ប្រទេសថៃ៖ ដោយតំបន់ប្រទេសថៃមានលក្ខណៈសមស្របសម្រាប់វិស័យកសិកម្ម មិនអាចប្រកែកបានថា “រុក្ខជាតិ” គឺជាអ្វីដែលផ្តល់អាហារដល់ប្រជាជនថៃដើម្បីចិញ្ចឹមក្រពះរបស់ពួកគេ និងបង្កើតប្រាក់ចំណូលសម្រាប់គ្រួសាររបស់ពួកគេផងដែរ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះក៏ពង្រីកការបង្កើតប្រាក់ ចំណូលជូនប្រទេសរហូតដល់ដំណាំមួយចំនួនក្លាយ ជាដំណាំសេដ្ឋកិច្ចដែលកសិករជាច្រើនយកធ្វើជាអាជីព។

អាស្រ័យហេតុនេះ ខ្ញុំសូមបង្ហាញជូនចំពោះអ្នកដែលចាប់អារម្មណ៍ ឬអ្នកដែលចង់សិក្សាអំពីបញ្ហាមួយនេះ ដើម្បីជាឱកាសនិងជាប្រយោជន៍ដល់ខ្លួនឯង និងប្រទេសជាតិនាពេលអនាគត៖

១. ដំណាំស្រូវ

អង្ករគឺជាអាហារសំខាន់របស់ប្រជាជនថៃ និងមនុស្សជាច្រើននៅលើពិភពលោក ដូច្នេះហើយត្រូវតែទទួលស្គាល់ថា វានៅតែជាដំណាំសេដ្ឋកិច្ចនាពេលបច្ចុប្បន្ន ដែលទទួលបានតម្រូវការយ៉ាងសម្បើមពីដៃគូពាណិជ្ជកម្មជារៀងរាល់ឆ្នាំ ជាពិសេសពូជស្រូវដែលត្រូវបានចាត់ទុកថាល្អបំផុតនៅលើពិភពលោក  “អង្ករផ្កាម្លិះ” ជាមួយនឹងវាយនភាពរលោង  បូកទាំងរសជាតិដែលផ្អែម ដូច្នេះមិនមែនជារឿង ចម្លែកទេសម្រាប់អ្នកចូលចិត្តញ៉ាំវា។ តាមពិតអង្ករដែលត្រូវបានគេចាត់ទុកជាដំណាំសេដ្ឋកិច្ចសំខាន់ នៅប្រទេសថៃមិនមែនមានតែអង្ករម្លិះទេ ប៉ុន្តែក៏មានពូជផ្សេងទៀតដូចជា អង្ករដំណើប អង្ករក្រអូប និងអង្ករផ្សេងៗទៀត។ ក្នុងនោះជាមួយនឹងដៃគូនាំចេញអង្ករដ៏សំខាន់របស់ប្រទេសថៃគឺប្រទេសចិន និង សហរដ្ឋអាមេរិក បើទោះបីជាបច្ចុប្បន្នប្រទេសនេះមានដៃគូប្រកួតប្រជែងសំខាន់ដូចប្រទេសវៀតណាមដែលនាំចេញអង្ករច្រើនក៏ដោយ ប៉ុន្តែជាមួយនឹងគុណភាពត្រូវតែទទួលយកនៅក្នុងលក្ខខណ្ឌនៃការពេញចិត្តដែលអ្នកប្រើប្រាស់មាន អង្កររបស់ប្រទេសថៃនៅតែជាទីពេញចិត្តរបស់ពិភពលោក។

២. ដំណាំកៅស៊ូ

វាមិនខុសទេបើនិយាយថានេះជាដំណាំសាច់ប្រាក់ដែលស្ថិតនៅលំដាប់ទីពីរបន្ទាប់ពីស្រូវក្នុងប្រទេសថៃ ទោះបីជាតម្លៃក្នុងស្រុកត្រូវបានកែសម្រួលឡើងចុះតាមភាពសមស្របក៏ដោយ ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្ននេះ ជ័រកៅស៊ូនៅតែជាតម្រូវការក្នុងទីផ្សារពិភពលោកសម្រាប់ផលិតរបស់របរប្រើប្រាស់ជាច្រើនដល់មនុស្ស ដូចជាសំបកកង់រថយន្ត ល្បាយកៅស៊ូ asphalt ផ្សាភ្ជាប់កៅស៊ូ  និងផ្សេងៗទៀតជាច្រើនទៀត លើសពីនេះផលិតផលកៅស៊ូថៃត្រូវបាននាំចេញទាំងឆៅ និងមានជាទម្រង់កែច្នៃ ដូច្នេះហើយទើបបង្កើត ចំណូលបានច្រើនប្រភេទ។ កាលពីមុនការដាំកៅស៊ូច្រើនតែដាំនៅតំបន់ភាគខាងត្បូងនៃប្រទេស តែនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ មានការអភិវឌ្ឈន៍ និងកែសម្រួលតំបន់ផ្សេងៗ ជាពិសេសបានបន្ថែមតំបន់ភូមិភាគឦសាន ដើម្បីដាំកៅស៊ូបន្ថែមទៀត ដែលបង្កើតប្រាក់ចំណូលច្រើនដល់កសិករផងដែរ។ ការដែលកៅស៊ូត្រូវបានចាត់ថ្នាក់ជាដំណាំសេដ្ឋកិច្ចទីពីរបន្ទាប់ពីស្រូវគឺដោយសារតែប្រទេសថៃនៅតែជាប្រទេសនាំចេញលេខ ១ របស់ពិភពលោកអស់រយៈពេល ៣០ ឆ្នាំមកហើយ ដែលស្មើនឹងជិត ៣០ភាគរយ នៃកៅស៊ូទាំងអស់ដែលបានប្រើប្រាស់នៅក្នុងប្រទេស។

៣.ដំណាំអំពៅ

ដំណាំសេដ្ឋកិច្ចសព្វថ្ងៃមានតម្រូវការខ្ពស់ទៅបរទេសណាស់ ដូច្នេះប្រទេសថៃក៏បាននាំចេញនូវ ដំណាំអំពៅផងដែរ តែមិនមែនគ្រាន់តែជាការនាំចេញទាំងស្រស់នោះទេ ប៉ុន្តែវាត្រូវបានកែច្នៃទៅជាស្ករ granulated សម្រាប់ចម្អិនអាហារ រួមទាំងត្រូវបានប្រើប្រាស់ជាថាមពលជំនួសផ្សេងៗ (ស្ករអំពៅត្រូវបាននាំចេញច្រើនជាងគេ) បើប្រៀបធៀបលើកម្រិតពិភពលោក ក្នុងនោះប្រទេសថៃមានប្រាក់ ចំណូលច្រើនជាងគេទីពីរ បានពីស្ករអំពៅបន្ទាប់ពីប្រទេស ប្រេស៊ីល ដូច្នេះវាបង្ហាញថាដំណាំសេដ្ឋកិច្ច មួយក្រុមនេះ នៅតែមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងក្នុងការបង្កើតប្រាក់ចំណូលសម្រាប់កសិករ និងប្រទេសជាតិថៃទាំងមូល។ កាលពីអតីតកាលការដាំដុះអំពៅ រីកដុះដាលតែនៅតាមតំបន់ទំនាប និងមានភាពធន់នឹងគ្រោះរាំងស្ងួតបានមួយកម្រិត ដូចជាក្នុងខេត្តណាខនសុវណ្ណជាដើម ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្នកសិករកាន់តែ ច្រើនងាកមកដាំអំពៅស្ទើរតែគ្រប់តំបន់ ដោយសារតម្លៃល្អ ការថែទាំងាយស្រួល ប្រមូលផលលឿន  អ្នកមិនចាំបាច់រង់ចាំយូរដូចរុក្ខជាតិផ្សេងនោះទេ។

៤. ដំណាំដំឡូងមី

ដំណាំមួយទៀតដែលត្រូវបានគេគាំទ្រថាជាផលិតផលដែលបង្កើនសេដ្ឋកិច្ចសម្រាប់ប្រទេសថៃដំបូង គេជាដំឡូងមី  អ្នកដឹងស្រាប់ហើយថាវាមិនត្រូវបានគេយកមកធ្វើម្ហូបរបស់ប្រជាជនទេ ប៉ុន្តែគេត្រូវបានកែច្នៃទៅជាចំណីសត្វ ដោយសារតែតម្លៃអាហារូបត្ថម្ភខ្ពស់របស់វា ទើបត្រូវបានគេកែច្នៃដើម្បីបន្ថែម រសជាតិអាហារឱ្យមានរសជាតិឆ្ងាញ់ជាងមុនដោយផលិតអេតាណុលដើម្បីជំនួសថាមពលពីប្រេងឆៅ ជា ដូច្នេះលទ្ធផលដំណាំសេដ្ឋកិច្ចនេះមានតម្រូវការខ្ពស់ក្នុងទីផ្សារពិភពលោក មិនត្រឹមតែនៅប្រទេស ចិនទេ ប៉ុន្តែបណ្តាប្រទេសនៅអឺរ៉ុប រួមទាំងសហរដ្ឋអាមេរិកផងដែរ  ពួកគេក៏ជាដៃគូពាណិជ្ជកម្មដ៏ សំខាន់ក្នុងការបង្កើតប្រាក់សម្រាប់ប្រទេសថៃផងដែរ ។

៥. ដំណាំប្រេងដូង

ដំណាំប្រេងដូងនឹងកែច្នៃសម្រាប់នាំចេញទៅបរទេស បង្កើតប្រាក់ចំណូលដល់កសិករដែលដាំដុះបានយ៉ាងច្រើន ដោយរដ្ឋាភិបាលបានផ្តល់សារៈសំខាន់ដល់ផលិតភាពប្រភេទនេះ ព្រោះពេលដែលកសិករ ភាគច្រើនជ្រើសរើសដាំដំណាំនេះ  ក្រោយពីកែច្នៃរួចហាក់មានការផ្គត់ផ្គង់លើសទីផ្សារក្នុងស្រុក រហូតត្រូវសម្រេចចិត្តនាំចេញ ដើម្បីកុំឱ្យតម្លៃធ្លាក់ចុះច្រើន ព្រោះវាមានតម្លៃប្រសើរជាងការអនុញ្ញាតឱ្យតម្លៃធ្លាក់ចុះក្នុងស្រុក សូម្បីតែក្នុងចំនោមដំណាំសេដ្ឋកិច្ចទាំងអស់ដែលបានរៀបរាប់ខាងលើក៏ដោយ ដូងប្រេងប្រហែលជាមិនមែនជាដំណាំដែលរកបានផលចំណេញច្រើនបំផុតនោះទេប៉ុន្តែវានៅតែត្រូវ បាន គេចាត់ទុកជារុក្ខជាតិដែលប្រជាជនថៃនិយមដាំដុះ ព្រោះវាផ្តល់ទិន្នផលល្អមិនពិបាកថែទាំទេ សំខាន់បំផុតវាក៏អាចប្រើប្រាស់ក្នុងប្រទេសបានដែរ  ដូច្នេះកាលណារដ្ឋមានគោលនយោបាយកាន់តែមានមនសិការ ឱកាសចំណូលក៏កាន់តែមាននិរន្តរភាពដែរ៕