះជាចង្វាក់ភ្លេង ឬសំឡេងហួច ។ ហេតុនេះ ប្រសិនបើអ្នកចង់ហៅនរណាម្នាក់ អ្នកភូមិកុងថង ពុំហៅឈ្មោះគ្នាទេ ប៉ុន្តែពួកគេនិយមហៅគ្នាទៅវិញទៅមកដោយការច្រៀងជាចង្វាក់ភ្លេង ឬធ្វើសំឡេងហួច ជំនួសការហៅឈ្មោះ ។

ភូមិបុរាណនេះមានអាយុកាលរាប់រយឆ្នាំហើយ ដែលមានទីតាំងស្ថិតនៅលើភ្នំឆ្ងាយមួយក្នុងរដ្ឋ Meghalaya ប្រទេសឥណ្ឌា ។ ប៉ុន្តែភូមិនេះខុសប្លែកពីភូមិផ្សេងទៀតនៅត្រង់ថា ក្រៅពីអ្នកភូមិនៅទីនេះមានឈ្មោះសម្រាប់ប្រើប្រាស់ជាផ្លូវការហើយ ប៉ុន្តែពួកគេមានឈ្មោះជាចង្វាក់ភ្លេង ឬឈ្មោះជាសំឡេងហួច ដែលឪពុក-ម្តាយបានដាក់ឱ្យតាំងពីចាប់កំណើតមកម៉្លេះ ។

កន្លងមក ភូមិកុងថង (Kongthong Village) ធ្លាប់បានដាក់ស្នើក្នុងការប្រកួតប្រជែង ដើម្បីក្លាយជាភូមិទេសចរណ៍ដ៏ល្អបំផុតរបស់អង្គការទេសចរណ៍ពិភពលោកនៃអង្គការសហប្រជាជាតិ ដោយសារភូមិនេះមានទេសភាពស្រស់ស្អាតតាមធម្មជាតិ, ពលរដ្ឋរួសរាយរាក់ទាក់ និងមានប្រពៃណីដាក់ឈ្មោះខុសប្លែកពីភូមិផ្សេង ។

ភូមិកុងថង មានពលដ្ឋសរុបចំនួន៦៥០នាក់ ដែលពួកគេមានឈ្មោះធម្មតាសម្រាប់ប្រើប្រាស់ក្នុងឯកសារផ្លូវការ ប៉ុន្តែពួកគេម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានឈ្មោះជាចង្វាក់ភ្លេង ដែលឪពុក-ម្តាយបានដាក់ឈ្មោះឱ្យតាំងពីកើតមក ។ ហេតុនេះ ពួកគេត្រូវប្រើប្រាស់ឈ្មោះជាចង្វាក់ភ្លេងនេះរហូតអស់មួយជីវិត ហើយអ្នកភូមិតែងតែច្រៀងជាចង្វាក់ភ្លេង ឬធ្វើសំឡេងហួចដើម្បីហៅអ្នកណាម្នាក់ ។ ក្រោយមក ភូមិកុងថង ត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះថា ភូមិសំឡេងហួច (The Whistling Village) ។

អ្នកភូមិម្នាក់និយាយថា វាជាការបង្ហាញពីក្តីស្រឡាញ់ និងក្តីសុខរបស់ម្តាយចំពោះកូនៗ នៅពេលកូនតូចកើតមកឃើញពិភពលោក ។ វាប្រៀបដូចជាបទភ្លេងចេញពីបេះដូងរបស់ម្តាយ ដែលពោរពេញដោយភាពទន់ភ្លន់ និងស្រដៀងបទបំពេរក្មេងដែរ ។ ចង្វាក់ភ្លេងទាំងនេះមានឈ្មោះជាភាសាក្នុងតំបន់ និងជាការអនុវត្តតាមប្រពៃណីតាំងពីយូរអង្វែងមកហើយ ។

អ្នកភូមិជឿថា ការហៅនរណាម្នាក់ គេនិយមហៅគ្នាដោយច្រៀងជាចង្វាក់ភ្លេង ឬធ្វើសំឡេងហួច គឺដោយសារបុព្វបុរសរបស់ពួកគេបានប្រើប្រាស់ចង្វាក់ភ្លេងហៅគ្នាជំនួសឈ្មោះក្នុងអំឡុងពេលដើរបរបាញ់សត្វក្នុងព្រៃ ដើម្បីការពារកុំឱ្យវិញ្ញាណខ្មោចអាក្រក់ចាំឈ្មោះពួកគេបាន ។ ដូច្នេះ ការហៅគ្នាជាចង្វាក់ភ្លេងនេះកាន់តែពេញនិយមខ្លាំងឡើង ហើយអ្នកភូមិបានហៅគ្នាតាមវិធីនេះពេលនៅឆ្ងាយពីគ្នា ។

ពេលទារកកើតមកនឹងទទួលបានឈ្មោះជាចង្វាក់ភ្លេង ចំនួន២ប្រភេទ គឺភ្លេងខ្លី (សម្រាប់ឈ្មោះហៅក្រៅ) និងភ្លេងវែង ចាប់ពី១០នាទី ទៅ២០នាទី (សម្រាប់ប្រើប្រាស់ហៅគ្នានៅលើកំពូលភ្នំ) ។ កន្លងមក យុវជនជាច្រើននៅភូមិកុងថង បានព្យាយាមទៅរកការងារធ្វើនៅទីក្រុងផ្សេង ដោយសារពួកគេចង់មានជីវភាពល្អប្រសើរជាងទីនេះ ទើបធ្វើឱ្យប្រពៃណីការដាក់ឈ្មោះជាចង្វាក់ភ្លេងបាត់បង់បន្តិចម្តងៗ ។

ប៉ុន្តែក្រោយពីរឿងរ៉ាវរបស់ភូមិកុងថង ចាប់ផ្តើមល្បីល្បាញក្នុងបណ្តាញសង្គម និងក្លាយជាតំបន់ទេសចរណ៍ដែលមានភ្ញៀវទេសចររាប់ពាន់មកលេងទីនេះជារៀងរាល់ឆ្នាំ បានធ្វើឱ្យអ្នកភូមិយល់ដឹងពីសារៈសំខាន់របស់ប្រពៃណីដាក់ឈ្មោះជាចង្វាក់ភ្លេង ឬធ្វើសំឡេងហួច ព្រមទាំងព្យាយាមថែរក្សាវាឱ្យគង់វង្សយូរអង្វែងបន្តទៀត ៕